CABIN IN THE WOODS : Μια καλύβα με πολλά αθέατα δωμάτια…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

‘Okay, I’m drawing a line in the fucking sand, here. Do not read the Latin.’

Το CABIN IN THE WOODS, των Drew Goddard (σκηνοθεσία και σενάριο) και Joss Whedon (σενάριο) , είναι μια ταινία που το 2011 με την προβολή της στις αίθουσες κατόρθωσε να ‘σπάσει‘ δυο πολύ συγκεκριμένα πραγματάκια :

A. Τα διαχρονικά κλισέ του σινεμά τρόμου.

Β. Τα νεύρα αρκετών θεατών.

Τουλάχιστον εκείνων των θεατών που δεν μπόρεσαν να αποκρυπτογραφήσουν τα ‘ λατινικά‘ αυτής της εξωφρενικής, υπέρμετρα αιματηρής αλλά και γαμάτης σάτιρας !

Το CABIN…ξεκινάει με το πιο κλισέ σκηνικό που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε μέσα στα Horror / Slasher φιλμς…

Μια παρέα νεαρών αποφασίζει να διακοπάρει μέσα σε μια ερημική και ανατριχιαστική καλύβα , στην μέση του πουθενά. Μια καλύβα που είναι βγαλμένη κατευθείαν μέσα από τις κατασκευαστικές τεχνικές που επέδειξε ο Sam Raimi στα δυο πρώτα EVIL DEAD πονήματα του πίσω στα ένδοξα, και άκρως αιματηρά, 80s.

Η ομάδα μοιάζει να αποτελείται από τους γνώριμους και εξίσου κλισέ χαρακτήρες που παραδοσιακά συναντάμε στις ‘teen Horror‘ ταινίες. Μια ξανθιά ‘bimbo‘ ελαφρών ηθών, ένας χαζός αθληταράς γεμάτος μούσκουλα, ένας πιο προσγειωμένος τύπος που ίσως εξελιχθεί στον ‘ήρωα‘ της ιστορίας, ένας γραφικός μαστούρης και μια ‘παρθένα‘ που ξεκινά ως ‘υποψήφιο θύμα‘ και μοιάζει σταδιακά να εξελίσσεται σε ‘εμβληματικό Final Girl‘ μιας ταινίας τρόμου !

Καθώς οι πέντε νεαροί χαλαρώνουν μέσα στην καλύβα ξαφνικά ένας ‘άνεμος‘ ανοίγει μια καταπακτή και κατεβαίνοντας εκεί θα ανακαλύψουν ένα ‘θησαυροφυλάκιο‘ στο οποίο συναντάμε διάφορα αντικείμενα που είναι βγαλμένα κατευθείαν μέσα από το ‘εγχειρίδιο‘ με τα ‘καταραμένα αντικείμενα‘ που άμα τα πειράξεις εξασφαλίζεις την μετάβαση σου σε έναν κόσμο υπερφυσικού και μακάβριου τρόμου και πόνου !

Και κάπου εδώ είναι που οι δημιουργοί του CABIN… καταργούν κάθε ίχνος και αίσθηση του ‘κλισέ‘ και σε σπρώχνουν μέσα σε μια θεοπάλαβη , μοναδική και εξαιρετικά αιματηρή εμπειρία…

Yes, you did. Yes, you had zombies. But this is “Zombie Redneck Torture Family,” see? They’re entirely separate species. Like the difference between an elephant and an elephant seal.’

Όσοι έσπευσαν το 2011 απαιτώντας από το CABIN… να λειτουργεί σαν μια ακόμη ‘Horror ταινία‘ πραγματικά την πάτησαν άσχημα !

Ναι το φιλμ αυτό είναι τρόμου. Μονάχα που αποκτά αυτή την ιδιότητα ακολουθώντας μονοπάτια τα οποία οι ‘άπειροι‘ θεατές δεν είχαν ούτε καν διανοηθεί να τα εξερευνήσουν.

Η ταινία αυτή με την σειρά της έχει τις δικές τις ‘απαιτήσεις‘ από το κοινό. Απαιτεί από αυτό να έχει μια , έστω και στοιχειώδη, γνώση του σινεμά τρόμου παλαιότερων δεκαετιών. Το CABIN… είναι ποτισμένο με το ανίερο ‘αίμα‘ και τα ‘άντερα‘ ταινιών όπως είναι τα EVIL DEAD, HELLRAISER, THE RING , FRIDAY THE 13th, οι Ζομποταινίες του George Romero , τα βλαχο-Slashers των Tobe Hooper και Wes Craven αλλά και από ‘ιερά τέρατα ‘που στιγμάτισαν και καθόρισαν το σινεμά από τα 20s μέχρι και τα 50s.

Οι αναφορές σε Horror / Slasher / Splatter ταινίες του παρελθόντος είναι υπεράριθμες . Το γεγονός ότι όλες τους είναι γαμάτες αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη του πόσο ψυχωμένοι είναι οι εμπνευστές αυτού του φιλμ .

Τα τέρατα, τα φαντάσματα και οι φονιάδες της ταινίας αποτελούν ουσιαστικά “ρεπλικες” κλασσικών και λατρεμένων Villains του σινεμά τρόμου (Pinhead, Jason, το κοριτσάκι από τα The Ring και πάει λέγοντας) όμως ταυτόχρονα διακρίνονται και από μια δική τους αισθητική!

Το CABIN… λειτουργεί σαν ένα γράμμα αγάπης αλλά παράλληλα και μίσους απέναντι στο σινεμά τρόμου με το οποίο γαλουχήθηκαν οι Drew Goddard και Joss Whedon.

‘Είναι μια κριτική απέναντι σε εκείνα που αγαπάμε αλλά και σε εκείνα που δεν μας αρέσουν στο σινεμά τρόμου. Μου αρέσει να τρομάζω. Αγαπώ την μίξη της αγωνίας και του φόβου. Λατρεύω την αντικειμενοποίηση / ταυτοποίηση που με κάνει να θέλω να βλέπω τους ανθρώπους να είναι εντάξει αλλά παράλληλα να ελπίζω ότι θα καταλήξουν σε ένα σκοτεινό μέρος όπου και θα αντιμετωπίσουν κάτι το φριχτό. Στον αντίποδα αυτά που ποτέ μου δεν γούσταρα είναι τα παιδιά να φέρονται σαν ηλίθιοι και η απότομη μετάβαση ενός Horror Movie σε Torture Porn που θα κατακλύζεται από σαδιστικές τιμωρίες . Τόσο εγώ όσο και ο Drew θεωρούμε ότι το ‘εκκρεμές‘ του σινεμά τρόμου γέρνει παραπάνω από όσο θα έπρεπε προς αυτή την τελευταία κατεύθυνση…’

Τα παραπάνω λόγια του Whedon είναι η ιδανική περιγραφή του CABIN… , της σημασίας του και των λόγων της ύπαρξης του :

Είναι μια γαμάτη εξύμνση του σινεμά τρόμου, της αισθητικής και της κληρονομιάς του , όμως παράλληλα είναι και η πιο καυστική σάτιρα ενάντια στα κλισέ που παραδοσιακά το μαστίζουν.

 ‘Yeah, I, uh, I had to dismember that guy with a trowel. What have you been up to?’

Πέρα από τα Horror κλισέ το φιλμ αυτό σατιρίζει ανελέητα και τους χαρακτήρες / κινούμενα στερεότυπα που συνήθως συναντάμε σε ταινίες του είδους.

Εδώ ένας ‘αθληταράς‘ , μια ‘πόρνη‘ , ένας ‘σπασίκλας‘ και ένας ‘ηλίθιος‘ προσφέρονται σαν ‘θυσίες‘ που θα κατευνάσουν την οργή και την φονική επιθυμία των ‘Αρχαίων Θεών‘ ώστε να μην τα πάρουν στο κρανίο και ανέβουν ξανά στην Γη μας να τα κάνουν όλα μπουρδέλο ! Ανάμεσα τους έχουμε και μια ‘παρθένα‘ που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν θα τα καταφέρει ή όχι να επιβιώσει αρκεί να ‘βασανιστεί αρκετά‘… Ουσιαστικά οι ‘Αρχαίοι Θεοί’ συμβολίζουν τους φανατικούς θεατές / οπαδούς που απαιτούν από το σινεμά τρόμου να ακολουθεί ευλαβικά τις χιλιοειπωμένες ιστορίες και συνταγές και να τους μπουκώνει με τα ίδια και ίδια κλισέ.

Με λίγα λόγια οι ‘Αρχαίοι Θεοί ‘ είναι εκείνοι οι τύποι που άμα τους βάλεις να δουν κάνα φιλμ της προκοπής που δεν διστάζει να επιστρατεύσει το στοιχείο του τρόμου και ως μια αλληγορία (πχ βλέπε THE WITCH ή BABADOOK…) κατευθείαν θα αρχίσουν να ουρλιάζουν με στόμφο και υφάκι :

‘ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΥ !!!’

Κυρίως επειδή έχουν μάθει να βλέπουν αποκλειστικά ταινίες που κινούνται σε ένα πεζό και πανομοιότυπο ύφος μεταξύ τους.

Έναν παρόμοιο ρόλο αναλαμβάνουν και οι θνητοί που αναλαμβάνουν την οργάνωση, το στήσιμο αλλά και την έκβαση του ‘τελετουργικού‘ της ταινίας…

Το επιτελείο πίσω από μια θυσία που εκτυλίσσεται σαν ένα ‘Horror Reality‘ είναι οι θεατές , οι σχολιαστές αλλά και οι κριτικοί ταυτόχρονα μιας ταινίας !

Ο καθένας τους αντανακλά κάτι γνώριμο σε εμάς . Βάζουν μεταξύ τους στοιχήματα για το ποίος θα πεθάνει πρώτος, έχουν ξεχωριστές προτιμήσεις σε τέρατα και φονιάδες, επιθυμούν μανιωδώς να δουν σφαγές και γυμνά βυζιά (ενώ παράλληλα πίνουν τεκίλα και μασουλάνε σνακ) και πάει λέγοντας !

Επίσης είναι και οι σκηνοθέτες της.

Οι χαρακτήρες των Richard Jenkins και Bradley Whitford που κάνουν την εμφάνιση τους στα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της ταινίας αντανακλούν ουσιαστικά τους Goddard και Whedon . Είναι οι τυπάδες που θα εμπνευστούν , θα στήσουν και θα οργανώσουν ολόκληρη την παραγωγή και που θα σκηνοθετήσουν τα πάντα , από την έναρξη της μέχρι και το φινάλε της. Είναι οι ‘μαριονετίστες’ που θα καθοδηγήσουν τους ‘ήρωες‘ και θα πασχίσουν να φροντίσουν ώστε όλα να πάνε ρολόι και δίχως απρόοπτα.

Οι δυο άντρες αρχικά φαντάζουν ως οι ‘Κακοί‘ της υπόθεσης όμως προς το φινάλε συνειδητοποιούμε ότι είναι οι πραγματικοί ήρωες. Αποστολή τους είναι να συνθέσουν ένα γνώριμο σκηνικό γεμάτο γραφική βία , κλισέ χαρακτήρες και τέρατα και να φροντίσουν να εξελιχθεί η ΣΦΑΓΗ βάση σεναρίου ώστε οι ‘Αρχαίοι Θεοί’ / πελάτες τους να μείνουν ευχαριστημένοι και να ΜΗΝ τα κάνουν όλα λίμπα.

Ναι το CABIN…ανάμεσα σε όλα τα άλλα σατιρίζει με πανέξυπνο τρόπο και τις τοξικές σχέσεις που πολλές φορές σχηματίζονται ανάμεσα σε ένα στενόμυαλο και απαιτητικό κοινό και τους σκηνοθέτες που αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας τις ταινίες και τα franchises που αναμένουν με ανυπομονησία οι πρώτοι !

Το CABIN IN THE WOODS είναι ο ορισμός της γαμάτης ‘meta σάτιρας‘ αλλά και ένα άκρως ψυχαγωγικό φιλμ τρόμου. Δεν είναι κάτι το εντελώς πρωτότυπο μιας και το SCREAM του Wes Craven έκανε το ίδιο πράγμα (σε σαφώς πιο προσγειωμένο και όχι τόσο μεταφυσικό ύφος) αλλά ακόμη και αυτή η μικρή αίσθηση ‘ξεπατικώματος‘ τσοντάρει τα μέγιστα στα μηνύματα και τους συμβολισμούς που περνάνε εδώ σκηνοθέτης και σεναριογράφος !

Παρά τα φαινόμενα δεν έχει σκοπό να αποδομήσει το σινεμά τρόμου. Αντίθετα προσπαθεί να δείξει στο κοινό ότι το είδος μπορεί να ακολουθήσει και άλλα μονοπάτια. Προτρέπει το κοινό να τολμήσει να ανοίξει νέες πόρτες ώστε να μην εκφυλιστούν στο μέλλον οι εμπειρίες που αποκομίζει από αυτού του είδους σινεμά.

Και όμως στο τέλος οι δημιουργοί αυτής της ταινίας φροντίζουν να μας αποδείξουν ότι μπορούμε να δοκιμάσουμε νέες συνταγές ή να προβούμε σε ακραίους πειραματισμούς με τις ήδη υπάρχουσες όμως ενίοτε δεν βλάπτει να επιστρέφουμε και στις γνώριμες και δοκιμασμένες συνταγές του παρελθόντος καθώς μέσα σε αυτές πάντοτε θα κρύβονται τα μυστικά ενός γνήσιου και αποτελεσματικού τρόμου .

Ίσως στο φινάλε σημασία να έχουν οι ισορροπίες. Μπορείς να σέβεσαι και να τιμάς το ένδοξο και δοκιμασμένο παρελθόν αλλά ταυτόχρονα να ρισκάρεις και να χαράζεις την πορεία για το αύριο που θα βοηθήσει τον τρόμο και την φρίκη να διατηρήσουν την δύναμη και την γοητεία τους ώστε να συνεχίσουν να τρέφουν εκείνους που τα έχουν ανάγκη…

 ‘You’ve seen horrible things. An army of nightmare creatures. But they are nothing compared to what came before. What lies below. It’s our task to placate the Ancient Ones. As it’s yours to be offered up to them. Forgive us. And let us get it over with.’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: