CAPONE : Ο Tom Hardy σημαδεύει τον ‘ λάθος’ Marlon Brando…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Στον πρώτο ‘ Νονό ‘ του σκηνοθέτη Francis Ford Coppola ο τιτάνας Marlon Brando προσέγγισε τον ρόλο του, εμβληματικού πλέον, γκάνγκστερ Δον Βίτο Κορλεόνε με την μορφή ‘ καρικατούρας’.

Ο ηθοποιός οραματίζονταν τον χαρακτήρα σαν ένα… ‘ μπουλντόγκ‘ και για αυτό αποφάσισε να μπουκωθεί με κάτι …βαμβάκια πριν περάσει από την οντισιόν του για τον ρόλο !

Το λαμπρό της όλης υπόθεσης είναι ότι η ασυνήθιστη, ειδικά για τα τότε δεδομένα, τεχνική αποδείχθηκε πέρα για πέρα αποτελεσματική…

Έχοντας βρεθεί με αληθινούς μαφιόζους και μελετώντας τους ο Brando διέκρινε ακριβώς το πως κινούνταν και συμπεριφέρονταν αυτοί οι άντρες. Οι Ιταλοί μαφιόζοι ανέκαθεν είχαν μια υπερβολή και μια γραφικότητα χαραγμένη επάνω στις εκφράσεις, τις κινήσεις και την ομιλία τους. Η , συνήθως, χαμηλή τους μόρφωση σε συνδυασμό με την ανάγκη τους να επιδεικνύουν το πόσο ‘ κομψοί‘ είναι αλλά και με το έμφυτο machismo που τους διέκρινε τους έκανε όντως να φαντάζουν ως καρικατούρες.Εξαιρετικά επικίνδυνες καρικατούρες …

Φυσικά σε αυτή την εικόνα που έχουμε για τους γκάνγκστερ περασμένων δεκαετιών παίζει ρόλο και το γεγονός ότι πέρασαν οι εποχές με αποτέλεσμα σήμερα στα μάτια μας το στιλ και η γενικότερη συμπεριφορά τους να ‘ γράφουν‘ με αρκετά διαφορετικό τρόπο από αυτόν που θα τους αντιλαμβάνονταν κάποιος άνθρωπος της εποχής τους.

Τεσπα εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι μέσα από την μέθοδο του ο Marlon Brando κατόρθωσε να αποτυπώσει στα 70s επάνω στο πανί έναν γκάνγκστερ που ως θεατής δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ σου όσα χρόνια και αν περάσουν χάρη στην γοητεία αλλά και την εκκεντρικότητα που τον διακρίνουν.

Στο CAPONE , του σκηνοθέτη Josh Trank, ο Tom Hardy πασχίζει να βγάλει έναν δικό του ‘ Marlon Brando‘ από το καπέλο καθώς επιλέγει να ντύσει τον γκάνγκστερ του, τον διαβόητο Al Capone, με μια μεθοδική εκκεντρικότητα που στο μυαλό του παραπέμπει σε εκείνη του θρυλικού συναδέλφου του. Και ναι ο Tom Hardy, με τον τρόπο του, είναι επίσης ένας σπουδαίος και εξαιρετικά ευρηματικός ηθοποιός όμως εδώ τελικά φαίνεται να στοχεύει στον παντελώς λάθος ‘Brando’.

Και συγκεκριμένα σε εκείνον από το Νησί του Δόκτορα Μορό…

Σε αυτή την ‘ καταραμένη’ ταινία των 90s γίναμε μάρτυρες του άδοξου και παρανοϊκού φινάλε μιας σπουδαίας καριέρας. Εδώ οι περίφημες μέθοδοι και οι πειραματισμοί του Marlon Brando όχι μόνο δεν ανέδειξαν τον χαρακτήρα του αλλά στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα τόσο τον ίδιο όσο και την ταινία του.

Τουλάχιστον σε αντίθεση με τον Hardy ο ανορθόδοξος, εκκεντρικός και εντελώς γελοίος τρόπος με τον οποίο αποτύπωσε ο Brando τον μεγαλομανή και σαλεμένο επιστήμονα του ήταν κάπως δικαιολογημένος. Στην τελική η παραγωγή της ταινίας σημαδεύτηκε από την αποχώρηση αλλά και το…stalking του , εξίσου εκκεντρικού, σκηνοθέτη Richard Stanley, από φυσικές (ίσως και μεταφυσικές…) καταστροφές και από μια κόντρα εγωισμών που προέκυψε ανάμεσα στους Marlon Brando και Val Kilmer. Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε όταν λίγο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα ο Brando έμαθε ότι  η 25χρονή κόρη του Cheyenne κρεμάστηκε μέσα στο σπίτι της μάνας της στην Ταϊτή.

Αφού επέστρεψε από την κηδεία της κόρης του ο γεραμένος και τσακισμένος Brando αποφάσισε ότι ο χαρακτήρας του Μορό δεν ήταν αρκετά εκκεντρικός και φρόντισε να φορά στα εξωτερικά γυρίσματα έντονο λευκό make up και σε ορισμένες περιπτώσεις μια …. σαμπανιέρα στο κεφάλι του ενώ απαίτησε να εμφανίζεται σε όλες της σκηνές με τον σετάκι ντυμένο νάνο του. Το που βρήκε αυτόν τον νάνο ανάθεμα και αν το ξέρει κανείς… 

Το αν όλο αυτό λειτούργησε ως μια ανορθόδοξη ‘ ψυχοθεραπεία‘ για τον ηθοποιό που πάσχιζε να απαλλαγεί από το αβάσταχτο τραύμα μιας οικογενειακής απώλειας ή αν απλά είναι μια απόδειξη ότι πλέον δεν έδινε την παραμικρή δεκάρα για τον ρόλο και την ταινία γενικότερα δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε.

Σε αντίθεση με τον Brando ο Tom Hardy δεν έχει καμιά δικαιολογία για τον τρόπο που ερμηνεύει τον Al Capone του. Ο ηθοποιός μπαίνει σε φουλ mode εκκεντρικότητας και η μέθοδος απλά εκπυρσοκροτεί εναντίον του. O Hardy δεν κωλώνει να μας δώσει έναν εντελώς τσαλακωμένο Al Capone. O ηθοποιός πασχίζει να αναδείξει την τσακισμένη ψυχοσύνθεση που κρύβεται πίσω από ένα γνώριμο και σκληρό παρουσιαστικό όμως το κακό μακιγιάζ σε αρκετά σημεία πυροβολεί εν ψυχρώ αυτή του την προσπάθεια μιας και αποσπά την προσοχή σου από την ερμηνεία του. Το φετίχ του Tom να υιοθετεί εκκεντρικές προφορές για τους χαρακτήρες που υποδύεται αυτή τη φορά του γύρνα μάλλον μπούμερανγκ. Σίγουρα δεν τον βοηθά το γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας επιμένει πεισματικά να μασουλάει ένα τεράστιο πούρο με αποτέλεσμα να χρειάζεσαι υπότιτλους ώστε να καταλάβεις τις λέξεις που ‘ φτύνει‘ από το στόμα του…

Όπως και να χει στο τέλος η θεοπάλαβη ερμηνεία που παραδίδει ο Tom Hardy ως Al Capone είναι το μοναδικό πράγμα που με κράτησε ώστε να ολοκληρώσω αυτή την ταινία.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί ορισμένοι δίνουν άφεση αμαρτιών στον Josh Trank για το ΚΑΖΟ του FANT4STIC.

Ναι υπήρξε ξεκάθαρα παρέμβαση του στούντιο σε αυτή την ταινία / συνονθύλευμα αλλά έχοντας δει το φιλμ τρεις φορές (ναι είμαι μαζόχας…) αδυνατώ να βρω έστω και μια σκηνή ή ένα στοιχείο βρε αδελφέ που θα με αναγκάσει να πω ” πω ρε τον φάγανε τον σκηνοθέτη τα Λαμογια!”

Αν στο αρχικό ” όραμα” του Trank γύρω από τους Τέσσερις Φανταστικούς υπήρχε όντως κάτι που να αξίζει ε θα βλέπαμε έστω και ένα ψήγμα του κάπου μέσα σε αυτή την γαμημένη ταινία.

Στο CAPONE o Josh Trank μας το κάνει ξεκάθαρο ότι ως σκηνοθέτης ζορίζεται να διαχειριστεί μεγάλες παραγωγές και ηθοποιούς. Άλλες οι απαιτήσεις ενός χαμηλού μπάτζετ και found footage φιλμ και άλλες μιας τέτοιου βεληνεκούς παραγωγής. Και εδώ ο Trank για δεύτερη φορά φαίνεται να βρίσκεται παντελώς έξω από τα νερά του. Για να βυθίσεις έναν άνθρωπο στην τρέλα και την παρακμή απαιτείται μέθοδος. Και η μέθοδος που επιστρατεύει εδώ ο σκηνοθέτης απλά δεν είναι αποτελεσματική.

Ειλικρινά δεν είναι τυχαίο που με αφορμή την πανδημία το στούντιο ξεφορτώθηκε αυτή την ταινία μέσω του διαδικτύου.

Το CAPONE θέλει να μας δείξει τον διαβόητο γκάνγκστερ στα τελευταία του. Η σύφιλη κατατρώει τόσο το σώμα όσο και το μυαλό του. Όμως αυτή η μελέτη της αρχής του τέλους ενός σκληρού, βίαιου και κάποτε πανίσχυρου άντρα είναι απλά ισχνή εξαιτίας της αδυναμίας του Trank να στήσει μια αφήγηση, μια δομή, της προκοπής για την ιστορία του αλλά και να αποτυπώσει μεγάλες σκηνές. Επίσης σπάταλα ένα μάχιμο cast. Ειδικά όταν έχεις στην διάθεση σου έναν Mat Dillon και δεν τον αξιοποιείς ε στα δικά μου τα μάτια είσαι ένας εγκληματίας του σινεμά και κακός μάλιστα. Ως σπατάλη κρίνεται τόσο η συμμετοχή του Kyle MacLachlan που εδώ το μόνο που καλείται να κάνει είναι να φέρει στον σαλεμένο γκάνγκστερ …τις πάνες του αλλά και εκείνη της Linda Cardellini που απλά κάθεται και παρατηρεί τον Al ως η υπομονετική σύζυγος του. Αν η ιστορία είχε απεικονιστεί από την δική της οπτική ματιά τότε ίσως τα πράγματα να είχαν πάει καλύτερα.

Ο Trank θέλει να αντλήσει έμπνευση από τον Νονό, τον Τόνι Σοπρανο αλλά και τον Τσαρλς Μπρονσον (ΌΧΙ εκείνον του Hollywood.) αλλά καταλήγει να λειτουργεί απλά σαν κακός μιμητής. Κάνοντας λόγο για μιμητές ακόμη και ο ίδιος ο Hardy σε κάνα δυο ‘παλαβές‘ σκηνές πήγε να κάνει κοπιπαστέ την ερμηνεία του στο BRONSON του N.W.Refn. Από έναν ηθοποιό της κλάσης του θα περίμενα μια πιο τίμια αντιμετώπιση …

Ο μόνος λόγος που το CAPONE δεν εξελίσσεται σε Μαφιοζικο παρανάλωμα τύπου Τραβολτικου GOTTI οφείλεται στην παρουσία του Tom Hardy. Άντε και στο γεγονός ότι αντίθετα με τον σκηνοθέτη του GOTTI o Josh έχει κάποιες γνώσεις γύρω από το μοντάζ και μια σχετική αίσθηση του χώρου και του χρόνου.

Επίσης πάλι καλά που Trank και Hardy δεν πάνε να προβούν σε μια αγιοποίηση του δικού τους γκάνγκστερ όπως πάσχισε να κάνει ο Τραβολτα…

Αρκετοί θεατές εκδήλωσαν την δυσαρέσκεια τους για το γεγονός ότι το φιλμ του Trank δεν λειτουργεί ως μια τυπική γκάνγκστερ βιογραφία στην οποία θα βλέπουμε το χτίσιμο και την πτώση της αυτοκρατορίας ενός υπέρμετρα βίαιου, άπληστου και αμείλικτου Μπάσταρδου. Αν περιμένεις να δεις πόλεμο ανάμεσα σε συμμορίες , ληστείες τραπεζών και καταδιώξεις ανάμεσα σε κλέφτες και αστυνόμους το CAPONE σίγουρα δεν είναι η ταινία σου.

Το CAPONE είναι το πορτραίτο των τελευταίων στιγμών ενός άντρα που είναι αναγκασμένος πλέον να ζει χωρίς να μπορεί να καταφεύγει στην βία που κάποτε τον εξέλιξε στον πιο δημοφιλή ‘ αστέρα‘ της Αμερικής. Εδώ ο Al Capone είναι ένα τσαλακωμένο, ημίτρελο και ακίνδυνο φάντασμα που κάθε λίγο και λιγάκι χέζεται πάνω του. Το μόνο δείγμα ανδρισμού που του έχει απομείνει είναι ένα φαλλικό γλυπτό το οποίο ο Al μάχεται με όλο του το είναι ώστε να το διατηρήσει στην κατοχή του και να μην το χάσει εξαιτίας της χρεωκοπίας του. Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι το κάνει αυτό επειδή εκεί μέσα παίζει να έχει κρύψει τα τελευταία ‘ δέκα εκατομμύρια‘ που ισχυρίζονταν ότι του είχαν απομείνει σε κάποιο παραλήρημα του. Όμως προσωπικά αμφιβάλω για αυτό το σενάριο.

Ο Al Capone επιθυμεί με όλο του το είναι να κρατήσει το φαλλικό γλυπτό του επειδή αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που απέμεινε να συμβολίζει τον χαμένο του ανδρισμό.

Εντελώς ειρωνικά ακριβώς όπως ο Μαφιόζος που αδυνατεί να κρατήσει τα αρχίδια του έτσι εδώ και ο σκηνοθέτης Josh Trunk δεν μπορεί να μας δείξει τα δικά του. Η σκηνοθεσία του πάσχει από έλλειψη τόλμης , δημιουργικότητας , ουσίας και κάποιου οράματος. Πασχίζει να μας προκαλέσει συναισθηματικά δείχνοντας τον Capone στα χειρότερα του όμως μας προκαλεί μονάχα τον γέλωτα και τίποτε περισσότερο.

Και ναι σκηνές όπως αυτή όπου ο Al ξεκληρίζει με μια Ρεμινγκτον καραμπίνα έναν… γκαντέμη αλιγάτορα, μόνο και μόνο επειδή ήταν πεπεισμένος ότι το ζώο τον…’παρακολουθεί ‘ , λογικό είναι να σου βγάζουν γέλιο. Όμως παράλληλα θα έπρεπε και να σε προβληματίζουν για την κατάληξη αυτού του , κάποτε πανίσχυρου και επιβλητικού, άντρα και την ψυχοσωματική κατάρρευση του.

Αλλά αλίμονο εδώ μένουμε μονάχα στο γέλιο.

Πριν λίγο καιρό ο Josh Trank δήλωσε ότι ήταν αναγκασμένος να κοιμάται έχοντας ένα περίστροφο κάτω από το μαξιλάρι του εξαιτίας των οπαδών των Τεσσάρων Φανταστικών οι οποίοι τον απειλούσαν σωματικά όντας τσαντισμένοι για το πως εκείνος απέδωσε και διαχειρίστηκε τους αγαπημένους τους ήρωες στην αποτρόπαια ταινία του.

Ε από εδώ και στο εξής μάλλον ο Josh θα ξεκινήσει να κοιμάται έχοντας στο πλευρό του ένα Tommy Gun…

Βαθμολογία : Καλύτερα να έβλεπα σινε-βιογραφία με θέμα την πορεία του Kapono στον μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: