ZOMBIELAND ‘Double Tap’ : Καμιά φορά μια σφαίρα αρκεί…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Πότε μια κωμωδία πάσχει από έμπνευση και ιδέες ?

Όταν καταφεύγει στο να κοπιάρει αστεία από μια άλλη, και σαφώς καλύτερη, ταινία.

Στο ZOMBIELAND : Double Tap , του σκηνοθέτη των ‘επιτυχιώνGANGSTER SQUAD και O ΦΑΡΜΑΚΗΣ, Ruben Fleischer πετυχαίνουμε ένα καλαμπούρι το οποίο το είχαμε ξαναδεί στο SHAUN OF THE DEAD του Edgar Wright.

Μονάχα που εκεί που στο SHAUN το αστείο αυτό κράτησε μόλις μερικά δευτερόλεπτα και αποδόθηκε με άκρως ψυχαγωγικό τρόπο εδώ ο Fleischer το δένει στο κρεβάτι του Προκρούστη και το ξεχειλώνει , από όλες τις μεριές, στερώντας του έτσι την οποιαδήποτε ευκαιρία να ασκήσει μια επίδραση επάνω μας…

Το ZOMBIELAND : Double Tap μας δίνει ένα reunion εκείνης της θεοπάλαβης παρέας , την οποία γνωρίσαμε μέσα από το πρώτο φιλμ του 2009, και εντελώς συμβολικά αυτή η ταινία καταλήγει να εκτυλίσσεται ακριβώς σαν ένα σχολικό reunion :

Ναι καθώς βλέπουμε τα παλιά μας φιλαράκια και την πρώτη μας αγάπη να επιστρέφουν , έστω και για λίγες ώρες, στην ζωή μας νιώθουμε ευτυχία και συγκίνηση. Όμως κανένα από τα δυο αυτά συναισθήματα δεν θα κρατήσει για πολύ. Στο τέλος μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχουμε αλλάξει και εξελιχθεί τόσο ως άνθρωποι όσο και σαν χαρακτήρες και πλέον το παρελθόν δεν δείχνει να έχει κάποια πραγματική αξία όσον αφορά την ζωή και την ψυχοσύνθεση μας. Με λίγα λόγια έχουμε την ανάγκη να δοκιμάσουμε νέα πράγματα και το sequel αυτό δεν μας δίνει οτιδήποτε το φρέσκο.

Ειδικά όταν αυτό το παρελθόν άργησε καμιά δεκαριά χρόνια να μας προσκαλέσει πίσω σε αυτό…

Οι Jesse Eisenberg, Woody Harrelson , Emma Stone και Abigail Breslin επανασυνδέονται ώστε να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες που απολαύσαμε σε εκείνο το πρώτο φιλμ.

Ο Eisenberg ως γνήσιος σπασίκλας αποδίδει ξανά τον ρόλο του Post Apocalyptic σπασίκλα με άνεση και χάρισμα αλλά και κυρίως επειδή αυτός ο σπασίκλας ΔΕΝ ονομάζεται ‘Lex Luthor’

Με την σειρά της η Emma Stone δείχνει να το διασκεδάζει που κάνει ένα διάλειμμα από τις Οσκαρικές ερμηνείες. Οι δυο πρωταγωνιστές κατόρθωσαν να διατηρήσουν την γλυκιά χημεία που συνέθεσαν μεταξύ τους στο φιλμ του 09.

Από την πλευρά του ο Woody Harrelson παραδίδει μια άκρως απολαυστική ερμηνεία επειδή πολύ απλά είναι ο γαμημένος ο Woody Harrelson !

Και τέλος έχουμε την μοναδική παραφωνία της ομάδας καθώς η Abigail Breslin εδώ μοιάζει να έχει παρατήσει τόσο την τέχνη της υποκριτικής όσο και τον ίδιο της τον εαυτό…

Διάολε η τύπισσα δεν φαίνεται να έχει την παραμικρή διάθεση να παίξει και λογικά επέστρεψε μονάχα για τα λεφτά. Και ναι πιθανότατα για τον ίδιο ακριβώς λόγο επιστρέφουν και όλοι οι παραπάνω όμως τουλάχιστον εκείνοι συμπεριφέρονται σαν γνήσιοι και επαγγελματίες ηθοποιοί και όχι σαν τίποτε έκτπωτα παιδιά / αστέρες του Hollywood που πλέον δεν δίνουν την παραμικρή δεκάρα.

Σεναριακά, ερμηνευτικά και σκηνοθετικά το Double Tap είναι μια από τα ίδια. Ναι υπάρχουν μερικά αστεία που λειτουργούν μια χαρά όμως όλα τους ζέχνουν από επανάληψη. Εδώ έχουμε ξανά τον Eisenberg να απαριθμεί τους περίφημους κανόνες που απαρτίζουν την σπασικλο-λίστα του, να μας παρουσιάζει τα ‘Zombie Kill of The Week’ αλλά και να μας δίνει πολλές nerd αναφορές σε αγαπημένες ταινίες όπως είναι ο Εξολοθρευτής, το Dawn of The Dead του δασκάλου George Romero, και στο The Walking Dead ! Προφανώς και αναφέρομαι στο comic και ΟΧΙ στην σειρά μιας και έτσι όπως έχει ‘σαπίσει‘ αυτή πλέον ΔΕΝ χρήζει της παραμικρής αναφοράς…

Ορισμένα από αυτά τα αστεία δεν είναι καθόλου άσχημα όμως τα περισσότερα από αυτά στερούνται πρωτοτυπίας. Έχουμε φτάσει στο 2020 και ο σκηνοθέτης πιστεύει ότι τα αστεία γύρω από τον γαμημένο τον Elvis είναι αυτό ακριβώς που θέλει να δει το κοινό του…

Επίσης είναι κάπως θλιβερό και απογοητευτικό το να διαπιστώνεις ότι ύστερα από τόσα χρόνια οι συμπαθέστατοι αυτοί χαρακτήρες δεν έχουν εξελιχθεί καθόλου. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί εκείνος της Breslin καθώς η πιτσιρίκα που γνωρίσαμε πριν καμία δεκαριά χρόνια πλέον έχει ενηλικιωθεί και θέλει απεγνωσμένα να βρει έναν γκόμενο. Και μιας και στην Wasteland δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές εκείνη καταλήγει να πέσει στην αγκαλιά του απόλυτου χιπστερο-ΜΑΛΑΚΑ. Ένας τύπος που δηλώνει ‘πασιφιστής‘ , κραδαίνει συνεχώς μια κιθάρα, ντύνεται με κάτι έθνικ κουρέλια και τα καπηλεύεται τραγούδια των LYNYRD SKYNYRD ως δικά του !

Ο ΜΑΛΑΚΑΣ αυτός παίρνει μαζί του την νεαρή και την οδηγεί σε μια πολιτεία χίπηδων με την ονομασία ‘Βαβυλώνα‘. Οι κάτοικοι της φαντάζουν εξίσου, ίσως και περισσότερο, ενοχλητικοί και δήθεν ακόμη και από τον ΜΑΛΑΚΑ. Βλέποντας τους θα πιάνεις τον εαυτό σου να ανυπομονεί για το ΜΑΚΕΛΕΙΟ που θα πέσει επάνω τους όταν αναπόφευκτα τους κυκλώσουν ορδές από πεινασμένα ζόμπι. Τελικά όμως θα μείνεις απλά με την όρεξη…

Το σενάριο του Double Tap είναι γραμμένο στο πόδι. Δεν σου δίνει Kills και καλαμπούρια που θα σου μείνουν ενώ αδυνατεί να εξελίξει περεταίρω τους γνώριμους χαρακτήρες. Από την άλλη το ‘φρέσκο αίμα’ μεταφράζεται σε ανούσια cameos γνωστών ηθοποιών .

Στην τελική από ολόκληρη την ταινία ξεχώρισα μονάχα δυο αστεία και εντελώς ειρωνικά αυτά μας έρχονται πριν αυτή ξεκινήσει και αφού τελειώσει !

Το πρώτο είναι αυτό το υπέροχο εναρκτήριο intro…

…και το δεύτερο περιστρέφεται γύρω από ένα απρόσμενο cameo…

Αλήθεια το ξέρατε ότι υπάρχει μια φήμη πως ο Bill Murray αποφάσισε να παίξει στην , αλησμόνητη για όλους τους λάθος λόγους, κινηματογραφική μεταφορά του GARFIELD επειδή νόμιζε λανθασμένα ότι τα …αδέλφια Coen θα είχαν κάποια συμμετοχή σε αυτήν ?!

Το σενάριο της ταινίας το υπέγραφε ένας τυπάς ονόματι Joel CoHen , και ο Μπίλαρος μάλλον το παρεξήγησε κάπου το πράγμα !

Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο που κατέληξα να σας γράφω trivia για το γαμημένο το GARFIELD μιας και ως ταινία το Double Tap δεν μου δίνει και πολύ υλικό για κριτική και ανάλυση…

Στο ZOMBIELAND : Double Tap ο Fleisher προβαίνει σε ένα στυγνό και στεγνό ξεπατίκωμα της πρώτης , και καλύτερης , ταινίας του αποδεικνύοντας μας το γεγονός ότι μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε την παραμικρή θετική εξέλιξη σαν σκηνοθέτης. Διάολε ίσα, ίσα φαίνεται να έχει κάνει και αρκετά βήματα προς τα πίσω.

Εδώ ο σκηνοθέτης μας δείχνει ότι μπορεί σε ένα Zombie Apocalpyse σύμπαν να είναι σοφό να δίνεις στους ζωντανούς νεκρούς και μια δεύτερη βολή όμως στο σινεμά δεν ισχύει πάντοτε το ίδιο.

Στο φινάλε δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την κριτική του Variety όπου κάποιος πολύ σοφά έγραψε το εξής :

‘ Τα ζόμπι εξελίχθηκαν…Η κωμωδία όχι και τόσο.’

Αλληγορικά το sequel αυτό μοιάζει με ένα αγαπημένο σου πρόσωπο το οποίο στο παρελθόν το λάτρευες και τελικά κατέληξε να δαγκωθεί από ένα ζόμπι και πλέον βρίσκεται στα πρώτα στάδια της αποσύνθεσης του.

Ναι μπορείς να διακρίνεις επάνω του ορισμένα από τα χαρακτηριστικά για τα οποία τον αγάπησες κάποτε όμως παράλληλα έχει αρχίσει να ζέχνει και να σαπίζει με άσχημο τρόπο…

Βαθμολογία : Ορισμένα σημεία αυτής της ταινίας με έκαναν να νιώθω νεκρός.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: