THE PUNISHER MAX ‘Barracuda’ : O Τιμωρός κατασπαράζει τους Λύκους της Wall Street…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

ΠΡΟΣΟΧΗ ; Το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει SPOILERS σχετικά με το THE PUNISHER MAX του Garth Ennis

Στο Barracuda ο Garth Ennis συνεχίζει να επεκτείνει με άφθονο σκοτάδι , καφρίλα αλλά και σαρκασμό την μυθολογία του THE PUNISHER MAX τίτλου του.

Όμως αυτή τη φορά ο συγγραφέας χαρίζει στον γερασμένο Frank Castle ίσως τον πιο απρόσμενο και ασυνήθιστο εχθρό του :

Τον παλιό καλό καπιταλισμό !

Εδώ ο Frank καλείται να τιμωρήσει κάτι Καθάρματα της Wall Street που επάνω στην ακόρεστη απληστία τους δεν διστάζουν να θέσουν σε κίνδυνο τις ζωές μιας ολόκληρης κοινωνίας. Οι γιάπηδες αυτοί επιθυμούν μανιωδώς να αυξήσουν τις μετοχές της εταιρείας τους στο χρηματιστήριο και για να το επιτύχουν αυτό σχεδιάζουν να βυθίσουν την πολιτεία της Φλόριντα σε ένα μπλακάουτ , ένα σχέδιο που μπορεί να κοστίσει ζωές αθώων και φτωχομπινέδων πολιτών.

Όμως αυτή τη φορά ο ‘Τιμωρός‘ μας θα εισέλθει σε έναν κόσμο και ένα παιχνίδι για το οποίο δεν έχει την παραμικρή ιδέα.

Διάολε πως γίνεται ένας μονάχα άντρας να τα βάλει με το θηρίο του καπιταλισμού και την εταιρική απληστία και να έχει την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει να βγει νικητής ?

Πως νικάς ένα σύστημα που οι πρακτικές του καμιά φορά δεν είναι ξεκάθαρο αν είναι παράνομες ή απλά ανήθικες ?

Όπως και να χει για τον Frank τέτοιες μικρολεπτομέρειες δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή σημασία όταν τίθενται σε κίνδυνο ζωές αθώων. Και κάπως έτσι ο Τιμωρός , οπλισμένος μονάχα με έναν σουγιά, παίρνει την πρώτη πτήση για Φλόριντα.

Κάπου εκεί , κάτω από τον ήλιο , ανάμεσα στους Φοίνικες και δίπλα στα καταγάλανα νερά του Ωκεανού , τον περιμένουν όχι μονάχα οι μοχθηροί γιάπηδες αλλά και ένας νέος αντίπαλος που μοιράζεται με τον Frank ένα κοινό στρατιωτικό παρελθόν αλλά και μια εξίσου φονική ευρηματικότητα…

Στο Barracuda ο Frak Castle καλείται να αντιμετωπίσει δυο νέους αντιπάλους.

Ο πρώτος ουσιαστικά είναι τα ‘Καλόπαιδα‘ της Wall Street που εδώ αποτελούνται από έναν ‘Λύκο‘ που θυμίζει την γερασμένη εκδοχή του διαβόητου Jordan Belfort αν τουλάχιστον ο δεύτερος ΔΕΝ έπαιρνε ναρκωτικά, ΔΕΝ έπινε, ΔΕΝ είχε καθόλου γούστο και στιλ, ΔΕΝ έκανε επίδειξη του πλούτου του και ΔΕΝ γαμούσε σεξοβόμβες !

Ουσιαστικά ο άντρας αυτός θα ήταν η εξέλιξη του Belfort αν ο τελευταίος δεν την είχε δει σύγχονος Καλιγούλας πίσω στα ένδοξα 90s

H μάλλον πιο σωστά είναι ο Gordon Gekko των Michael Douglas και Oliver Stone απλά δίχως την γοητεία και το στιλ…

Ο , πετυχημένος επιχειρηματίας Harry Ebbing είναι η απόλυτη καρικατούρα του μεθοδικού , άπληστου αλλά και προσεκτικού τεχνοκράτη.

Το μόνο που επιθυμεί αυτός ο άντρας είναι να φτάσει στην κορυφή την ανερχόμενη εταιρεία του και δεν θα διστάσει να παραβεί μια σωρεία από νόμους και κώδικες ηθικής ώστε να τα καταφέρει. Παράλληλα θέλει να εξελίξει τους υπαλλήλους του και εκείνους σε απόλυτα λειτουργικά και πάμπλουτα γρανάζια του συστήματος που πρεσβεύει και υπηρετεί. Έτσι και θα εξασφαλίσει την αφοσίωση τους, ή τουλάχιστον έτσι πιστεύει, και ταυτόχρονα θα συντηρήσει την μηχανή του Χρηματιστηρίου.

Δίπλα του έχει μια άλλη καρικατούρα, εκείνη της ‘γυναίκας τρόπαιο’

Η Alice κάποτε παντρεύτηκε τον Harry μονάχα για την δύναμη και τα λεφτά του. Με τα χρόνια το μόνο που πραγματικά άλλαξε είναι η αντιπάθεια που νιώθει για εκείνον μιας και αυτή εξελίχθηκε σε μια γνήσια απέχθεια και μίσος. H ειρωνεία εδώ συναντάται στο γεγονός ότι ο Harry μοιάζει όντως να αγαπά και να νοιάζεται για την νεαρή γυναίκα του και ας μην επιδεικνύει την παραμικρή σεξουαλική επιθυμία απέναντι της.

Η Alice θέλει να ξεφορτωθεί τον γερασμένο σύζυγο της αλλά και να κρατήσει όλη του την περιουσία για την πάρτη της. Και κάπως έτσι αποφασίζει να ξελογιάσει τον νούμερο ένα ‘μαθητή‘ του, τον ανερχόμενο και φιλόδοξο Dermot και να τον στρέψει εναντίον του. Και ως άριστος ‘μαθητής‘ ο γιάπης είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα ώστε να καπηλευτεί τα πλούτη και την επιτυχία ενός μέντορα που ενώ από την μια τον έμπασε στο παιχνίδι της Wall Street από την άλλη πολλές φορές τον αντιμετωπίζει λες και είναι κάποιος αυταρχικός ‘πατέρας‘ , γεγονός που εξοργίζει τον Dermot και διαστρεβλώνει τον θαυμασμό που ένιωθε κάποτε για εκείνον σε άσβεστο μίσος.

Πέραν όμως των γιάπηδων εδώ ο Frank θα συναντήσει για πρώτη φορά και έναν μισθοφόρο που ακούει στο όνομα Barracuda

O άντρας αυτός εργάζεται για λογαριασμό του Harry και κάνει όλες τις βρώμικες δουλείες του έναντι αδράς αμοιβής. Παράλληλα υπάρχει και ένας δεσμός αφοσίωσης μεταξύ τους μιας και στο παρελθόν είχαν μοιραστεί και το κελί μιας φυλακής. Η τουλάχιστον έτσι νομίζει ο επιχειρηματίας…

Στην πραγματικότητα ο Barracuda είναι ο ορισμός του καιροσκόπου. Ο τύπος αυτός αντιλαμβάνεται εξαρχής το πόσο σάπιο είναι το σινάφι της Wall Street και έτσι κάνει όλες τις απαραίτητες κινήσεις ώστε να βγει κερδισμένος από την όλη υπόθεση. Το μόνο πραγματικό εμπόδιο που έχει μπροστά του ο Barracuda ακούει στο όνομα Frank Castle aka The Punisher.

Προφανώς και ο Barracuda γνωρίζει την τρομερή φήμη του Τιμωρού όμως όταν ο Harry του αναθέτει την εξόντωση του το αυτί του δεν ιδρώνει ιδιαίτερα. Ακριβώς όπως και ο Castle ο Barracuda στο παρελθόν υπηρέτησε στην Κόλαση του Βιετνάμ και αφέθηκε στις διδαχές φρίκης και θανάτου που συνάντησαν οι Αμερικανοί φαντάροι μέσα στις ζούγκλες αυτού του ταλαίπωρου κράτους.

Όμως εκεί που ο Castle κατόρθωσε να διασώσει ένα μικρό αλλά και εξαιρετικά πολύτιμο κομμάτι της ανθρωπιάς και της ηθικής του ο Barracuda αντίθετα την ασπάστηκε ολοκληρωτικά αυτή την Κόλαση και στην συνέχεια την επιστράτευσε ως την δικαιολογία για την σωρεία εγκλημάτων που διέπραξε επιστρέφοντας στην μαμά Αμερική.

Το ιστορικό και οι ικανότητες του μισθοφόρου / γκάνγκστερ τον καθιστούν ως έναν από τους πιο μεθοδικούς, ανελέητους και μοχθηρούς αντιπάλους που έχει αντιμετωπίσει ο Frank Castle σε ολόκληρη την σταδιοδρομία του ως Τιμωρός.

Οι αναμετρήσεις ανάμεσα σε Punisher και Barracuda αποτελούν χαλαρά το αλατοπίπερο αυτού του arc μιας και περιλαμβάνουν βρομόξυλο, μαχαίρια , τσεκούρια, αρκετά ακρωτηριασμένα μέλη του σώματος και έναν …γαμημένο καρχαρία !

Ο νέος Villain φαντάζει υπέρμετρα γραφικός αλλά και απίστευτα γαμάτος ταυτόχρονα .

Που να πάρει η οργή σε μια φάση, και μετά κόπων και βασάνων, ο Punisher κατορθώνει να του πετσοκόψει τα δάχτυλα του ενός χεριού του και η αντίδραση αυτού του Μπάσταρδου είναι αρχικά να πάρει ένα ‘ΤΙ ΣΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ?!’ ύφος και στην συνέχεια να …βάλει τα γέλια !

Εδώ έχουμε την περίπτωση ενός γνήσιου ψυχοπαθή που όμως παράλληλα επιδείκνυε μια στρατιωτική μεθοδικότητα και διακρίνεται από την ευρηματικότητα ενός έμπειρου φονιά. Μάλιστα ο Barracuda δείχνει να ενθουσιάζεται από την προοπτική του να αντιμετωπίσει έναν ισάξιο αντίπαλο όπως είναι ο Frank και με τον οποίο νιώθει να μοιράζεται κοινές εμπειρίες .

Κάποιες μικρές, αλλά εξαιρετικά ‘ζουμερές‘ , εξιστορήσεις που κάνει ο Barracuda στον Frank μας αποκαλύπτουν ένα μικρό αλλά και άκρως χαρακτηριστικό κομμάτι της φριχτής και διαταραγμένης ψυχοσύνθεσης αυτού του άντρα :

‘First time I seen a shark eat a muthafucka was in Africa. Bull sharks, man. Badass bitches. This tribal chief I was working for, cocksucka liked to throw his enemies off a pier, watch ’em get chewed up in the surf some savage shit, I tell you. But hard to stop watchin’ know what I’m saying? ‘Course, that ain’t the only shit he was into. Check this out: After we took down his brother for him, on accounta some ol’ family bullshit, chiefy had the muthafucka cooked for dinner… Turned him into a kinda jambalaya-looking thing, all of the rice an’ shit. Whole tribe had to take a taste. Now the dudes I had with me, they tripped the fuck out. So then chiefy says “I guess Americans don’t got no balls”, some shit like that. Looks right at me when he saying it. I say bitch I got balls. I got balls the size a’ yo’ muthafucking’ head. I got a dick like a M-60 machine gun, now gimme some of that goddamn jambalaya…! Cause I’m Barracuda. Thing most muthafuckas come to realize a little too late, know what I’m saying?’

O Barracuda εδώ λειτουργεί ως το αρνητικό του Frank.

Ένας άντρας που βίωσε την φρίκη και την παράνοια του Βιετνάμ αλλά αντίθετα με τον πρώτο ποτέ του δεν απέκρυψε το γεγονός ότι ο πόλεμος τον διασκέδασε στο έπακρο και ότι είτε τον άλλαξε ως άνθρωπο είτε απλά απελευθέρωσε το πολεμοχαρές ‘Κτήνος‘ που εξαρχής κρυβόταν μέσα του. Ουσιαστικά ο Barracuda έχει όλες τις ικανότητες που έχει και ο Τιμωρός όμως σε καμία περίπτωση ΔΕΝ έχει και τις αξίες και την ηθική του. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει αναστολές και κινείται έχοντας ως βάση μονάχα την απληστία και την οργή του, μια οργή που εν μέρη οφείλεται και σε τραύματα του παρελθόντος.

Ωμή και αμείλικτη βία.

Μονάχα αυτός είναι ο σωστός τρόπος ώστε να αντιμετωπίσει ο ήρωας μας έναν τόσο απόλυτο Μπάσταρδο. Όμως εκεί που η μέθοδος δεν είναι σε καμία περίπτωση ξεκάθαρη είναι γύρω από το πως αντιμετωπίζει ένας Βιτζιλάντης μια ομάδα από γιάπηδες που οι δικές τους μέθοδοι είναι απόλυτα άγνωστες και ακατανόητες για εκείνον. Γιάπηδες που διαπράττουν τα εγκλήματα τους όχι με ένα περίστροφο στο χέρι αλλά πίσω από πολυτελέστατα γραφεία που στην επιφάνεια τους είναι σκορπισμένα μικρά βουναλάκια κοκαΐνης και ντοσιέ με την αναλυτική πορεία των μετοχών τους…

Εδώ ακόμη και ο ίδιος ο Frank φαίνεται να βρίσκεται σε δίλημμα σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να αναλάβει την τιμωρία τέτοιων αντρών.

Ευτυχώς για τους αναγνώστες ο Τιμωρός ανέκαθεν τα έβλεπε όλα άσπρα ή μαύρα και έτσι εδώ ο Punisher αποφασίζει να τιμωρήσει τα Καθίκια της Wall Street με τους σκληρούς και αιματηρούς τρόπους που μονάχα εκείνος ξέρει πως να τους καταστρώνει…

Από την στιγμή που παραβίασαν τον Νόμο και επέλεξαν να βάλουν σε εφαρμογή ένα σχέδιο που μπορεί να κοστίσει ζωές εκατοντάδων αθώων οι γιάπηδες αυτοί στα μάτια του Castle εξελίχθηκαν σε στυγνούς εγκληματίες. Και ακριβώς σαν τέτοιους αποφασίζει να τους τιμωρήσει.

Και ναι ο γερο Frank προφανώς το ξέρει ότι με ένα μαζικό ΜΑΚΕΛΕΙΟ το τέρας του Καπιταλισμού δεν θα σταματήσει να καταναλώνει τις ζωές και τα όνειρα του αθώου κοσμάκη όμως για εκείνον η αποστολή δεν ήταν ποτέ το να κάτσει και να τα βάλει με ένα τέτοιο σύστημα. Το μόνο που κοιτά ο Τιμωρός είναι το τώρα και τους ανθρώπους που έχει εκείνη την στιγμή απέναντι του. Και μόλις τους μετρήσει και τους κρίνει στην συνέχεια βάζει σε εφαρμογή την τιμωρία τους. Μια τιμωρία που αποτυπώνεται με έναν άκρως συμβολικό τρόπο από τους Garth Ennis και Goran Parlov μιας και εδώ οι ‘μεγαλοκαρχαρίες‘ της Wall Street κατακρεουργούνται και καταναλώνται από κυριολεκτικούς καρχαρίες !

Ο Parlov με τα μολύβια του αποδίδει την ΣΦΑΓΗ με άκρως αιματηρό και διασκεδαστικό τρόπο. Όμως φαίνεται να υστερεί σημαντικά ως προς την απεικόνιση των χαρακτήρων του. Αντίθετα με τους προηγούμενους τίτλους του THE PUNISHER MAX , που μας έδωσαν την εικόνα ενός γερασμένου και φθαρμένου Frank, εδώ ο σχεδιαστής απεικονίζει τον ήρωα ως απλά έναν σχετικά ώριμο άντρα και χωρίς να προσδώσει λεπτομέρειες στις εκφράσεις και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Επίσης ο τρόπος που σχεδιάζει την Lisa σου δίνει την εντύπωση ότι έτσι ακριβώς θα σχεδιάζαμε και εμείς μια σέξι γυναίκα αν είχαμε ένα στοιχειώδες ταλέντο στο σκίτσο και πηγαίναμε ακόμη στο Λύκειο, χωρίς να έχουμε γκόμενα…

Γενικά το αρτιστικό ύφος του Parlov εδώ έχει τα σκαμπανεβάσματα του και το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον τρόπο με τον οποίο αποδίδει την ιστορία του ο Garth Ennis.

Ο μοναδικός συντελεστής του arc που διατηρεί την σταθερότητα του είναι ο Tim Bradstreet που συνεχίζει να ζωγραφίζει τα εξώφυλλα του THE PUNISHER MAX με έναν ρεαλισμό και με μια απόλυτη προσήλωση στις λεπτομέρειες…

Ύστερα από το ‘Slavers’, ένα arc αδιανόητα σκληρό, ρεαλιστικό, προβοκατόρικο και σύνθετο πραγματικά φάνταζε εξαιρετικά δύσκολο το να μπορέσει ο Ennis να ακολουθήσει τα επίπεδα της προηγούμενης ιστορίας του. Δημιουργικά και καλλιτεχνικά φάση ζέχνει από προχειρότητα και σεναριακές διευκολύνσεις εδώ όμως ακόμη και οι αδυναμίες έχουν τον σκοπό τους.

Σε αντίθεση με το Slavers το Barracuda ‘ψαρεύει‘ άφθονο χιούμορ και καφρίλα , τα σερβίρει στους αναγνώστες και ‘πετάει στον ωκεανό και τους καρχαρίες’ το παραμικρό ίχνος ρεαλισμού, προβληματισμού και ηθικών διλλημάτων όσον αφορά τις πράξεις του ήρωα.

Συγγραφικά και σχεδιαστικά το Barracuda βρίσκεται αρκετά επίπεδα πιο κάτω από το εξαιρετικό Slavers όμως αυτό ίσως και να γίνεται εντελώς σκόπιμα από την μεριά του δημιουργού. Ο Ennis το ξέρει ότι αφού μας βύθισε σε τόσο πόνο και φρίκη στα προηγούμενα τεύχη του THE PUNISHER MAX τώρα πρέπει να μας ‘λυτρώσει‘ από αυτά χαρίζοντας μας ‘αγνή΄ , αιματηρή και ξέφρενη διασκέδαση.

Το Barracuda με την ελαφρύτητα , την υπερβολή και την γραφικότητα του λειτουργεί ως το ιδανικό αντίβαρο επάνω στον κυνισμό και τον σκληρό ρεαλισμό που διέκρινε τα προηγούμενα τεύχη του τίτλου. Ίσως και για αυτό εδώ ο Ennis δεν μας δίνει ποτέ του ένα πραγματικό ‘θύμα‘, κάποιον που θα τον δούμε να υποφέρει από τις πράξεις των άπληστων Καθαρμάτων της ιστορίας. Με εξαίρεση τον Frank όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ιστορίας είναι ένα μάτσο αμετανόητοι Μπάσταρδοι και ως αναγνώστης βλέποντας τους να κάνουν όσα κάνουν θα θες να υποστούν τις πιο σκληρές και επίπονες μορφές τιμωρίας μέσα από τα χέρια του Punisher. Ταυτόχρονα ο Ennis δεν αμελεί να σατιρίσει και τον τρόπο ζωής των ‘Golden Boys’ της Αμερικής και να μας δείξει το πόσο κενοί , σκατόψυχοι και άπληστοι είναι αυτοί οι τύποι μέσα τους.

Που να πάρει η οργή ο Patrick Bateman θα ήταν εξαιρετικά υπερήφανος για την απεικόνιση που κάνουν οι Ennis και Parlov στους θιασώτες και τους επίδοξους διαδόχους του Ντόναλντ Τραμπ

Σε αυτό το arc ο Ennis μας θυμίζει το πόσο μαεστρικά εναλλασσόταν ανάμεσα στην σοβαρότητα , το χιούμορ και την καφρίλα πίσω στις Χρυσές Εποχές του. Μια ικανότητα που σήμερα φαίνεται να έχει εκφυλιστεί κάπως μιας και πλέον ο συγγραφέας προτιμά να μας δίνει comics που θα διακρίνονται κυρίως από ‘προκλητικό‘ χιούμορ και κλισέ καφρίλα. Ευτυχώς υπάρχουν και μερικές λαμπρές εξαιρέσεις , όπως το πρόσφατο , Σοβιετικό / Φεμινιστικό / Sniper , ‘SARA’ comic του που εκδώθηκε από την νεοσύστατη TKO STUDIOS.

Όσον αφορά το Barracuda μετά από αυτό το απόλυτα ψυχαγωγικό και άμυαλο αιματοκύλισμα στους ωκεανούς της Φλόριντα ήταν αναμενόμενο ότι η συνέχεια θα διακρίνονταν από μπόλικο σκοτάδι και σκατοψυχιά. Στο επόμενο arc ένας ‘Man of Stone’ θα επέστρεφε στην ζωή του Frank Castle έχοντας ως αποκλειστικό στόχο να τιμωρήσει τον The Punisher για την ατίμωση που υπέστη από εκείνον στα πρώτα τεύχη του τίτλου…

Όμως αυτό το κεφάλαιο εκδίκησης και πολιτικών σκοπιμοτήτων θα τολμήσουμε να το ανοίξουμε κάποια άλλη φορά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: