SUPERMAN IV : Αυτή η ταινία δεν γίνεται να ‘ επιδιορθωθεί’ ούτε από τις…ακτίνες του ήρωα της…

To μοιραίο έτος 1987 ο κόσμος μας άλλαξε για πάντα…

Η ανθρωπότητα μπορεί να εξακολουθούσε να κινείται στους ‘ ψυχρούς ‘ ρυθμούς ενός πιθανού πολέμου ανάμεσα στις Η.Π.Α. και την Ρωσία όμως δεν ήταν η ιδέα της σύγκρουσης δυο ‘ πυρηνικών τιτάνων ‘ εκείνη που κλόνισε την κοινωνία μας.

Όχι το 1987 θα έμενε τελικά στην ιστορία ως η αποφράδα χρονιά όπου είδαμε έναν ‘ Άντρα από ατσάλι ‘ να λυγίζει ανεπανόρθωτα. Ναι ο εμβληματικός και πανίσχυρος Superman επιτέλους γνώριζε την πρώτη του ήττα.

Και η ήττα αυτή δεν οφείλονταν σε κάποιο ραδιούργο σχέδιο του αντιπάλου του Lex Luthor. Ο άπληστος και εκκεντρικός Evil Mastermind επιχειρηματίας / επιστήμονας μπορεί να έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ‘ πτώση ‘ του υπερασπιστή της ανθρωπότητας αλλά αυτή τη φορά λειτούργησε ως το ‘ τσιράκι ‘ μιας άλλης άπληστης δύναμης, μιας εταιρείας που έστησε ένα τρομερό σχέδιο ώστε να εξαπλώσει την κυριαρχία της επάνω στο Hollywood.

Ω ναι, το 1987 η διαβόητη CANNON GROUP κατατρόπωσε και ξεφτίλισε τον Superman με τρόπους που κανένας υγιής νους δεν θα τολμούσε να τους διανοηθεί …

Το SUPERMAN IV : The Quest for Peace , του σκηνοθέτη Sidney J. Furie, υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως ένα από τα τρία κινηματογραφικά ‘ έπη ‘ που θα επέτρεπαν στην CANNON GROUP ναι εισέλθει στις μεγάλες κατηγορίες της βιομηχανίας του Hollywood και να κοιτάξει στα μάτια στούντια ‘ κολοσσούς ‘.

Από την ίδρυση της, το 1967, η CANNON είχε δείξει ξεκάθαρα τις προθέσεις της σχετικά με το πως θα κινηθεί στην βιομηχανία. Η εταιρεία ξεκίνησε να διανέμει soft πορνό από την Σουηδία και στα τέλη των 70s μεταπήδησε στα B-Movies δράσης δίνοντας στο Action σινεμά υπερ-cult κεφάλαια όπως είναι τα sequels του DEATH WISH, τα franchises των AMERICAN NINJA και DELTA FORCE αλλά και μια σωρεία από άλλες ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν εμβληματικές μορφάρες τύπου Charles Bronson και που θεματολογικά και αισθητικά κινούνταν στους , βίαιους και προκλητικούς αλλά πάνω απ ‘όλα φτηνούς, ρυθμούς του Exploitation.

H πρώτη απόπειρα της CANNON να χτίσει μια ‘ μεγάλη ‘ ταινία συνέβη το 1985 με το sci-fi / Horror φιλμ LIFEFORCE όμως το πρότζεκτ αν και βγήκε στις αίθουσες εξελίχθηκε σε ναυάγιο για το στούντιο, για λόγους τους οποίους μελετήσαμε και αναλύσαμε εκτενώς στο πρόσφατο παρελθόν.Παρά το ΚΑΖΟ σε εισπράξεις και κριτική αποδοχή η CANNON FILMS σε καμία περίπτωση δεν ήταν έτοιμη να ρίξει λευκή πετσέτα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 1987

Μέσα στην ίδια χρονιά η CANNON έριξε στις κινηματογραφικές αίθουσες τα δυο πιο λαμπερά , εμπορικά και ακριβά της χαρτιά μιας και το καλοκαίρι του 87 προβλήθηκαν τόσο το The Quest… όσο και το αλησμόνητο Masters of The Universe

Ρίχνοντας στην εξίσωση και το LIFEFORCE οι τρεις ταινίες για να φτιαχτούν κόστισαν στην εταιρεία πάνω από 60 εκατομμύρια δολάρια. Ένα ποσό ασύλληπτο για τα δεδομένα ενός στούντιο που η πάγια τακτική του μέχρι τότε ήταν πρώτα να βρίσκει έναν δημοφιλή πρωταγωνιστή , στην συνέχεια να σκαρφίζεται έναν τίτλο και ένα πόστερ για την ταινία του , να τα προμοτάρει στο κοινό και ύστερα από όλα αυτά έμπαινε στον ‘ κόπο ‘ να βρει σενάρια και σκηνοθέτες για τα πονήματα της.

Και τα τρία ‘ έπη ‘ της CANNON απέτυχαν να φέρουν χρήματα ή έστω καταξίωση στην εταιρεία. Μάλιστα με εξαίρεση το SUPERMAN IV τα άλλα δυο φλόπαραν άσχημα στο Box Office. Στον αντίποδα το The Quest…μπορεί να έφερε κάποιο κέρδος όμως αυτό κρίνεται υπερβολικά ‘ μικρό ‘ αν αναλογιστεί κανείς την δημοτικότητα και την εμπορική αξία του χαρακτήρα.

Η αποτυχία των παραπάνω εγχειρημάτων οδήγησε αναπόφευκτα την CANNON στον γκρεμό της χρεωκοπίας. Στα τέλη των 80s το στούντιο έδωσε την ύστατη μάχη για σωτηρία συναρμολογώντας και βγάζοντας στην κυκλοφορία το , cult πλέον, CYBORG φιλμ με πρωταγωνιστή τον ανερχόμενο τότε JCVD

Παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά ήταν ένα συνονθύλευμα από τα props, τα σκηνικά και τις ιδέες δυο άλλων ταινιών ,που ποτέ τους τελικά δεν βγήκαν στις αίθουσες, το CYBORG έφερε λεφτά στα ταμεία όμως αυτά απλά δεν ήταν αρκετά ώστε να αποτρέψουν τον ‘ θάνατο ‘ της θρυλικής πλέον CANNON GROUP.

Η αποτυχία του SUPERMAN IV έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πτώση της εταιρείας μιας και ο ‘ Άντρας από ατσάλι ‘ υποτίθεται ότι θα λειτουργούσε ως ο ‘ All Star παίκτης ‘ της CANNON. Το The Quest… ήταν η πιο φτηνή ταινία SUPERMAN και η λιγότερο εμπορικά πετυχημένη. Η φτήνια αλλά και η γενικότερη κακή αισθητική του φιλμ δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους κριτικούς της εποχής που το λιθοβόλησαν με μανία.

Μάλιστα ένας από τους επικριτές του φιλμ ήταν και ο εμβληματικός πρωταγωνιστής του Christopher Reeve…

Η CANNON καπάρωσε τα δικαιώματα για ένα SUPERMAN φιλμ χάρη στις σχετικά χαμηλές εισπράξεις του SUPERMAN III αλλά και τις κριτικές που ήταν στην πλειοψηφία τους αρνητικές. Ο παραγωγός Ilya Salkind πίστευε ότι το franchise είχε κάνει τον κύκλο του όμως οι συνάδελφοι του Golan και Globus είχαν αντίθετη άποψη και εξασφάλισαν τα δικαιώματα για λογαριασμό της CANNON.

Φυσικά μια από τις πρώτες τους κινήσεις ήταν να φροντίσουν ώστε ο δημοφιλέστατος και καθολικά αγαπητός από το κοινό Christopher Reeve να παραμείνει κάτω από την κόκκινη κάπα και το ασορτί βρακί του χαρακτήρα που τον ανέδειξε. Η συμμετοχή του Reeve στο πρότζεκτ λειτουργούσε ως μια εγγύηση όσον αφορά τις πωλήσεις των εισιτηρίων.

Ένα υπέροχο αλλά και παράδοξο trivia όσον αφορά την δημιουργία του The Quest… συναντάται στο γεγονός ότι αρχικά η CANNON προσέλαβε τον Wes Craven για την θέση του σκηνοθέτη.

Ναι τον γνωστό Wes Craven !

Γιατί να αναθέσει κανείς την δημιουργία μιας ηρωικής , ελπιδοφόρας, γεμάτης θετικά μηνύματα και χιούμορ, αλλά πάνω απ ‘όλα οικογενειακής ταινίας στον άντρα που στα 80s υπήρξε ο βασικός υπεύθυνος για τους εφηβικούς μας εφιάλτες ?

O πρώτος λόγος έχει να κάνει προφανώς με το γεγονός ότι ο Wes υπήρξε τεράστια σκηνοθετάρα. Είχε ταλέντο, κότσια και ένα δικό του μοναδικό ύφος. Όμως το πιο σημαντικό ήταν ότι όντας ένας σκηνοθέτης που καταπιάστηκε με το Horror σινεμά ήξερε πολύ καλά πως να δουλέψει και να διαπρέψει υπό ‘ φτηνιάρικες‘ συνθήκες. Με λίγα λόγια ο Wes Craven ήταν ένας δημιουργός που μπορούσε άνετα να συνεργαστεί με ένα στούντιο όπως ήταν η CANNON , σε αντίθεση πχ με τον πιο απαιτητικό συνάδελφο του Richard Donner που αρνήθηκε να επιστρέψει για αυτό το sequel.

Τελικά η τιτάνια αυτή συνεργασία, και η πραγματικά μοναδική ευκαιρία να δούμε τον Wes Craven να σκηνοθετεί ένα SUPERMAN φιλμ, δεν ευδοκίμησε ποτέ της. Για αδιευκρίνιστους λόγους ο Reeve ένιωθε ότι δεν μπορούσε να συνεργαστεί με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη και απαίτησε την απόλυση του.

Ο Reeve με αυτή του την κίνηση ουσιαστικά είναι σαν να αυτοκτόνησε με ένα ξυράφι φτιαγμένο από Κρυπτονίτη καθώς τον Craven διαδέχτηκε ο Sidney J. Furie και τα αποτελέσματα της δουλειάς του είναι πλέον χαραγμένα με τεράστια και ανεξίτηλα γράμματα στα κατάστιχα της ιστορίας του So Bad, it’s Good σινεμά

Προς τιμήν του ο ίδιος ο ηθοποιός παραδέχθηκε αργότερα και δημοσίως το λάθος του :

‘ Το SUPERMAN IV ήταν μια απόλυτη καταστροφή από την αρχή μέχρι και το τέλος. Ένα τεράστιο πλήγμα στην καριέρα μου…’

Τα οικονομικά ζόρια και οι τεχνικές δυσκολίες που θα αντιμετώπιζαν οι συντελεστές του The Quest… κατά την διάρκεια της παραγωγής και των γυρισμάτων έγιναν πολύ γρήγορα ξεκάθαρα όταν η CANNON πετσόκοψε το μπάτζετ που είχε προγραμματιστεί να δωθεί αρχικά κατά 50% !

Το τέταρτο κεφάλαιο του SUPERMAN ζέχνει από την κορυφή μέχρι τα νύχια από φτήνια, προχειρότητα , κακές ιδέες και ερασιτεχνισμό σχεδόν σε όλα τα επίπεδα. Πραγματικά ο μοναδικός που επέδειξε ίσως έναν επαγγελματισμό μέσα σε αυτή την ταινία είναι ο πρωταγωνιστής της. Ο Reeve κάνει ότι μπορεί ώστε να αποδώσει τον σήμα κατατεθέν ρόλο του με αξιοπρέπεια αλλά ειλικρινά σε ορισμένα πλάνα σχεδόν μπορείς να διακρίνεις μέσα από την οθόνη την απογοήτευση του για αυτή την ταινία.

Αντίθετα με τον Reeve εκείνος που φαίνεται να μην τραβάει κανένα ζόρι και που πραγματικά το διασκεδάζει είναι ο ‘ αιώνιος αντίπαλος ‘ του Lex Luthor aka Gene Hackman !

Από την πρώτη κιόλας ταινία του SUPERMAN o Hackman είχε επιλέξει να αποδώσει τον Villain του με μια ...swag εκκεντρικότητα. Όμως εδώ αυτή η μέθοδος ξεφεύγει από κάθε μέτρο και χάνει την γοητεία της καθώς ο ηθοποιός ξεκάθαρα δεν δίνει την παραμικρή δεκάρα.

Ακριβώς όπως και ο Reeve έτσι και ο Hackman το είχε πάρει πρέφα από νωρίς σε τι ανεκδιήγητη ταινία θα έπαιζε και υπό ποίες συνθήκες όμως αντίθετα με τον πρώτο εκείνος είπε να το διασκεδάσει !

Σε μια σκηνή του The Quest… βλέπουμε τον ραδιούργο και άπληστο Lex Luthor να βρίσκεται στο , παντελώς κιτς, ρετιρέ του και να απολαμβάνει την θέα ενός ‘ βουνού‘ από χαρτονομίσματα τα οποία του απέφερε ένα γελοίο σχέδιο που σκαρφίστηκε εις βάρος του Superman. Μέχρι και σήμερα η εντύπωση που μου μένει από αυτή την σκηνή είναι ότι εκείνη την στιγμή έχουμε περισσότερο μπροστά μας τον Gene Hackman παρά τον χαρακτήρα του Lex…

Στην ιστορία του The Quest…o Superman ακούει τις ‘ προσευχές‘ ενός μικρού παιδιού και αποφασίζει να ξεφορτωθεί όλα τα πυρηνικά όπλα του πλανήτη μας ρίχνοντας τα σε ένα πελώριο…διαστημικό δίχτυ και στην συνέχεια στέλνοντας τα κατευθείαν μέσα στην καρδιά του ήλιου ώστε αυτά να καταστραφούν !

Φυσικά οι κακές Κυβερνήσεις και οι έμποροι όπλων δεν μπορούν να το επιτρέψουν αυτό και έτσι στρέφονται στον υπερ-τεχνοκράτη Lex Luthor για βοήθεια. Το σχέδιο του πανούργου Villain είναι να δημιουργήσει έναν δικό του υπεράνθρωπο που θα μπορεί να λυγίσει τον ‘ Άντρα από ατσάλι’.

Προφανώς αυτό το υπέρτατο ον δημιουργείται όταν ο Lex στέλνει και αυτός στην καρδιά του ήλιου μια τρίχα από τα μαλλιά του Superman , δικό του DNA αλλά και ένα…κομμάτι ύφασμα !?!

Και κάπως έτσι έχουμε το Origin και την αρχή του, σύντομου, θρύλου του Nuclear Man

Οι σεναριογράφοι αρχικά πρότειναν διάφορους εμβληματικούς Villains από τα comics της DC για τον ρόλο του ανταγωνιστή του Superman στην ταινία όμως για κάποιον ανεξήγητα ανώμαλο λόγο κατέληξαν σε αυτή την κακόγουστη παραλλαγή του Bizarro

Επίσης ανάθεμα και αν κανείς κατάλαβε ποτέ γιατί επιλέχθηκε ο παντελώς άγνωστος ηθοποιός (?) Mark Pillow για τον ρόλο. Ο τυπάς είναι πιο άκαμπτος και από σκληρό ατσάλι. Παντελώς ανέκφραστος και δίχως την παραμικρή υποψία χαρίσματος. Στην ταινία ακούμε τον χαρακτήρα του να ντουμπλάρεται από την φωνή του Gene Hackman και το σενάριο στο ‘ δικαιολογεί‘ αυτό ότι οφείλεται στο γεγονός ότι κουβαλά μέσα του και το DNA του Lex. Προσωπικά εικάζω ότι το ντουμπλάρισμα στην πραγματικότητα οφείλονταν στην αδυναμία του Pillow να πει πειστικά έστω και μια ατάκα…

Ο Nuclear Man υποτίθεται ότι θα έδινε στον ήρωα έναν ανταγωνιστή που θα μπορούσε να τον συναγωνιστεί , ακόμη και να τον ξεπεράσει, σε δύναμη και μάλλον στο μυαλό των δημιουργών του λειτουργούσε και σαν μια αλληγορία για την καταστροφική δύναμη των πυρηνικών όπλων. Τελικά το μόνο που πήραμε είναι έναν από τους πιο γραφικούς Villains στην ιστορία του Superhero σινεμά !

A και ένα από τα πιο παρανοϊκά και ηλίθια Final Battles που έχουν αποτυπωθεί ποτέ επάνω στο πανί…

Και όμως ο γραφικούλης Nuclear Man ΔΕΝ ήταν ο χειρότερος χαρακτήρας του φιλμ !

Το κατόρθωμα αυτό πιστώνεται στον Jon Cryer που ενσάρκωσε τον …ανιψιό του Lex Luthor…

O , γνωστός σε όλους μας από το τηλεοπτικό Two & a Half Men, ηθοποιός ανέλαβε να παίξει έναν ‘ comic relief’ ρόλο σε μια ταινία όπου κάτι τέτοιο ήταν παντελώς αχρείαστο μιας και ήταν εξ ορισμού γελοία σε όλες τις εκφάνσεις της . Η ‘εκκεντρική‘ παρουσία και ερμηνεία του Cryer όχι μόνο δεν σε διασκεδάζουν αλλά σε κάνουν να θες να πετάξεις την τηλεόραση σου από το παράθυρο κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη.

Πέραν της …ενίσχυσης του ‘ κωμικού στοιχείου’ η παρουσία του Cryer στο φιλμ ήταν μάλλον μια προσπάθεια της CANNON να δώσει στο εφηβικό κοινό της εποχής έναν χαρακτήρα με τον οποίο θα μπορούσαν να ταυτιστούν μιας και ήταν ‘ cool‘ , ντύνονταν με την τελευταία λέξη της νεανικής μόδας και διάολε χόρευε μέχρι και Break Dance, με την ευγενική συνεισφορά των καταπληκτικών δυνάμεων του Nuclear Man !…

H τουλάχιστον έτσι νόμιζε τότε κάνας παραγωγός της CANNON που λογικά ήταν από εκείνους τους τύπους που στα οικογενειακά τραπέζια δηλώνουν ότι ‘ θα κάτσουν με την νεολαία !‘ …

Σύμφωνα με μετέπειτα εξομολόγηση του ίδιου του Cryer πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο Christopher Reeve ‘ στρίμωξε‘ στα παρασκήνια τον νεαρό ηθοποιό και του είπε ότι το φιλμ που θα γυρίζανε θα ήταν ‘ απαίσιο‘.

Ο Reeve δεν έπεσε καθόλου έξω αν κρίνουμε από το τελικό αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που μάλιστα βγήκε μισοτελειωμένο στις αίθουσες μιας και εξαιτίας των περικοπών στο μπάτζετ και της προβληματικής παραγωγής πολλές σκηνές κόπηκαν και το μοντάζ , το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι τόσο ΑΘΛΙΑ που στο τέλος η ταινία δεν βγάζει το παραμικρό νόημα από πλευράς δομής !

Όσον αφορά την αισθητική της αν κάτσω να αναλύσω όλη της την φτήνια και την γελοιότητα πραγματικά θα χρειαστεί να κάτσω να γράψω και ένα Part II, ίσως και Part III, σε αυτό το αφιέρωμα. Αλλά επειδή σήμερα δεν έχω τα κουράγια να το κάνω σας παραπέμπω αγαπητοί μου αναγνώστες σε ένα εκτενέστατο Hilariocity Review του δημοφιλή YouTuber και κριτικού Chris Stuckman όπου μπορείτε να θυμηθείτε , ή αν είστε πραγματικά τυχεροί να δείτε για πρώτη φορά, όλο το ‘ μεγαλείο‘ του SUPERMAN IV !

Επιστρέφοντας στο cast η δυναμική Margot Kidder επανέρχεται στον ρόλο της εξίσου δυναμικής ρεπόρτερ Lois Lane όμως εδώ το σενάριο την περιορίζει σε ένα ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα στους Superman / Clark Kent και την…κόρη του Έρνεστ Χέμινγουεϊ !

Η γοητευτική Mariel Hemingway πέρα από ένα πιπεράτο Love Interest για τον ήρωα παίζει και τον ρόλο μιας εκδότριας που καλείται να αντισταθεί στον μεγαλοεκδότη πατέρα της που εξαγοράζει την χρεοκοπημένη εφημερίδα Daily Planet και επιθυμεί να την διαστρεβλώσει σε μια φυλλάδα που θυμίζει αμάλγαμα ανάμεσα στην Βρετανική SUN και το δικό μας ΜΑΚΕΛΕΙΟ !

Μάλιστα ο πατέρας της δεν διστάζει να σπιλώσει ανεπανόρθωτα το όνομα του SUPERMAN καταφεύγοντας σε εκδοτικές τακτικές και πρωτοσέλιδα για τα οποία ο συνάδελφος του J.J.Jameson , της DAILY BUGLE, θα ήταν εξαιρετικά υπερήφανος …

Το SUPERMAN IV πάσχισε να περάσει στο κοινό του ‘ βαριά‘ κοινωνικοπολιτικά μηνύματα γύρω από τον κίνδυνο της ύπαρξης των πυρηνικών όπλων, κριτίκαρε την εγκληματική και ενδεχομένως αυτοκαταστροφική απερισκεψία των ηγετών του πλανήτη, πολέμησε για την ανεξαρτησία του τύπου και γενικότερα πήγε να θίξει ζητήματα και προβληματισμούς που ταίριαζαν με την καλοκάγαθη φύση και τον ιδεαλισμό του ήρωα.

Απλά το έκανε με τους πιο ηλίθιους τρόπους…

Επίσης κακά τα ψέματα στα τέλη των 80s με έναν ψυχρό πόλεμο , την απειλή του Κομμουνισμού να πλανάται επάνω από τα κεφάλια τους αλλά και με τον Ρόναλντ Ρήκγαν να κάθεται στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου το Αμερικάνικο κοινό δεν έδινε τότε την παραμικρή δεκάρα για τέτοιου είδους ‘ φιλελέ‘ μηνύματα. Αυτό που ήθελε ο θεατής ήταν έναν βιτζιλάντη τύπου Paul Kersey ώστε ‘ να καθαρίσει ο τόπος‘ και ταινίες που θα ήταν τιγκαρισμένες στην δράση, τους νίντζα και τους κομάντο.

Ο πασιφισμός και η αισιοδοξία του Superman δεν είχαν καμία θέση στην Αμερικάνικη κοινωνία των 80s…

Σε μια φάση το The Quest… τα βάζει και με τον καπιταλισμό μέσω ενός εκδότη που παραπλανά και χειραγωγεί τον κόσμο ώστε να κερδίσει χρήμα και δημοσιότητα κάτι που ανέκαθεν το έβρισκα ειρωνικά υπέροχο μιας και εδώ είναι λες και τα στελέχη της CANNON τρολάρουν τις ίδιες τους τις πρακτικές όσον αφορά το στήσιμο και την προώθηση των ταινιών τους στο κοινό !

Προφανώς δεν ήταν τα ηλίθια κοινωνικοπολιτικά μηνύματα του The Quest… αυτά που το καταδίκασαν σε αποτυχία . Το SUPERMAN IV ήταν απλά ένα απαράδεκτο , σε όλα του τα επίπεδα, φιλμ και το οποίο δεν άξιζε να φέρει επάνω του το σύμβολο του ήρωα.

Επίσης τελικά ο Ilya Salkind είχε μάλλον δίκαιο :

Το franchise είχε κάνει τον κύκλο του.

O Superman που μας έδωσαν στα 70s οι Donner και Reeves ολοκλήρωνε επιτέλους την πτήση του. Για κακή του τύχη η τελευταία ταινία του κατέληξε να τον προσγειώσει απότομα και ντροπιαστικά στο έδαφος και η ζημιά που υπέστη ο Superman δεν γινόταν να διορθωθεί ούτε καν από τις …μαγικές ακτίνες του ίδιου του ήρωα…

TO SUPERMAN IV : The Quest for Peace εξελίχθηκε σε παταγώδη κινηματογραφική αποτυχία . Κατόρθωσε πολλά μονάχα που όλα του τα ‘κατορθώματα’ έγιναν με τους λάθος τρόπους…

Αυτή η ταινία έβαλε τον ήρωα να κάνει…αερόμπικ και να επιστρατεύει την Heat Vision του για να …ψήνει πάπιες, τον έστειλε σε πτήσεις μέσα από απαράδεκτα εφέ, του χάρισε ίσως τον πιο γελοίο αντίπαλο του, μας αποκάλυψε ότι οι γυναίκες έχουν την ικανότητα να διατηρούν την αναπνοή τους μέσα στο απέραντο διάστημα

Η ταινία αυτή ήταν η αρχή του τέλους για την CANNON GROUP. Έβαλε φρένο στην ανοδική πορεία του Christopher Reeve και έπληξε την καλλιτεχνική και εμπορική του αξιοπιστία.

Και φυσικά έριξε στο καναβάτσο τον κινηματογραφικό Superman για παραπάνω από μια δεκαετία.

Και όμως να που σήμερα το ανεκδιήγητο αυτό φιλμ λειτουργεί και ως ένα σύμβολο για ορισμένα θετικά πράγματα.

Συμβολίζει με σταράτο τρόπο τις ανορθόδοξες πρακτικές της CANNON GROUP όσον αφορά το στήσιμο των φτηνιάρικων , γραφικών αλλά σχεδόν πάντοτε ψυχαγωγικών ταινιών της. Επίσης συμβολίζει το πόσο τίμιος επαγγελματίας υπήρξε ο Christopher Reeve στην διάρκεια της καριέρας και της ζωής του.

Αλλά πάνω απ ‘ όλα μέχρι και σήμερα το SUPERMAN IV : The Quest for Peace λειτουργεί ως το ακλόνητο σύμβολο του So Bad, it’s Good σινεμά που ορισμένοι από εμάς αγαπήσαμε παράφορα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: