HE NEVER DIED : Αίμα, σφαίρες και… Μπινγκο γύρω από τον Henry Rollins.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

BLOOD ~ BULLETS ~ BINGO

Στο He Never Died o Henry Rollins είναι ο Jack.

Ο άντρας αυτός είναι λιγομίλητος και βλοσυρος. Δείχνει να αποφεύγει κάθε κοινωνική επαφή την οποία μπορεί να αποφύγει. Οι μοναδικοί άνθρωποι που αναγνωρίζουν την ύπαρξη του είναι η γριά σπιτονυκοκοιρα του (τουλάχιστον όποτε εμφανίζεται για να πάρει το νοίκι της) και η σερβιτόρα που τον εξυπηρετεί, σε καθημερινή βάση μιας και ο Jack τρώει συνεχώς μέσα στο ίδιο εστιατόριο.

Πέραν του εστιατορίου και του διαμερίσματος η ρουτίνα του Jack περιορίζεται σε άλλα δύο μέρη :

Μία εκκλησία στην οποία πηγαίνει ώστε να παίξει μπινγκο και σε ένα ερημικό δρομάκι όπου συναντιέται με τον νοσηλευτη / ντίλερ που του πουλά μεγάλες ποσότητες… ανθρώπινου αίματος.

Θα μπορούσαμε εύκολα να χαρακτηρισουμε τον Jack ως ένα “φάντασμα“, το οποίο περιπλανιεται ανάμεσα μας δίχως να τραβάει την προσοχή. Όμως μια μέρα ο άντρας αυτός θα δεχτεί δύο, απρόσμενες, επισκέψεις. Θα εμφανιστεί μια κόρη, της οποίας την παρουσία αγνοούσε μέχρι πρότινος, ενώ και η τοπική μαφία του χτυπάει επίμονα την πόρτα…

Και κάπως έτσι ο Jack αναγκάζεται επιτέλους να κάνει αισθητή (ξανά) την παρουσία του μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Στο He Never Died ο σκηνοθέτης Jason Krawczyk μέσα από ένα περίεργο “Vampire Movie” χτίζει μια άκρως θνητή αλληγορία γύρω από τις κοινωνικές δεξιότητες (ή πιο σωστά την έλλειψη τους) και τον, καθημερινό, αγώνα ενάντια στην εξάρτηση.

Ο Jack είναι χορτοφάγος, δεν πίνει, δεν καπνίζει και πασχίζει να μην έχει κοινωνικές επαφές. Το τελευταίο το έχει καταφέρει σε τόσο μεγάλο βαθμό που πλέον μοιάζει να μην θυμάται καν πως να συμμετέχει σε μια συζήτηση. Η ρουτίνα που τόσο αυστηρά ακολουθεί ο Jack λειτουργεί ως το “τοίχος” που θα τον κρατήσει μακριά από εκείνη την “ουσία” που ο οργανισμός του λαχτάρα με μεγάλη μανία :

Την ανθρώπινη σάρκα και αίμα.

Ο μυστηριώδης άντρας δείχνει να υποφέρει μόνο και μόνο στην σκέψη ότι κάθε μέρα κυκλοφορούν γύρω του “λαχταριστοι” άνθρωποι. Οι ψίθυροι πείνας στο κεφάλι του εξελίσσονται σε εκκωφαντικες κραυγές αλλά ο Jack δείχνει αποφασισμένος να αντισταθεί στην, ακόρεστη, πείνα του και μάχεται καθημερινά ώστε να μην υποτροπιασει. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να παίζει… μπινγκο μόνο και μόνο επειδή οι ετοιμοθάνατοι και αγευστοι
γέροι δεν προκαλούν το στομάχι του!

Ο Krawczyk έχοντας ένα πενιχρό μπάτζετ και πολύ περιορισμένα σκηνικά κατορθώνει να χτίσει μια μεταφυσική μυθολογία που αρχικά φαίνεται να έχει πολλές ερμηνείες όμως στο φινάλε αποκτά θρησκευτικές προεκτάσεις. Το παρελθόν του Jack έχει τις ρίζες του σε εποχές μακρινές και εξαιρετικά σκοτεινές. Παρά την έλλειψη μέσων και πόρων ο σκηνοθέτης μας δίνει μια εικόνα του. Την βγάζει κυριολεκτικά μέσα από ένα μπαούλο το οποίο ο “ήρωας” του το κρύβει κάτω από ένα κρεβάτι. Το φιλμ αυτό μας θυμίζει το πως το indie σινεμά μπορεί με λίγους αλλά ευρηματικους τρόπους να χτίζει “μεγάλες” εικόνες και ιστορίες.

Το He Never Died σερβίρει τίμιες μερίδες gore και Horror όμως στο τέλος είναι ο ανθρώπινος παράγοντας εκείνος που λειτουργεί ως το “αλατοπίπερο” της ιστορίας.

Ο εθισμός του Jack στην ανθρώπινη σάρκα μπορεί να μεταφραστεί ως εθισμός στο αλκοόλ, τα ναρκωτικά και γενικότερα σε οποιαδήποτε ουσία ή επιθυμία που ενώ μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι μας “γεμίζει” στην πραγματικότητα καταστρέφει, σταδιακά, τόσο εμάς όσο και τον περίγυρο μας. Η αλληγορία γίνεται πιο έντονη καθώς ενώ βλέπουμε σε αρκετές περιπτώσεις τον Jack να καταναλώνει λαίμαργα ανθρώπινο κρέας παράλληλα ποτέ μας δεν τον βλέπουμε να το απολαμβάνει. Το επιζητά μανιωδώς μόνο και μόνο επειδή το έχει “ανάγκη” ο οργανισμός του.

Η αντιμετώπιση ενός εθισμού έρχεται πολλές φορές μέσα από το χτίσιμο μιας αυστηρής και σταθερής ρουτίνας. Όμως η σταθερότητα μιας τέτοιας ρουτίνας σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολη υπόθεση ώστε να διατηρηθεί. Εκείνο το πρόσωπο ή πράγμα που θα μας οδηγήσει σε μια υποτροπή θα κυκλοφορεί ανάμεσα μας σε καθημερινή βάση. Μπορεί να είναι ένα απλό ποτό ή ένα τσιγάρο ή ένα φρεσκοκομμενο δάχτυλο…

Μέσα από τρόμο, καφρίλα και βία ο σκηνοθέτης μελετά μια άκρως ανθρώπινη κατάσταση. Αλλά το μεγαλύτερου ατού του He Never Died είναι το κατάμαυρο χιούμορ (η εικόνα και μόνο του Rollins να παίζει μπινγκο είναι ξεκαρδιστικά αμήχανη!) , που κρύβει μέσα δράμα και αλήθειες ενίοτε, και ο πρωταγωνιστής του.

Ο Henry Rollins είναι μια από τις αδυναμίες μου. Θα έλεγα, πολύ συμβολικά, ότι είμαι “εθισμένος” σε εκείνον. Πέραν του ότι αγαπώ και εκτιμώ την πορεία του στο μουσικό στερέωμα (τόσο τις Black Flag εποχές όσο και την σόλο καριέρα του) ο τυπάς “γεμίζει” με την παρουσία του τις σειρές και τις ταινίες στις οποίες συμμετέχει, κατά καιρούς.

Στο HEAT του Michael Mann είχαμε την ιστορική συνάντηση των δύο “ιερών τεράτων” του σινεμά. Και όμως προσωπικά δεν με συγκινούν οι κοινές σκηνές των Al Pacino και Robert DeNiro κάθε φορά που ρίχνω μια επανάληψη σε αυτό το φιλμ. Αντίθετα η προσοχή μου συνήθως εστιάζεται επάνω στον Rollins που αν και παίζει έναν απλό Henchman, σε μια ολιγόλεπτη παρουσία, η εικόνα του και μόνο με ελκύει ως θεατή. Θα χαρακτήριζα, μάλλον άκομψα αλλά ελπίζω όχι και άστοχα, τον Rollins ως έναν Schwarzenegger με ένα πιο σκοτεινό και κοινωνικό “περιτύλιγμα“.Ερμηνευτικά πάντοτε μιας και οι περσονες του στην οθόνη απέχουν κατά πολύ από τον πραγματικό άνθρωπο. Εδώ ο “ήρωας” του μοιάζει να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα σε έναν “κανίβαλο Hulk” και έναν καθημερινό και κοινό θνητο που κάνει ότι περνάει από το χέρι του ώστε να αποφύγει κοινωνικές επαφές και όλους εκείνους τους πειρασμούς που μπορεί να τον οδηγήσουν σε μια (αυτο)καταστροφική υποτροπή. Όπως διάβασα, πολύ εύστοχα, σε μια κριτική εδώ έχουμε έναν χαρακτήρα ξεριζωμενο από τις διδαχές του David Cronenberg.

“To Μπασταρδο των Terminator και Starman…”!

Ο Henry Rollins ως ηθοποιός είναι εξαιρετικά περιορισμένος. Η φάτσα του περιλαμβάνει, το πολύ, μιάμιση εκφράσεις και παίζει κυρίως με το θηριώδες και απειλητικό παρουσιαστικο του. Και αυτό το κάνει άκρως αποτελεσματικά. Στο He Never Died ο Rollins δείχνει να έχει αποδεχτεί πλήρως την εικόνα που έχουν πλασει για εκείνον οι θεατές και οι οπαδοί του. Και το διασκεδάζει κιόλας. Το Body Acting και το βλοσυρο / απειλητικό του ύφος κουβαλάνε τόσο τον χαρακτήρα του όσο και την ταινία. Και όμως όταν έρχεται εκείνη η μία σκηνή όπου ο Jack καλείται να μας αποκάλυψει ότι υπάρχει έστω και ένα μικρό κομματι ανθρωπιάς μέσα του ο Rollins παραδίδει μια χαρά!

Σε αυτό το φιλμ ο Henry Rollins μοιάζει να ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με τον ρόλο που καλείται να φέρει εις πέρας. Η “πείνα” του Jack και η ρουτίνα απεξάρτησης που πασχίζει με όλο του το είναι να ακολουθεί ευλαβικά / ψυχαναγκαστικα δεν αποκλείεται να θυμίζουν στον ηθοποιό το δικό του “χθες” και το “σήμερα“…

Στο He Never Died οι Krawczyk και Rollins μέσα από μια παλαβη και αιματηρή ιστορία κανιβαλισμου και αθανασίας μας θυμίζουν μερικές απόλυτα θνητες και σκληρές αλήθειες.

Μας θυμίζουν το ποσό δύσκολη υπόθεση είναι να αρνηθείς εκείνο το ποτό που μπορεί μια μέρα να σου προσφέρει κάποιος και το ποσό εύκολα αυτό το “ένα ποτό” μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερα. Μας λέει ότι αν έρθει κάποιος και μας κουνήσει, με ύφος και μες τα μούτρα, ένα “ζουμερό” δάχτυλο το αν θα δαγκώσουμε ή όχι αυτό το δάχτυλο μπορεί να αποτελεί μια απόφαση της στιγμής όμως οι συνέπειες αυτής της απόφασης θα μας καταδιώκουν για πολύ καιρό μετά…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: