THE LODGE : Τα τραύματα μιας απώλειας δεν θάβονται στο χιόνι …

by Αντρέι Κοτσεργκίν

ΠΡΟΣΟΧΗ : Θα πέσουν SPOILERS εν ψυχρώ.

Στο THE LODGE το σκηνοθετικό δίδυμο των Veronika Franz και Severin Fiala εγκλωβίζει σε μια καλύβα , κάπου στις χιονισμένες εκτάσεις της Μασαχουσέτης , ένα αρκετά ‘εύθραυστο‘ παρεάκι ανθρώπων :

Έναν χήρο πατέρα, τα δυο ανήλικα παιδιά του και την νέα γκόμενα του πρώτου…

Η συνύπαρξη αυτών των τεσσάρων ατόμων θα δοκιμαστεί έντονα όταν μια μέρα ο πατέρας θα αναγκαστεί να επιστρέψει πίσω στην πόλη , λόγω επαγγελματικών ζητημάτων, και θα αφήσει το αμόρε του να προσέχει τα τόσο πολύτιμα παιδάκια του.

Όταν όμως τα πιτσιρίκια ανακαλύπτουν ότι η γυναίκα αυτή μεγάλωσε υπό τις φροντίδες και τις διδαχές μιας εξτρεμιστικής αίρεσης η ατμόσφαιρα που θα δημιουργηθεί ανάμεσα τους θα φαντάζει πιο ‘ψυχρή‘ ακόμη και από εκείνη του αμείλικτου χιονιά που λυσσομανά έξω από την , απομονωμένη , καλύβα…

Το THE LODGE είναι ένα φιλμ που πατά αιρετικά επάνω στις διδαχές του Ari Aster και του HEREDITARY φιλμ του.

Μάλιστα το παραπάνω το κάνει τόσο σε επίπεδο εικόνας όσο και στον τρόπο που αποδίδει την θεματολογία του. Παράλληλα οι σκηνοθέτες δεν αμελούν να κλέψουν και λίγη από την περίφημη και ανελέητη ‘ψύχρατης ανυπέρβλητης και διαχρονικής ‘Λάμψης’ του τιτάνα Stanley Kubrick.

Σε αυτό το φιλμ βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι μαζί με τους χαρακτήρες σε ένα παγωμένο και εντελώς απομονωμένο σκηνικό. Εξίσου ‘παγωμένοι και απομονωμένοι’ φαντάζουν και οι ‘ήρωες‘ της ιστορίας μας. Αρχικά έχουμε μια τραγική μάνα που μόλις ανακαλύπτει ότι ο πρώην άντρας της τα έφτιαξε με μια, κατά πολύ νεώτερη, ασθενή του κλονίζεται ανεπανόρθωτα και αποφασίζει να δώσει ένα τέλος. Το THE LODGE ξεκινά την ιστορία του με μια από τις πιο ωμές σκηνές αυτοκτονίας που έχω δει σε φιλμ εδώ και καιρό. Η Alicia Silverstone μέσα από μια ολιγόλεπτη παρουσία κατορθώνει να σου ‘τινάξει τα μυαλά‘ με την μανιοκαταθλιπτική και νευρωτική ερμηνεία της.

Στον αντίποδα έχουμε τον Richard Armitage στον ρόλο ενός συζύγου που ποτέ του δεν δείχνει πρόθυμος ούτε καν να αναλογιστεί το γεγονός ότι ίσως φέρει μια ευθύνη για την αυτοκτονία της πρώην γυναίκας του. Ο τύπος αυτός εξαρχής φαίνεται αρκετά μαλάκας.

Πόσο μαλάκας ακριβώς ?

Τόσο Μαλάκας όσο ένας ψυχίατρος που θα τα έφτιαχνε με μια ασθενή του και στην συνέχεια θα προσπαθούσε να την ‘σπρώξει’ στα παιδιά του, ενώ εκείνα θρηνούν ακόμη τον χαμό της μητέρας τους.

Όπως φαντάζεστε η λαμπρή αυτή ιδέα δεν εκτυλίσσεται καθόλου καλά…

Η  Riley Keough παραδίδει μια εξαιρετικά δυνατή ερμηνεία ως Grace, μια νεαρή γυναίκα που μεγάλωσε μέσα σε μια αίρεση και κατέληξε να αποτελεί και το μοναδικό εν ζωή μέλος της, καθώς η υπόλοιπη ‘οικογένεια‘ αποφάσισε να προβεί στην must ομαδική αυτοκτονία.

Η Grace πέρασε τα επόμενα χρόνια γεμάτη απορίες και ενοχές κάτι που την οδήγησε στο ψυχιατρείο, όπου γνώρισε και ερωτεύτηκε τον άντρα που ανέλαβε την ‘θεραπεία‘ της. Πλέον είναι μια ‘αναγεννημένη΄γυναίκα που φαίνεται να έχει αποκηρύξει κάθε μορφή Χριστιανικής πίστης , και μάλιστα σε τόσο μεγάλο βαθμό που ούτε καν θέλει να βλέπει μπροστά της σταυρούς και εικόνες.

Όμως ο Χριστιανισμός , ειδικά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ανέκαθεν ήταν μια θρησκεία που αρέσκονταν στο να γεμίζει τους πιστούς της με ενοχή.

Η Grace νόμιζε ότι έχει ξεφύγει από αυτή την ενοχή όμως να που τελικά έκανε λάθος…

Και κάπου εδώ φτάνουμε στους ‘Villains‘ της όλης υπόθεσης…

Προς τα μέσα της δεύτερης πράξης μας γίνεται γνωστό ότι τα δυο παιδιά ‘σκηνοθέτησαν ‘ εις βάρος της Grace μια σκληρή , θρησκευτική και υπαρξιακή ‘φάρσα‘.

Τα Καθαρματάκια αυτά κατόρθωσαν να πείσουν την κοπέλα ότι αφού έφυγε για την πόλη ο μπαμπάς τους εκείνοι κατέληξαν ‘νεκροί‘ εξαιτίας ενός οικιακού ατυχήματος και ότι πλέον καλούνται να βασανίζονται υπαρξιακά στο ‘Καθαρτήριο‘ , μέχρι να βρουν την δύναμη να μετανοήσουν ώστε να τους επιτραπεί να κάνουν την μετάβαση τους στην ‘άλλη πλευρά‘…

Και τα Μπασταρδάκια αυτά αποδεικνύονται τόσο ικανοί ‘σκηνοθέτες‘ που όντως καταφέρνουν να πείσουν την Grace για ένα τόσο παράλογο σενάριο. Μπορεί αυτό στα αυτιά μας να φαντάζει εντελώς θεοπάλαβο όμως για κάποιον που μεγάλωσε σε ένα απομονωμένο , αυστηρό και αιρετικό περιβάλλον δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά η εκπλήρωση όλων όσων διδάσκονταν από μικρό παιδί. Ναι η Grace μπορεί να διέφυγε από τον θάνατο της ‘φαμίλιας‘ της να όμως που απέτυχε να ξεφύγει και από τα κατάλοιπα των αυστηρών διδαχών της.

Βέβαια ίσως σε αυτό να έπαιξε και ρόλο το γεγονός ότι ο ψυχίατρος της κοιτούσε κυρίως πως να την γαμήσει…

Ο απώτερος σκοπός των παιδιών είναι να κάνουν την κοπέλα να υποτροπιάσει ώστε να οδηγηθεί σε νευρικό κλονισμό και με αυτόν τον τρόπο τα παιδιά θα πείσουν τον πατέρα τους ότι είναι ένας Μαλάκας που τους άφησε σε μια καλύβα στην μέση του πουθενά υπό τις φροντίδες μιας επικίνδυνης τρελής.

Φυσικά υπάρχει και μια φράση που λέει ότι ‘όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει’ και έτσι σύντομα η φάρσα των νεαρών τους γυρνάει σαν μπούμερανγκ κατευθείαν μες την μάπα.

Μόνο που η ψυχρή αλήθεια είναι ότι ο ‘Θεός‘ δεν φαίνεται να βρίσκεται πουθενά τριγύρω…

Στα χαρτιά τα δυο πιτσιρίκια της πλοκής φαντάζουν ως οι ‘Κακοί‘ της όλης ιστορίας και ίσως και να ισχύει αυτό. Όμως δεν γίνεται να παραβλέψουμε τις αιτίες που τα σπρώχνουν σε μια τόσο μακάβρια ‘φάρσα‘, που στην πραγματικότητα λειτουργεί σαν μια σκληρή ‘τιμωρία‘ απέναντι στην γυναίκα που θεωρούν ότι πάει να ‘σφετεριστεί‘ την θέση της αγαπημένης τους μάνας.

Το THE LODGE είναι ένα φιλμ που περιστρέφεται θεματολογικά γύρω από τον θρήνο , τις ενοχές αλλά και τα βαρύτατα τραύματα που αφήνει πίσω της η ξαφνική απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Εδώ ο κάθε χαρακτήρας αντιμετωπίζει τα τραύματα του με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Τα παιδιά πασχίζουν να τα εκδηλώσουν επάνω στην νέα γκόμενα του μπαμπά τους, εκείνη βγάζει τα δικά της τραύματα επάνω στα σύμβολα πίστεως που κρέμονται στους τοίχους της καλύβας ενώ πασχίζει να τα καταπνίξει με φάρμακα, ενώ ο ίδιος ο μπαμπάς φαντάζει ίσως ο πιο απαθής χαρακτήρας της όλης υπόθεσης. Στην πραγματικότητα η αδιαφορία που αισθάνεται αυτός ο τύπος τον καθιστά τον πραγματικό ‘κακό‘ της ιστορίας. Φυσικά στο τέλος η απάθεια αυτή θα έχει και το ανάλογο τίμημα.

Η τρίτη πράξη του THE LODGE μας δίνει δυο απανωτά Plot Twists. Προσωπικά τα προέβλεψα και τα δυο όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είναι αρκετά έξυπνα και έχουν μια δυναμική. Οι σκηνοθέτες προετοιμάζουν με τόσο ψυχρό τρόπο το φινάλε τους που ακόμη και αν το πάρεις πρέφα τι θα συμβεί και πάλι δεν θα μπορέσεις να αποτινάξεις από επάνω σου την προσμονή γύρω από το πως ακριβώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Το φιλμ αυτό έχει ελάχιστα Jump Scares όμως σε αποζημιώνει με το άφθονο σασπένς του.

Οπτικά το φιλμ είναι όμορφο και ανελέητο ταυτόχρονα.

Οι εναλλαγές ανάμεσα στο ‘μαύρο‘ του εσωτερικού της καλύβας και στο απόλυτο ‘λευκό‘ του χιονισμένου έξω είναι εξαιρετικά δυνατές. Πέραν των φωτισμών οι σκηνοθέτες παίζουν εξίσου με τον χώρο αλλά και τον χρόνο. Μέσα η καλύβα ζέχνει από κλειστοφοβία ενώ έξω το χιόνι σκεπάζει ένα σκηνικό που φαντάζει αχανές. Ενώ η ιστορία προχωρά μπροστά ο χρόνος για τους χαρακτήρες σχεδόν μοιάζει να ‘παγώνει‘ λόγω της υποψίας του μεταφυσικού στοιχείου.

Στο THE LODGE σκηνοθέτες κάνουν τις χιονισμένες πεδιάδες της Μασαχουσέτης να φαντάζουν όντως σαν κάποιο ‘Καθαρτήριο‘ σε ορισμένες στιγμές ενώ και τα πλάνα μέσα στην καλύβα ζέχνουν από ένταση και μυστήριο.

Όσον αφορά τις επιρροές από τους Kubrick και Aster, που προανέφερα, αυτές θα πλανώνται πάντοτε επάνω από το THE LODGE. Και ειλικρινά δεν υπάρχει τίποτε το μεμπτό σε αυτό. Άλλωστε και ο ίδιος ο Aster είναι ένας σκηνοθέτης που ενσωματώνει στις ταινίες του επιρροές από αγαπημένες ταινίες του παρελθόντος. Αυτό που τον κάνει όμως μοναδικό σκηνοθέτη είναι ότι παράλληλα ποτέ του δεν θυσιάζει την δική του ματιά. Οι επιρροές του Aster ενσωματώνονται μαεστρικά ώστε να συμπληρώσουν ιδανικά τα πλάνα, τους χαρακτήρες και τις ιστορίες του και όχι για να ‘ξεπατικώσουν‘ άλλες ταινίες.

Το ίδιο ισχύει και με το THE LODGE απλά οι Veronika Franz και Severin Fiala δεν έχουν ούτε την τεχνική μαεστρία, ούτε την μοναδική αισθητική του συναδέλφου τους.

Όπως και να χει πρόκειται για δυο αξιόλογους σκηνοθέτες που με αυτή την ταινία κατορθώνουν να σε γραπώσουν από το σβέρκο και να σε πετάξουν μέσα στο απόλυτο κρύο, όχι τόσο της Μασαχουσέτης, αλλά σε εκείνο μιας ανθρώπινης ψυχής που υποφέρει από το πιο σκληρό είδος ‘τραύματος’.

Βαθμολογία : Πρέπει να είσαι ο γερο-Jack ώστε να μην νιώσεις έστω και μια μικρή ‘ψύχρα’ βλέποντας αυτή την ταινία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: