VFW : Στο μπαρ του Stephen Lang ΔΕΝ σε παίρνει να κάνεις μαγκιές.

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Stephen Lang, Fred Williamson , William Sadler, George Wendt, Martin Kove…

Το VFW , του σκηνοθέτη Joe Begos, είναι ένα άκρως αιματηρό και τριπαρισμένο B-Movie το οποίο απαρτίζεται από βετεράνους του συγκεκριμένου είδους σινεμά.

Που να πάρει η οργή εδώ συναντάμε μέχρι και τον David Patrick Kelly μονάχα που αυτή τη φορά δεν αλωνίζει στους δρόμους της Νέας Υόρκης έχοντας ως σκοπό την εξόντωση μιας ομάδας ‘ Πολεμιστών ‘...

O Kelly και τα υπόλοιπα ‘ γεροντοπαλίκαρα‘ της ταινίας εντελώς συμβολικά υποδύονται ένα τσούρμο από Βετεράνους του Βιετνάμ. Δεσμοί αφοσίωσης και φιλίας ενώνουν εδώ και χρόνια τους έξι άντρες και έτσι όταν μια νύχτα μια μικρή στρατιά από ναρκομανείς …’ζόμπι εισβάλλει στο μπαρ του Stephen Lang οι άντρες αυτοί καλούνται να ξεθάψουν από μέσα τους την πολεμική μανία που πίστευαν ότι την είχαν αφήσει μια για πάντα πίσω τους, στις ζούγκλες μιας ξένης και ταλαίπωρης χώρας…

Τα μοχθηρά και αμείλικτα πρεζόνια λειτουργούν για λογαριασμό ενός τοπικού ντίλερ. Ο τύπος αυτός έχασε την καβάτζα του από ‘Hype‘, ένα εξαιρετικά εθιστικό ναρκωτικό, και είναι αποφασισμένος να την ανακτήσει πάση θυσία. Η νεαρή κλέφτρα που άρπαξε το εμπόρευμα, όντας απελπισμένη, αποφασίζει να ζητήσει καταφύγιο στο μπαρ του Lang με την ονομασία VFW.

Πολύ σύντομα το VFW θα καταλήξει να πολιορκείται από κάθε κατεύθυνση…

Το φιλμ αυτό παρά το Old School ύφος και την αισθητική του διακρίνεται και από sci-fi τζούρες μιας και χρονολογικά εκτυλίσσεται ‘ κάπου και κάποτε στο μέλλον‘ μέσα σε μια Αμερική που έχει μεταμορφωθεί σε ‘ εμπόλεμη ζώνη‘.

Με λίγα λόγια δηλαδή παίζει να είναι και το σήμερα

Πάντως παρά την ‘φουτουριστική‘ εισαγωγή η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κάτι μέσα σε αυτό το σύμπαν που να υποδηλώνει το παραμικρό στοιχείο μιας εξελιγμένης τεχνολογίας ή κάποιας γενικότερης εξέλιξης του είδους μας. Το ‘ τερέν‘ του WFW άνετα θα μπορούσε να συμβολίζει την πόλη του Detroit όπως ακριβώς την βλέπουμε να πονά και να φλέγεται τις τελευταίες μέρες μέσα από τις τηλεοράσεις μας.

Το σενάριο είναι εξαιρετικά απλό :

Μια ομάδα Βετεράνων καλείται να υπερασπιστεί το μπαρ στο οποίο δουλεύουν και συχνάζουν από τα μαστουρωμένα κατακάθια της κοινωνίας μας. Οι τζάνκηδες που την αράζουν ακριβώς απέναντι από το VFW ( μέσα σε ένα άδειο σινεμά το οποίο παίζει Exploitation / Grindhouse / B-Movie προβολές με τίτλους τύπου CYBORGS II αλλά και παλιές ταινίες του ίδιου του Begos ! ) έχουν εθιστεί τόσο πολύ στο ‘ Hype ‘ που δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό όχι μόνο να σκοτώσουν αλλά και να …πεθάνουν και οι ίδιοι στην προσπάθεια τους να εξασφαλίσουν μια ακόμη δόση !

Φυσικά η ιδέα και μόνο μιας θανάσιμης αναμέτρησης ανάμεσα σε Βετεράνους του Αμερικάνικου στρατού και μιας ομάδας που αποτελείται από τους ανεπιθύμητους και τους απροσάρμοστους της κοινωνίας εύκολα θα μπορούσε να σε κάνει να σηκώσεις το ένα σου φρύδι ενώ αναλογίζεσαι αν ο σκηνοθέτης θέλει να μας περάσει κάποιο βαθύ κοινωνικοπολιτικό μήνυμα που μπορεί να γέρνει επικίνδυνα είτε προς τα ‘ δεξιά‘ , είτε προς τα ‘ αριστερά‘…

Για καλή μας τύχη πολύ γρήγορα αποδεικνύεται ότι ο Begos απλά ΔΕΝ δίνει ούτε καν ένα δολάριο για αυτά τα πράγματα. Εδώ ο τυπάς το μόνο που θέλει είναι να εξυμνήσει το σινεμά με το οποίο γαλουχήθηκε και να τσοντάρει στην σύγχρονη ιστορία του. Το σινεμά των B-Movies, του Exploitation , του Blaxploitation, το σινεμά που μας έδωσε ταινίες με υπερβίαιες και αιματηρές πολιορκίες , όπως είναι τα Assault on Precinct 13 και Night of The Living Dead των ‘ δασκάλωνJohn Carpenter και George Romero αντίστοιχα.

Ο Begos κάνει τα περισσότερα από όσα χρειάζονται ώστε να μας σερβίρει ένα B-Movie που θα έχει την ανόθευτη γεύση των 60s και 70s. Οι σεκάνς βίας και διαμελισμού είναι μερακλίδικες , ενώ υπάρχουν και κάνα δυο ‘Fatalities‘ τα οποία κρίνονται αρκετά ζουμερά μιας και τα εφέ είναι πρακτικά ενώ και ο Begos αποδείχθηκε λαϊκό μαστόρι στο να ανατινάζει κεφάλια ! Και ναι η βία και το Μακελειό κινούνται περισσότερο προς ένα κωμικό ύφος όμως αυτή είναι και η πρόθεση του σκηνοθέτη :

Θέλει να περάσεις καλά στο μπαρ του χωρίς να καταλήξεις να προβληματίζεσαι ιδιαίτερα από τις ιστορίες που θα σου διηγηθούν (λογικά με το ζόρι ) οι γερασμένοι, αλλά όχι και παρωχημένοι, θαμώνες του.

Και μιας και πιάσαμε τους θαμώνες διάολε το cast του VFW είναι απλά επικό ! Η τουλάχιστον είναι από την μεριά των βετεράνων…

Δεν θα τολμήσω να κρίνω τις ερμηνείες των ‘ βετεράνων’. Δεν είμαι άξιος για κάτι τέτοιο…

Εδώ έχουμε τον ζωντανό Θρύλο του Blaxploitation σινεμά , Fred Williamson

…να την αράζει με έναν Stephen Lang που στα 60φεύγα του είναι ΤΟΣΟ ντούκι που σε κάνει όντως να πιστεύεις ακράδαντα ότι θα μπορούσε να ξεκληρίσει μια στρατιά από συμμορίτες οπλισμένος μονάχα με ένα δίκαννο , ένα τσεκούρι και τα γυμνά του χέρια ! Οι Sadler, Kove και Kelly πλαισιώνουν ιδανικά αυτό το παρεάκι και φροντίζουν με την άξεστη πάρλα και τις βίαιες πράξεις τους να σου μείνει αξέχαστο.

Στον αντίποδα εκεί που χωλαίνει αισθητά η ταινία είναι στην παράταξη των κακών τζάνκηδων. Το ‘ όραμα‘ του Begos για το χτίσιμο του κεντρικού Villain της πλοκής είναι να πάρει μια κοινή λεχριτόφατσα και να την ντύσει με ένα δερμάτινο τζάκετ που έχει κάτι καρφιά επάνω του. Σοβαρά τώρα αυτό είναι ίσως και το μοναδικό ‘ αξιομνημόνευτο‘ χαρακτηριστικό από τον ‘ μεγάλο κακό‘ του VFW…

Όσον αφορά τον στρατό του από πρεζόνια – ‘ ζόμπι‘ και τους σωματοφύλακες του όλοι αυτοί είναι εντελώς αδιάφοροι και 100% αναλώσιμοι.

Η έλλειψη δυνατών Villains είναι ένα αρκετά μεγάλο ‘ φάουλ‘ εις βάρος του Begos διότι κακά τα ψέματα όταν έχεις όλες αυτές τις τεράστιες μορφάρες στο στρατόπεδο των καλών ε όπως και να χει ΤΟ ΘΕΣ να τους δεις να αντιμετωπίζουν έστω και έναν κακό που θα είναι στην ίδια κατηγορία με εκείνους…

Τι είδους ‘ στέκι’ είναι όμως τελικά το VFW και αξίζει άραγε να ξοδέψεις τα λεφτά που έβγαλες με τόσο κόπο και ιδρώτα σε αυτό το μπαρ ?

Φαντάσου τον μάστορα John Carpenter να ανοίγει ξανά τον σταθμό 13 του και να τον ανακαινίζει σε μπαρ. Ο συνάδελφος του Panos Cosmatos αναλαμβάνει τους φωτισμούς ενω παράλληλα φέρνει και λίγο από το δαιμονικό LSD του MANDY. Κάπου στο βάθος παίζουν οι αγαπημένες τους Synth μουσικές ενώ πίσω από την μπάρα τα ποτά και τις μπύρες τα σερβίρει ο βετεράνος Stephen Lang. Α και ένας από τους θαμώνες παλιά σύχναζε στο κωλομπαρο με την ονομασία Titty Twister. Και ναι η αλήθεια είναι ότι στο στήσιμο υπάρχουν μερικές ευδιάκριτες ‘ κακοτεχνίες‘ που οφείλονται κυρίως στην έλλειψη ρευστού αλλά και στην προχωρημένη ηλικία ορισμένων εκ των θαμώνων όμως στο τέλος της βραδιάς, ή μάλλον πιο σωστά ‘ με το ξημέρωμα της νέας ημέρας‘, θα πιάσεις τον εαυτό σου να βγαίνει μέσα από αυτό το στέκι με μια ελαφριά θολούρα αλλά και με ένα αρκετά ξεκάθαρο χαμόγελο να βρίσκεται χαραγμένο (ίσως και μόνιμα…) στο πρόσωπο σου. Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα το σκεφτείς να επιστρέψεις για παραπάνω από δυο ή τρεις φορές στο VFW αλλά στην τελική καμιά φορά ορισμένα από τα καλύτερα μας γλέντια συνέβησαν σε μέρη στα οποία ήμασταν ‘ περαστικοί‘ !

Επίσης κακά τα ψέματα το VFW είναι ένα ‘ στέκι‘ που με την ατμόσφαιρα , την αισθητική , τους κανόνες αλλά και τους θαμώνες του ξεκάθαρα σε χτυπά στην νοσταλγία. Αν ως θεατής δεν έχεις ιδέα ποίοι είναι όλοι αυτοί οι τύποι που αναφέρω στον πρόλογο ε τότε ίσως να θες να τσεκάρεις κάνα άλλο σινε-μπαράκι…

Αναλογισμού όλα αυτά και θα πάρεις μια ιδέα για το πως είναι αυτή η απολαυστική B-Moviα του Begos.

Α και κάπου στον τοίχο του μπαρ κρέμεται μια φωτογραφία του George Romero…

Βαθμολογία : Ο ‘ Μάστορας’ John Carpenter παραδέχεται την ικανότητα του νεώτερου συναδέλφου του στο να στήνει ατμόσφαιρα , παράνοια , βία και στιλ αλλά θεωρεί ότι χρειάζεται περισσότερο ‘ μαστόρεμα’ στην κατασκευή των Villains.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: