TWISTER : Κυνηγώντας καταιγίδες και ενίοτε ιπτάμενες αγελάδες.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“I Feel The Need… The Need for Speed!”

Το αναγνωρίζω ότι φαντάζει κάπως άκομψο να δανείζομαι την ατάκα μιας άλλης ταινίας και ενός διαφορετικού σκηνοθέτη ώστε να ξεκινήσω το αφιέρωμα μας στο TWISTER αλλά διαολε πως αλλιώς να περιγράψει κάνεις την ξέφρενη πορεία του Jan De Bont μέσα στο Hollywood των 90s?

Flesh and Blood, The Hunt for The Red October, Basic Instinct, Die Hard

Ως cinematographer o τυπάς αυτός συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως είναι οι Paul Verhoeven και John McTiernan. Πέρα από την εξαιρετική δουλειά που έκανε πίσω από την κάμερα ο De Bont φρόντισε στα 80s να πάρει και μερικά “μαθήματα” σκηνοθεσίας από αυτούς τους Τιτάνες. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι μάλλον έκανε μερικές “κοπάνες” από τα μαθήματα της ευρηματικής σάτιρας, της καφρίλας και της αλληγορίας. Αυτό συνέβη όμως όχι επειδή ήταν κάνας τεμπέλης. Απλά ο Jan de Bont αποφάσισε να αφιερώσει τον περισσότερο χρόνο του στο να μάθει πως να χτίζεις μια Action ταινία που θα κινείται σε εξωφρενικους ρυθμούς και ταχύτητες.

Το 1994 ο de Bont έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με τέρμα τα γκάζια.

Το SPEED φιλμ του παρέσυρε ότι βρέθηκε μπροστά του σε μια φρενίτιδα. Box Office, κριτικοί, το κοινό…

Τίποτε από αυτά δεν μπόρεσε να βάλει φρένο σε μια από τις πιο γαματες αλλά και σήμα κατατεθέν ταινίες του Action σινεμά των 90s. Ύστερα από την επιτυχία του SPEED ο σκηνοθέτης φρόντισε να κρατήσει την “μηχανή” του αναμμένη και καυτή .

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 1996 και ένα άλλο σαρωτικό μπλοκμπαστερ :

Το TWISTER…

Η ιστορία μας τοποθετεί στην ένδοξη πολιτεία της Οκλαχόμα.

Ένας μετεωρολόγος ονόματι Bill παίρνει την ψυχολόγο και γιαπισσσα γκόμενά του και την σέρνει μέσα στην σκονισμένη Αμερικανική επαρχία με σκοπό να βρουν την πρώην γυναίκα του και να την πείσουν να υπογράψει επιτέλους τα χαρτιά του διαζυγίου τους.

Όταν βρίσκουν τελικά την Joanne η ψυχολόγος / γιαπισσα θα ανακαλύψει, έντρομη, πως όταν στο παρελθόν είχε ρωτήσει τον Bill σχετικά με τις ασχολίες του και εκείνος της είχε απαντήσει ” I was chasing tornadoes” ο τυπάς ΔΕΝ της περιέγραφε την παλιά του ζωή επιστρατευοντας ποιητικές μεταφορές.

Βλέπεις οι Bill και Joanne ζούσαν κυριολεκτικά κυνηγώντας τυφώνες.

Το TWISTER είναι ένα Επικό φιλμ περιπέτειας και καταστροφής που εξελίσσει έναν απλό θεατή σε μέλος μιας ομάδας “Storm Chasers“. Οι άνθρωποι που απαρτίζουν αυτή την ομάδα κάνουν ακριβώς αυτό που υποδηλώνει το όνομα της :

Κυνηγάνε τυφώνες. Ή ανεμοστροβιλους για να είμαστε τεχνικά ακριβείς!

Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Υπάρχουν όντως κάπου εκεί έξω διάφοροι γενναίοι ή παλαβοι που δουλειά τους είναι να καταδιώκουν, να καταγράφουν και να μελετανε ακραία καιρικά φαινόμενα. Αυτό το κάνουν είτε επειδή είναι τίποτε επιστήμονες είτε απλά γιατί έτσι την βρίσκουν.

Στο TWISTER συναντάμε και τους δύο αυτούς τύπους “Storm Chasers”…

Βλέποντας τον BillThe Extreme“, του Τιτανα Bill Paxton, σχεδόν να καυλωνει ενώ κυνηγά ένα τρομερό και εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο της φύσης το TWISTER, έστω και φευγαλέα, φαντάζει ως το “CRASH” των Disaster Movies!

Στο CRASH ο μάστορας David Cronenberg μας έμπασε σε μια μικρή αίρεση / αδελφότητα που τα μέλη της αποτελούνταν από επιζήσαντες τροχαίων ατυχημάτων. Ήταν άντρες και γυναίκες που αφού επιβίωσαν και βγήκαν μέσα από τα συντρίμμια των αυτοκινήτων τους στην συνέχεια απέκτησαν μια ψυχοσεξουαλικη εξάρτηση τόσο με τα τραύματα και τις ουλές που αποκόμισαν όσο και με την ίδια την διαδικασία του τρακαρισματος.

Σε μια σκηνή του TWISTER ένα από τα μέλη της ομάδας διηγείται την ημέρα που γνώρισαν για πρώτη φορά τον Bill και πως εκείνος κέρδισε το παρατσούκλι “The Extreme” :

“He strolls up to the twister, and he says, have a drink. And he chucks the bottle into the twister, and it never hits the ground.”

Ω ναι, ο Bill καταδιωξε, με το αμάξι του, μεθυσμένος και γυμνός, έναν γαμημενο ανεμοστροβιλο μόνο και μόνο ώστε να πετάξει ένα μπουκάλι Jack Daniels στον πυρήνα του…

Ο χαρακτηρισμός ” adrenaline junkie ” δημιουργήθηκε ακριβώς για ανθρώπους όπως είναι ο Bill. Όμως μια μέρα ο ήρωας μας αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να δοκιμάσει μια φυσιολογική και σαφέστατα πιο safe ζωή. Αυτή του η απόφαση τον οδήγησε και στον χωρισμό του από την Joanne.

Ακριβώς όπως ένας εξαρτημένος που ακολουθεί κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης έτσι και ο Bill σύντομα θα υποτροπιασει. Καθώς βρίσκει την Joanne, ώστε να του δώσει τα χαρτιά του διαζυγίου, κάποιος τους ενημερώνει ότι ένας ανεμοστροβιλος έκανε την εμφάνισή του. Η Joanne τον προσκαλεί στο κυνήγι και ο Bill αδυνατεί να αρνηθεί την πρόσκληση. Είναι έτοιμος να κυλήσει πίσω στην “tornado chasing” ζωή του…

Πέραν όμως της αδρεναλίνης ο Bill κυνηγά ανεμοστροβιλους και από γνήσιο επιστημονικό ενδιαφέρον. Μαζί με την Joanne κατασκεύασαν ένα πειραματικό μηχάνημα (που συμβολικά το βαφτίζουν DOROTHY) το οποίο υποτίθεται ότι θα βοηθήσει τους μετεωρολόγους να υπολογίζουν καλύτερα και πιο έγκαιρα το πότε θα κάνει την εμφάνιση του ένας ανεμοστροβιλος. Η “παγίδα” της όλης υπόθεσης είναι ότι η συσκευή αυτή για να λειτουργήσει (?!) θα πρέπει πρώτα να ριχτεί κατευθείαν μέσα στον πυρήνα αυτής της ανελέητης και εξαιρετικά επικίνδυνης φυσικής δύναμης…

Προφανώς εδώ κάθε “επιστημονικό δεδομένο” και οι “κανόνες της φυσικής” καταλήγουν στα συντρίμμια ώστε να δώσουν την θέση τους σε αχαλίνωτη δράση και σε ένα εξίσου αχαλίνωτο ερωτικό τρίγωνο, το οποίο όμως προσφέρεται για οικογενειακή κατανάλωση.

Αν κάνας Cronenberg είχε σκηνοθετήσει το TWISTER πιθανότατα ο Bill θα ήταν ένας απατεώνας που ισχυρίζεται ότι “έφτιαξε μια συσκευή” μόνο και μόνο ώστε να πείσει μια ομάδα ανθρώπων να τον ακολουθήσουν στην ψυχωτικη και την σεξουαλικη διαστροφή που έχει γύρω από ένα ακραίο καιρικό φαινόμενο…Βλέποντας την DOROTHY και τους “αισθητήρες” που υπάρχουν μέσα της πραγματικά αμφιβάλλεις αν αυτό το κατασκεύασμα έχει έστω μια πιθανότητα επιτυχίας… Επίσης είναι μια εκδοχή της ταινίας που θα την έβλεπα άνετα!

Σε αντίθεση με τον “δάσκαλο” Paul Verhoeven ο De Bont είναι ένας σαφώς λιγότερο εγκεφαλικός ή προβοκάτορας σκηνοθέτης. Εδώ τον απασχολεί περισσότερο το Action, η καταστροφή και η ανάγκη για ταχύτητα και έξαψη από την οποία κατακλυζονται οι ήρωες του.

Παρόλα αυτά το TWISTER κρύβει μέσα του και το δραματικό στοιχείο. Αυτό εντοπίζεται μέσα στο τραυματικο παρελθόν της Joanne, την οποία ενσαρκώνει η Ellen Hunt. Όταν ήταν ακόμη μικρή η Joanne είδε έναν ανεμοστροβιλο να παρασέρνει τον πατέρα της στον θάνατο του. Μεγαλώνοντας η Joanne δεν ξέχασε αυτό το φριχτό περιστατικό. Η ενασχόληση της ως “Storm Chaser” έχει απώτερο στόχο την σωτηρία ανθρώπων. Η Joanne επιθυμεί διακαώς να δώσει στους συμπολίτες της έναν τρόπο ώστε να προλαβαίνουν να προφυλασσονται ή να ξεφεύγουν από τέτοιου είδους καταστροφές. Παράλληλα καταδιωκοντας τους ανεμοστροβιλους η γυναίκα αυτή επιδιώκει να ξεπεράσει το τραύμα της και κατά συνέπεια να βρει μια κάθαρση. Ουσιαστικά η Joanne κυνηγά τον χειρότερο φόβο της ώστε να μπορέσει να τον κοιτάξει στο “μάτι” και να τον νικήσει.

Hunt και Paxton χτίζουν μια αρκετά στιβαρη χημεία ανάμεσα τους ενώ για τα δεδομένα ενός Disaster / Adventure movie οι χαρακτήρες τους έχουν ένα σχετικό “βάθος“. Υπάρχει ένταση, καταστροφή αλλά και ρομαντισμός και δράμα σε αυτό το φιλμ. Βέβαια το δράμα ξετυλίγεται σε μερικές περιπτώσεις με την μορφή μελοδραματος. Όπως πχ στην εισαγωγή της ταινίας όπου βλέπουμε τον πατέρα της Joanne να χάνεται μέσα σε έναν ανεμοστροβιλο επειδή πασχίζει να… κρατήσει ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ την πόρτα του υπογείου τους κλειστή…

Αν ο μπαμπάς απλά πήγαινε λιγάκι πιο μέσα στο υπόγειο θα την είχε γλιτώσει πιθανότατα αλλά οκ κάπως πρέπει να χτίσουμε το story της ταινίας φαντάζομαι. Στην τελική το TWISTER είναι μια παραγωγή του Steven Spielberg και κάθε ταινία που φέρει την σφραγίδα του δεν γίνεται να μην έχει έστω και λίγο, εύπεπτο και εμπορικό, μελόδραμα μέσα της. Διόλου τυχαία αυτή η εισαγωγή αποτελεί ιδέα του Spielberg. Δεν αποκλείω το σενάριο να ήταν ο Spielberg εκείνος που απέτρεψε το τμήμα μάρκετινγκ από το να προσθέσει στο ποστερ της ταινίας την ατακαρα “IT SUCKS!” διότι κρίθηκε πως θα λειτουργούσε προς όφελος των κριτικών που θα ξεχεζαν το TWISTER!

Τελικά προτιμήθηκε το πιο safe “Από τους παραγωγούς του JURASSIC PARK και τον σκηνοθέτη του SPEED”…

Σεναριακα το TWISTER δεν δείχνει πάντοτε σίγουρο σχετικά με το που ακριβώς θα πατήσει.

Το σενάριο πέρασε από πολλά στάδια και αλλαγές. Το στούντιο έφτασε μέχρι και στο σημείο να αναθέσει στον Joss Whedon να προβεί μια αναθεώρηση του. Στα 90s o Whedon για κάποιον ανεξήγητο λόγο έκανε καριέρα ως η “ηλεκτρική σκούπα” των μεγάλων στούντιο. Σε όποια ταινία έκριναν οι παραγωγοί ότι το σενάριο “είναι κάπως…” φρόντιζαν να φέρουν τον Whedon ώστε να το καταστήσει πιο “λειτουργικό και πιασαρικο“. Κάποιες φορές τα κατάφερνε μια χαρά, άλλες όχι και τόσο, ενώ ενίοτε και τα δικά του σενάρια κατέληγαν στα “X~Files” του Hollywood ή στα χέρια ενός άλλου σεναριογραφου…

Χμ θα λέγαμε ότι τα 90s αποτέλεσαν ως “ζέσταμα” για την μετέπειτα καριέρα του Joss!

Η ειρωνεία είναι ότι ο Spielberg πλήρωσε γύρω στα 2,5 εκατομμύρια δολάρια για την πρώτη εκδοχή του σεναρίου, ένα ποσό ρεκόρ για την εποχή και τελικά κατέληξε με μια ταινία όπου το σενάριο παίζει δευτερεύοντα ρόλο!

Όπως και να χει ο De Bont δεν μάσησε και γύρισε μια ταινία φίσκα στην αδρεναλίνη και την καταστροφή. Αυτά τα δύο αποτελούν τον “πυρήνα” της. Το δράμα και το χιούμορ απλά “στροβιλιζονται” γύρω της και της δίνουν το κάτι παραπάνω. Σε επίπεδο ερμηνειών ο Paxton κλέβει, προφανώς, την παράσταση. Αρχικά ο ρόλος είχε προταθεί στον… Tom Hanks αλλά ο ηθοποιός, πολύ εύστοχα, έκρινε ότι θα ταίριαζε περισσότερο σε αυτόν ένας “eccentric man with a southern fair…” και στην συνέχεια πρότεινε τον Paxton, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο APOLLO 13.

Η αλλαγή αυτή έσωσε την ταινία διότι το να βάλεις τον Tom Hanks να κυνηγά ανεμοστροβιλους είναι το αντίστοιχο του να βάλεις τον Bill Paxton να πετάει ψευδοφιλοσοφιες γύρω από σοκολατακια…

Πάντως αν την Joanne τελικά την υποδυόταν η Laura Dern, που υπήρξε η πρώτη επιλογή για τον ρόλο, ομολογώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα με χάλαγε καθόλου. Πιστεύω ακράδαντα ότι θα έχτιζε ένα πολύ πιο “Southern” και εκκεντρικό δίδυμο με τον Paxton, σε σύγκριση με την Hunt που δεν έχει τόσο μεγάλο εύρος ως ηθοποιός. Η Helen Hunt ανέκαθεν μου δίνε την εντύπωση ότι στα 90s λειτουργούσε απλά ως η Romcom εκδοχή της Meryl Streep απέναντι στον Αμερικανοβλαχο θεατή που δεν άντεχε να βλέπει την Meryl Streep…

Απο την άλλη θα ήμουν άδικος να μην παραδεχτώ την στιβαρη δουλειά που κάνει στο να βγάλει τα τραγικά και ηρωικά στοιχεία του χαρακτήρα της στην επιφάνεια ενώ και στα γυρίσματα πέρασε δια πυρός και σιδήρου καθώς έγιναν υπό αντίξοες συνθήκες και δεν έλειψαν τα ατυχήματα.

O σκηνοθέτης δεν έδινε ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια των ηθοποιών του ενώ τσακώνονταν συχνά με το crew του. Ο De Bont είχε συμπεριφορά “ντίβας” και έφτασε μέχρι το σημείο να βιαιοπραγησει σε βάρος ενός τεχνικού. Επίσης σπαταλησε άσκοπα μέρος του μπάτζετ λόγω κάποιων λαθών όπως πχ όταν δεν του βγήκε ένα μεγαλεπήβολο stunt και χρειάστηκε να το ξαναγυρίσει “στα κρυφά”,γεγονός που ζημίωσε το στούντιο γύρω στα 500 χιλιάρικα. Πάντως τα λεφτά αυτά ο σκηνοθέτης τα επέστρεψε “με τόκο” μιας και η ταινία του εξελίχθηκε σε τεράστια εμπορική επιτυχία. Παρά τα όποια λαθάκια το φιλμ αυτό έχει φοβερό CGI, για τα δεδομένα των 90s πάντα, και μάχιμα πρακτικά εφέ.

Γενικότερα το TWISTER είναι μια “Southern Rock” ταινία σε όλες τις πτυχές της . Από τους ηθοποιούς του, τις μπλοκμπαστερικες καταστροφές του μέχρι και (προφανώς) το Soundtrack του. Στην πρώτη πράξη του φιλμ και ενώ οι “Storm Chasers” κινούν να βρουν τον πρώτο ανεμοστροβιλο της ημέρας ο σκηνοθέτης “γκαζώνει” την σκηνή βάζοντας να παίζει το Child in Time των DEEP PURPLE! Το τραγούδι / ύμνος ακούγεται μέσα από τα ηχεία ενός φορτηγού που το οδηγάει ένας Phillip Seymour Hoffman που εδω μπαίνει σε φουλ mode εκκεντρικοτητας.

Σε μια φάση προσεγγίζει την ψυχολόγο / γιαπισσα γκομενα του Bill και τις περιγράφει τι είναι το… “Suck Zone“! Υποτίθεται ότι της εξηγεί κάτι που έχει να κάνει με τον ανεμοστροβιλο αλλά βλέποντας το βλέμμα που έχει πάρει πραγματικά αμφιβάλλεις για το ποίες είναι οι πραγματικές του προθέσεις.

H κοπέλα μου έχει την θεωρία ότι ο Jack Black στήριξε όλη του την καριέρα επάνω στην ερμηνεία και τον χαρακτήρα του Philip Seymour Hoffman στο TWISTER…

Δεν βρίσκω κάτι ώστε να το αντικρουσω αυτό!

Σκηνοθετικά ο De Bont χώνει αρκετό χιούμορ. Δεν διστάζει μέχρι και να ρίξει μια CGI αγελάδα μέσα στον ανεμοστροβιλο. Το θέαμα αυτό είναι παράλογο, γελοίο αλλά και εξαιρετικά γαματο ταυτόχρονα!

Σε μια άλλη σεκάνς δύο ανεμοστροβιλοι ενώνονται μεταξύ τους και όλο αυτό απεικονιζεται λες και είναι sex scene… Θα έλεγα ότι εδώ έχουμε μια ταινία με (κυριολεκτικά) αερογαμησια!

Επίσης ο σκηνοθέτης αποδίδει τους ανεμοστροβιλους του λες και είναι… Serial Killers! Τα καιρικά αυτά φαινόμενα μοιάζουν σε κάποιες φάσεις να “καταδιώκουν” τους ήρωες και να εκτοξεύουν εναντίον τους από συντρίμμια και ζάντες αμαξιών μέχρι βυτιοφόρα αλλά και ολόκληρα σπίτια! Γενικότερα οι καταστροφές αποδίδονται μια χαρά από τον De Bont, ο οποίος δεν δίστασε να γκρεμίσει κυριολεκτικά μια μικρή συνοικία, μιας πόλης στην Οκλαχόμα, ώστε να αποδώσει την μανία της φύσης!

Κάπου εδώ φτάνουμε και στις λίγες και μικρές ενστάσεις τις οποίες έχω γύρω από το φιλμ. Θα ήθελα το TWISTER να λειτουργεί περισσότερο ως ένα Twistersploitation movie. Θα γούσταρα να δω τον ανεμοστροβιλο να λειτουργεί όντως σαν ένας Serial Killer. Μερικά παραπάνω Kills και μια πιο γραφική βία θα εξυψωναν το φιλμ στα μάτια μου . Πχ σε μια φάση οι ήρωες πάνε να βγάλουν από τα συντρίμμια που άφησε πίσω του ο ανεμοστροβιλος την θεία τους την χιπισσα. Καθώς πασχίζουν να την απεγκλωβίσουν από τον πάνω όροφο του σπιτιού ξεκινάει να πέφτει προς το μέρος τους μια τηλεόραση. Τελικά η συσκευή δεν καταλήγει επάνω στα μούτρα της θείας επειδή την συγκρατεί το καλώδιο της κεραίας. Στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη, όπως πχ ο Paul Verhoeven, η τηλεόραση θα είχε γίνει “ένα” με τα μούτρα της εξαιρετικά άτυχης θείας. Ένα gory Kill που ταυτόχρονα θα λειτουργούσε και ως κάποια προβοκατορικη σάτιρα!

Πάντως υπάρχει μια σκηνή όπου οι χαρακτήρες χρησιμοποιούν τενεκεδακια Pepsi ώστε να δώσουν ένα Upgrades την DOROTHY αλλά μάλλον εδώ έχουμε να κάνουμε περισσότερο με γελοία τοποθέτηση προϊόντος και όχι τόσο με σάτιρα…

Στο φινάλε του TWISTER οι Bill και Joanne βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα στο “μάτι του κυκλώνα”. Καταλήγουν στον πυρήνα της καταστροφής και την γλιτώνουν μόνο και μόνο επειδή έχουν δεθεί επάνω σε κάτι σίδερα που βρίσκονται μέσα σε έναν αχυρωνα… Το γεγονός ότι ΔΕΝ έχουμε ένα sex scene μέσα σε αυτή την εξωφρενική σεκάνς αποτελεί μια πραγματικά χαμένη ευκαιρία.

Σε μια άλλη φάση πάλι το TWISTER και ο σκηνοθέτης του ξαφνικά μας μπάζουν σε μια… άλλη ταινία….

Καθώς ο Jack Torrance, από την ψυχρή και σπουδαία “Λάμψη” του Kubrick, κάνει την εμφάνιση του στην οθόνη όλα έγιναν επιτέλους ξεκάθαρα στο μυαλό μου :

Όλα όσα βλέπουμε στο TWISTER στην πραγματικότητα εκτυλίσσονται μέσα στο Overlook Hotel! Οι ήρωες μας βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα δωμάτιο και το καταραμένο ξενοδοχείο τους σερβίρει τις διαολεμενες παραισθησεις του!

Τελικά αποδεικνύεται ότι τα πλάνα από το THE SHINING παίζονται μέσα σε κάποιο Drive~in σινεμά της Οκλαχόμα που σύντομα θα εξελιχθεί σε ένα ακόμη θύμα του ανεμοστροβιλου…

Ναι είναι ένας γαματος φόρος τιμής στον Kubrick, την ταινία του και τον πραγματικό “ανεμοστροβιλο” του Hollywood, που ακούει στο όνομα Jack Nicholson αλλά και πάλι δεν παύει να αποτελεί μια χαμένη ευκαιρία ώστε να απολαύσουμε ένα τρομερό…

…. Plot TwistER!!!

Συγγνώμη δεν μπόρεσα να κρατηθώ…

Αλλά οκ όλα τα παραπάνω αποτελούν περισσότερο δικά μου κολλήματα και φετίχ.

Εν κατακλείδι το TWISTER παραμένει ένα απίστευτα ψυχαγωγικό φιλμ περιπέτειας και καταστροφής και το οποίο μάλιστα γαλουχησε τουλάχιστον τρεις γενιές Ελλήνων “Σινεφίλ” καθώς επί χρόνια ολόκληρα έπαιζε κάθε λίγο και λιγάκι στις τηλεοράσεις μας.

Βγαίνοντας στις αίθουσες, τον Μάη του 96, το TWISTER του Jan De Bont δεν παρέσυρε προς το μέρος του όλους τους κριτικούς (λογικά περίμεναν κάνα αριστούργημα τύπου “Όσα Παίρνει ο Ανεμοστροβιλος”…) αλλά σίγουρα σάρωσε το Box Office, βγάζοντας γύρω στα 500 εκατομμύρια δολάρια, κέρδισε υποψηφιότητα για Όσκαρ ειδικών εφέ ενώ αποτέλεσε και την πρώτη ταινία που θα έβγαινε τότε σε DVD!

Η ταινία λειτούργησε και ως “σανίδα σωτηρίας” για τον σκηνοθέτη της καθώς ο De Bont αποχώρησε από την σκηνοθεσία του νέου GODZILLA movie που ετοίμαζε εκείνον τον καιρό το Hollywood. Το πρότζεκτ αυτό εξελίχθηκε σε ένα αλησμόνητο Kaiju ΦΙΑΣΚΟ και δεσμεύομαι να το αναλύσουμε κάποια άλλη φορά.

Βέβαια η ανάγκη για “ταχύτητα” δεν έσβησε μέσα από τα σωθικά του Jan De Bont και κάπως έτσι η επόμενη ταινία του θα ήταν το, ανεκδιήγητο, sequel του SPEED με τίτλο SPEED 2 : Cruise Control

Δύο χρόνια αργότερα ο De Bont φρόντισε να γυρίσει και το THE HAUNTING, το οποίο αποτελεί άνετα μια από τις “top Χειρότερες” ταινίες των 90s και κάπως έτσι φρόντισε να βάλει απότομα “χειρόφρενο” σε μια καριέρα που είχε ξεκινήσει με τέρμα τα γκάζια.

Ο μετέπειτα σκηνοθετικός “εκτροχιασμός” του Jan De Bont σε καμία περίπτωση δεν ζημίωσε την αξία και την κληρονομιά του TWISTER :

Μέχρι και σήμερα παραμείνει ένα λατρεμένο, περιπετειώδες και απίστευτα ψυχαγωγικό Disaster Movie στο οποίο τα αληθινά “ακραία φαινόμενα” δεν ήταν τόσο οι ανεμοστροβιλοι αλλά κυρίως οι σπουδαίοι Bill Paxton και Philip Seymour Hoffman οι οποίοι ερμήνευσαν τους χαρακτήρες τους με τόση ενέργεια που νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή θα ξεπεταχτουν μέσα από την οθόνη σου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: