ICE CREAM MAN : Όλοι ουρλιάζουν γύρω από ένα παγωτό…

by Αντρέι Κοτσεργκίν

Σοκολάτα , βανίλια , υπαρξιακός τρόμος , εθισμοί , μουσικές φαντασιώσεις …υπάρχει μια γεύση για την μιζέρια του καθενός μας ξεχωριστά.

Στο ICE CREAM MAN o συγγραφέας Maxwell Prince συνάπτει μια ανίερη συμμαχία με τον σχεδιαστή Martin Morazzo και μαζί συνθέτουν έναν τρόμο που μοιάζει να έχει ξεριζωθεί από κάποια αθέατη γωνιά ενός σύμπαντος του Stephen King.

Όμως οι δυο καλλιτέχνες, μέσα από αυτό το comic της IMAGE, αποδεικνύονται με την σειρά τους ευρηματικοί χειριστές του τρόμου.

Τόσο του θνητού και υπαρξιακού όσο και του αρχέγονου και μεταφυσικού…

Το ICE CREAM MAN είναι μια ανθολογία τρόμου της οποίας οι ιστορίες φαίνονται να συνδέονται με την παρουσία ενός μυστηριώδη παγωτατζή.

Μια μικρή Αμερικάνικη κωμόπολη μαστίζεται από διάφορα περιστατικά βίας και φρίκης. Άνθρωποι πεθαίνουν από σπάνιες μπλε αράχνες που το δηλητήριο τους σε ξεκάνει μέσα σε δευτερόλεπτα, πρώην αστέρες του ροκ ν ρολ τρελαίνονται, φαντάσματα και λυκάνθρωποι κάνουν την εμφάνιση τους…

Φαινομενικά τα διάφορα περιστατικά δεν φαίνεται να σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους. Όμως να που ξύνοντας την επιφάνεια τους θα αντιληφθείς ότι η φρίκη τους φαίνεται να πηγάζει από την δραστηριότητα ενός creepy ‘παγωτατζή‘. Ο άντρας αυτός είναι κάποιου είδους ανίερο πλάσμα μασκαρεμένο σε θνητό. Ο ‘παγωτατζής‘ τριγυρνά στην πόλη και φροντίζει κάθε λίγο και λιγάκι να δίνει σε προβληματικούς ή πληγωμένους κατοίκους της το παγωτό με την ‘γεύση‘ που τους ταιριάζει.

Μετά από αυτό οι άνθρωποι αυτοί αρχίζουν να βιώνουν πρωτόγνωρα και ανεξήγητα περιστατικά , από τα οποία οι περισσότεροι δεν θα μπορέσουν να βγουν αλώβητοι…

Ο Prince ξεκάθαρα αντλεί έμπνευση από το IT του Stephen King. Μονάχα που ο δικός του ‘Pennywise‘ αρέσκεται να παρουσιάζεται όχι με την μορφή ενός κλόουν αλλά μέσω μιας άλλης μορφής που είναι ιδιαίτερα αγαπητή από μικρούς αλλά και μεγάλους :

Εκείνη του ‘παλιού και καλού’ παγωτατζή της γειτονιάς !

Ο παγωτατζής εδώ είναι μια μεταφυσική οντότητα που μας έρχεται μέσα από άγνωστο τόπο και χρόνο. Αρχικά το μόνο που γνωρίζουμε για εκείνον είναι ότι φαίνεται να ‘τρέφεται‘ μέσα από τα πιο άσχημα ή μπερδεμένα ανθρώπινα συναισθήματα. Ο μοναδικός που ίσως να έχει την δύναμη να τον σταματήσει από το να ΜΑΚΕΛΕΨΕΙ , ψυχολογικά αλλά και σωματικά, μια ολόκληρη πόλη είναι ένας μυστηριώδης και μαυροντυμένος καουμπόη που φαίνεται να μοιράζεται κάποια σύνδεση μαζί του.

Ναι οι επιρροές από τα βιβλία του King είναι εξαρχής ευδιάκριτες όμως οι δημιουργοί του comic δεν μπαίνουν ποτέ στην διαδικασία να μας τις κρύψουν. Αντίθετα είναι υπερήφανοι για αυτές . Τις μοστράρουν και τις εμπλουτίζουν με έναν δικό τους μοναδικό , τρομακτικό αλλά και ενίοτε εξαιρετικά ψυχεδελικό τρόπο…

Πέρα από το μυστήριο και τον τρόμο που περιβάλλουν τον απόκοσμο και ανατριχιαστικό ‘παγωτατζή‘ (αλλά και τον καουμπόη ανταγωνιστή του) το comic αυτό σε συστήνει και σε μια πλειάδα από θνητούς χαρακτήρες όπου ο καθένας τους καλείται να βιώσει μια θεοπάλαβη και τρομαχτική εμπειρία.

Οι εμπειρίες αυτές φαίνονται να σχετίζονται κυρίως με τις παρορμήσεις τους, τα ένοχα μυστικά τους, τις κακές επιλογές και συνήθειες , τα τραύματα που έχουν βιώσει , την θλίψη ή τις ενοχές τους και γενικότερα μοιάζουν να έχουν συρθεί μέσα από τα πιο σκληρά συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος.

Καμιά φορά οι εμπειρίες αυτές μεταφράζονται σε έναν πολύ σταράτο τρόμο, άλλες φορές πλέουν στην θάλασσα της ψυχεδέλειας και του σουρεαλισμού ενώ άλλες πάλι έχουν ξεκάθαρα υπαρξιακές προεκτάσεις…

Σε επίπεδο ύφους / αφήγησης ο συγγραφέας ακολουθεί τις διδαχές του τηλεοπτικού THE TWILIGHT ZONE.

Κάθε ‘επεισόδιο‘ αυτού του comic μπορεί να διαβαστεί ως αυτοτελές . Παράλληλα όμως όλα κάπως συνδέονται μεταξύ τους στο παρασκήνιο. Η αφήγηση είναι παλινδρομική και αν κάποιος το επιθυμεί μπορεί άνετα να διαβάσει το κάθε τεύχος από την ανάποδη, αλλά προσωπικά δεν μπήκα σε αυτή την διαδικασία.

Όσον αφορά το artwork o Martin Morazzo πραγματικά με κέρδισε με την δουλειά του. Δεν είναι ο σχεδιαστής που θα διακριθεί με τις λεπτομερείς του ή τα θεαματικά και επιβλητικά πάνελ αλλά έχει ένα πολύ ωμό και ‘στα μούτρα σου‘ ύφος που πραγματικά το γουστάρω πάρα πολύ. Έχει βρει μια καλή τομή ανάμεσα στο καρτουνίστικο και το ρεαλιστικό, το γήινο και το απόκοσμο, το pop αλλά και το ψυχεδελικό.

Ο τυπάς μου θυμίζει μια εξελιγμένη εκδοχή του μακαρίτη Steve Dillon καθώς το έχει και με τις Splatter και Gore πινελιές. Ενώ και η επίδραση του  Frank Quitely είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.

Στο ICE CREAM MAN οι Prince και Morazzo παίρνουν πραγματάκια από δω και κει.

Διακρίνουμε επιρροές από Stephen King και Χίτσκοκ μέχρι την pop κουλτούρα και από παλιές Horror ταινίες. Και όμως το comic αυτό έχει μια 100% δική του αισθητική . Είναι τρομαχτικό αλλά και εκκεντρικό. Ωμό αλλά και εξαιρετικά παράξενο και ανοιχτό σε ερμηνείες. Σε ένα τεύχος σου διηγείται την ιστορία μιας τοξικομανούς που προκαλεί το ΧΑΟΣ επειδή ο ‘παγωτατζής‘ της έδωσε κάποιου είδους ‘Super-Ηρωίνη‘ ενώ σε άλλο πάλι θα σου διηγηθεί την σπαραχτική ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που καλείται να αποδεχτεί και να ξεπεράσει τον θάνατο της καλύτερης της φίλης , ενώ εξερευνά ένα σκηνικό απόλυτης φρίκης και μαρτυρίου.

Το comic αυτό δεν συνεχίζει μονάχα την θεαματική πορεία της IMAGE στις Horror εκδόσεις αλλά κατορθώνει να σερβίρει στον εκάστοτε αναγνώστη μια ‘γεύση‘ που δεν θα τον αφήσει ασυγκίνητο.

Το ICE CREAM MAN θα παίξει σαδιστικά και παρανοϊκά παιχνίδια τόσο με την ψυχολογία σου όσο και με τα μάτια σου.

Υπαρξιακός τρόμος , sci-fi αλλά και suburban  Horror, βρώμικες και ρεαλιστικές ιστορίες θνητής μιζέριας και απόγνωσης , ψυχολογικός τρόμος γύρω από τσακισμένα όνειρα και κακές επιλογές…

Το comic αυτό εξετάζει με φοβερό τρόπο όλα όσα μπορούν να πλήξουν ανεπανόρθωτα έναν άνθρωπο ενώ μελετά και την θνητή μας φύση με τρόπο καυστικό αλλά και πρωτόγνωρο. Στις ιστορίες των Prince και Morazzo ποτέ μας δεν ‘γνωρίζουμε‘ πραγματικά τους πρωταγωνιστές όμως μπορούμε να ταυτιστούμε απόλυτα με όλα όσα πράττουν , σκέφτονται ή βιώνουν. Από την άλλη το που ακριβώς θα μας ταξιδέψει αυτός ο τίτλος ποτέ δεν θα μας είναι ξεκάθαρο. Έχοντας φυσικά πάντοτε έναν ‘παγωτατζή‘ να βρίσκεται κάπου στο παρασκήνιο και να κινεί τα νήματα. Αλλά αν υποθέσουμε ότι ως άνθρωποι ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε απόλυτα από τις παρορμήσεις και τα τραύματα μας μήπως τελικά η μόνη λύση ώστε να τα αντιμετωπίσουμε είναι να έρθει μια μέρα κάποιος και να μας βάλει να τα αντιμετωπίσουμε κατάμουτρα, μέσα από τα χειρότερα και πιο τρελά σενάρια ? Μήπως πρέπει να διεκδικήσουμε τα όνειρα μας ή να βάλουμε ένα χαλινάρι στους ένοχους εφιάλτες μας και να υποστούμε τις συνέπειες ? Και αν δεν το κάνουμε τότε τι μας μένει πέρα από ένα παλινδρομικό μαρτύριο που θα το βιώνουμε ξανά και ξανά και ξανά ?

Το comic αυτό σε γεμίζει με διλήμματα :

Ότι βασανίζει την καρδιά , το μυαλό ή την ψυχή σου πιθανότατα βρίσκεται μέσα στις σελίδες του ICE CREAM MAN και ο ‘ήρωας’ του σε καμία περίπτωση δεν θα διστάσει να στο σερβίρει…

Υ.Γ. Διαχρονικά η καλύτερη γεύση παγωτού είναι το φιστίκι. Καιρός ήταν να το ξεκαθαρίσουμε και αυτό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: