COP LAND : Η είσοδος του Stallone στην “Βαλχάλα”.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“Two kind of people in this world: pinball people and video game people. You, Freddy, you’re pinball people.”

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούσε ο “μπάτσος” Ray Liotta με αυτή του την ατάκα, στο COP LAND του σκηνοθέτη James Mangold όμως είμαι βέβαιος ότι περιγράφει ποιητικά και εύστοχα τον, ανορθόδοξο, ήρωα αυτής της ταινίας.

Το COP LAND μας τοποθετεί ακριβώς εκεί που υπονοεί ο τίτλος του :

Σε μια μικρή πόλη που κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από μπάτσους.

Πριν από μερικά χρόνια ορισμένοι από τους “New Yorks Finest” βρήκαν έναν παραθυράκι στον νόμο που απαγόρευε στους αστυνομικούς της Νέας Υόρκης να κατοικούν έξω από τα σύνορα της πόλης και αποφάσισαν να μετακομίσουν σε μια κωμόπολη που ακούει στο όνομα “Garisson“. Η λέξη αυτή σημαίνει “φρούριο“. Μια ιδανική περιγραφή για έναν τόπο που κατακλύζεται από εκπροσώπους του Νόμου.

Βασικός εμπνευστής αυτής της μαζικής μετακόμισης υπήρξε ο ντετέκτιβ Ray Donlan, ένας έμπειρος αστυνομικός που εξελίχθηκε σε “ηγέτη” αυτής της μικρής κοινότητας.

Για ποίους λόγους όμως αποφάσισαν όλοι αυτοί οι αστυνομικοί να απομακρυνθουν από την μεγαλούπολη :

” Ήθελαν να χτίσουν ένα μέρος για τους εαυτούς τους όπου τα ‘σκατα’ δεν θα τους άγγιζαν…”

Η παραπάνω ατάκα έχει διττή σημασία κάτι που θα το διαπιστώσει σύντομα ο Freddy Heflin. O άντρας αυτός είναι ο Σερίφης που έχει αναλάβει την διατήρηση της τάξης και του Νόμου στο Garrison. Μια δουλειά που τον εξελίσσει στο μικρό τοπικό αστείο. Στην τελική γιατί να έχει ανάγκη έναν σερίφη μια πόλη που είναι φίσκα στους σκληροτραχηλους μπάτσους?

Και κάπως έτσι ο Freddy καταλήγει να περνάει τις μέρες του κόβοντας κλήσεις, σε περαστικούς και “ξένους” πάντοτε, και ερευνώντας υποθέσεις του τύπου “ποίος πέταξε τα σκουπίδια του στον δρόμο?”

Μία νύχτα όμως ένα περιστατικό αστυνομικής βίας θα αναγκάσει τον Freddy να αντικρίσει και να αποδεχτεί επιτέλους μια αλήθεια την οποία ανέκαθεν την γνώριζε :

Το Garrison είναι μια πόλη πνιγμένη στην διαφθορά και ήρθε η ώρα να σταματήσει να κάνει τα στραβά μάτια…

Στο COP LAND o James Mangold μας φιλοξενεί σε μια πόλη η οποία αν και μικρή κινείται σε σκληρούς και νεο~νουάρ ρυθμούς. Το Garrison είναι ένα μέρος φίσκα στην “βρώμα” και τα ένοχα μυστικά που κάνει ότι μπορεί ώστε να παρουσιάζεται στον “έξω κόσμο” σαν ένας “παράδεισος τάξης και ηθικής“. Στην πραγματικότητα πολλοί από τους μπάτσους / κατοίκους του είναι πιο μοχθηροι και επικίνδυνοι από τα Καθάρματα που αντιμετωπίζουν πίσω στην Νέα Υόρκη.

Οι “θεμελιωτές” του Garrison είναι μια μικρή ομάδα από βετεράνους ντετέκτιβ. Είναι όλοι τους διεφθαρμένοι μέχρι το κόκαλο και δεν διστάζουν να υιοθετήσουν τακτικές και πρακτικές που δεν διαφέρουν σχεδόν καθόλου από εκείνες της Μαφίας της Νέας Υόρκης, με στόχο να έχουν μια άνετη ζωή αλλά και να διατηρούν το “φρούριο” τους “καθαρό” στα μάτια της αστυνομικής ηγεσίας.

Επίσης ο τόπος αυτός “ζεχνει” από προκατάληψη και ρατσισμό. Οι κάτοικοι είναι στην πλειοψηφία τους λευκοί Αμερικανοί και όσοι ανήκουν σε διαφορετική χρωματική απόχρωση και δεν είναι αστυνομικοί συνήθως δεν δέχονται και το πιο θερμό “καλωσόρισμα“. Γενικότερα το Garrison δεν φαίνεται να γουστάρει τους “ξένους” και έχει χτίσει ένα “σύστημα ώστε να τους αποθαρρύνει από το να το επισκέπτονται.

Γρανάζι αυτού του συστήματος είναι και ο ήρωας μας. Ο Freddy έχει απόλυτη επίγνωση της βρώμας και της σαπίλας που κατοικούν στην πόλη του. Είναι κυριολεκτικά γείτονας με την διαφθορά. Διαολε οι μπάτσοι / “γκάνγκστερ” δεν μπαίνουν καν στον “κόπο” να του κρυφτούν. Τα βράδια την αράζουν στο αγαπημένο τους μπαρ (που θυμίζει περισσότερο σαλούν της Άγριας δύσης) και συζητάνε φωναχτά όλες τις βρωμοδουλειες τους. Ο Freddy συχνάζει και ο ίδιος σε αυτό το μέρος και ακούει σχεδόν σε καθημερινή βάση όλα όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους. Βέβαια τα ακούει μονάχα από το ένα αυτί μιας και το άλλο το “έχασε” όταν ήταν ακόμη νέος. Αλλά η αναπηρία του δεν αποτελεί δικαιολογία για το γεγονός ότι αντί να καταγγείλει ή να αντισταθεί απέναντι σε όλη αυτή την σαπίλα προτιμά να το παίζει 100% “κουφός” και να ασχολείται με το…φλιπερακι που βρίσκεται σε μια γωνιά του μπαρ. Ειρωνικά αυτό φέρει επάνω του το λογκο του LETHAL WEAPON #3.

Και όμως πάρα τους δισταγμούς και την δειλία του ο άντρας αυτός κρύβει μέσα του ανιδιοτέλεια και ηρωισμό. Τα θετικά του στοιχεία μας τα φανερώνει ο σκηνοθέτης μέσα από ένα flashback του Freddy και το οποίο μας δείχνει πως έχασε την ακοή του. Πριν από χρόνια μια γυναίκα έπεσε με το αμάξι της στο ποτάμι που χωρίζει το Garisson από την Νέα Υόρκη. Ο, νεαρός τότε, Freddy βούτηξε ώστε να την σώσει και τα κατάφερε. Όμως ο ηρωισμός του αντί για κάποια ανταμοιβή τελικά του επέφερε δύο “τιμωρίες“. Η πρώτη ήταν να δει την γυναίκα που έσωσε και στην συνέχεια ερωτεύτηκε να παντρεύεται έναν βίαιο και μαλακα αστυνομικό. Η δεύτερη ήταν να χάσει μέρος της ακοής του κάτι που του στέρησε και το όνειρο του να γίνει κάποτε ένας “αληθινός” αστυνομικός. Η πικρία του Freddy για όλα τα παραπάνω τον οδήγησε στο να καταπνιξει και να απαρνηθεί την ηρωική πλευρά του.

Και έτσι επί πολλά χρόνια ο Σερίφης κατέληξε να παρατηρεί αμέτοχος όλες τις βρώμικες και παράνομες μπίζνες που έκαναν οι “ανώτεροι” του μπροστά στα μάτια του αλλά και να ανέχεται τον χλευασμό τους.

Να όμως που μια μέρα ο Freddy αποφασίζει ότι ήρθε η στιγμή να λειτουργήσει ως αληθινός εκπρόσωπος του Νόμου. Αυτή του η απόφαση δημιουργεί ένα σχίσμα με τον Ray Donlan και το crew του. Ο Freddy είναι αποφασισμένος να σταματήσει “να παίζει φλιπερακι” και μπαίνει στο στόχαστρο τους. Οι συνάδελφοι του Freddy τον εγκαταλείπουν φοβισμένοι διότι δεν θέλουν “να μπλέξουν“. Και κάπως έτσι ο Σερίφης καλείται να αντιμετωπίσει μια ομάδα από έμπειρους, ικανούς και αμείλικτους μπάτσους έχοντας μόλις ένα καλό αυτί και με μοναδικό “συνεργάτη” έναν μπάτσο που είναι εξίσου (αν όχι και περισσότερο) “βρώμικος” με τα Καθάρματα.

Αυτό το τελευταίο “Κάθαρμα” το υποδύεται ο Ray Liotta, μέσα από μια ερμηνεία η οποία είναι φίσκα στην ενέργεια και την κοκαινη!

Στο COP LAND o Ray Liotta είναι ο Garry Figgis. Ενας μπάτσος της δίωξης ναρκωτικών που αρκεί να του ρίξεις μια γρήγορη ματιά ώστε να καταλάβεις ότι αρέσκεται στο να σνιφαρει τα κατασχεμενα “στοιχεία” του ή να τα πουλά πίσω στα γκέτο. Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους ντετέκτιβ του Garrison, που παρουσιάζονται ως πρότυπα “καθαρού” και πατριώτη Αμερικανού, ο Garry δεν δίνει δεκάρα ώστε να διατηρεί την βιτρίνα του καθαρή . Σε αυτό σίγουρα παίζει τον ρόλο του και το γεγονός ότι έχει ξεπέσει στις εξαρτήσεις. Μάλιστα ο Garry φτάνει στο σημείο όχι μόνο να τσακωθεί με τους συναδέλφους του αλλά δεν διστάζει κιόλας να τους ξεμπροστιασει δημοσίως. Ο τύπος μοιάζει με ατομική βόμβα έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή. Και κάπως έτσι ο Ray Donlan βάζει και το όνομα του στην “Shitlist” του…

Ο Garry αποφασίζει να σπρώξει τον Freddy πρως την “σωστή κατεύθυνση” όταν ο δεύτερος αποφασίζει να λύσει την υπόθεση του. Μια βοήθεια ευπρόσδεκτη καθώς εξαιτίας της αναπηρίας του ο Freddy δεν μπόρεσε ποτέ του να εκπαιδευτεί στην αστυνομική έρευνα. Τα κίνητρα του Garry αρχικά είναι εντελώς εγωιστικα, καθώς τον νοιάζει μονάχα να κλείσει τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχει με τον Donlan και το crew του. Όμως προς το φινάλε και καθώς ζυγωνει η στιγμή της “τελικής μονομαχίας“, ο Garry στέκεται στο πλευρό του Freddy. Μια, μάλλον απρόσμενη, εξέλιξη η οποία οφείλεται στην συμπάθεια που νιώθει απέναντι στον Freddy (καθώς είναι ο μοναδικός κάτοικος του Garrison που δείχνει να τον αντιμετωπίζει με κάποιον σεβασμό) αλλά ίσως και στην αίσθηση ότι, παρά όλα του τα εγκλήματα και τις καταχρήσεις, μέσα του εξακολουθεί να υπάρχει ένας αληθινός αστυνομικός.

Η μονομαχία στην τρίτη πράξη του COP LAND εξελίσσει το φιλμ σε νεο~γουέστερν. Καθώς ένας ατολμος Σερίφης βρίσκει το κουράγιο να καθαρίσει την πόλη του και ένας λεχριτης εξελίσσεται σε αντιήρωα οι διδαχές του Sergio Leone και των σπαγγέτι γουέστερν του αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους στην ταινία του James Mangold. Στον αντίποδα ο χαρακτήρας του Freddy έχει βγει από το καλούπι Αμερικανικών γουέστερν όπως είναι τα Shane και 3:10 to Yuma. Ακόμη και το επώνυμο του είναι μια ωδή στον ηθοποιό Van Heflin που έπαιξε και στις δύο αυτές ταινίες. Το Shane σε καμία περίπτωση δεν ήταν το παραδοσιακό “John Wayne” γουέστερν της εποχής του. Δεν υπήρχαν σε αυτό “καλοί καουμπόηδες” και “κακοί Ινδιάνοι”. Ήταν ένα φιλμ που τόσο οι “ήρωες” όσο και οι “κακοί” του ακροβατουσαν σε γκρίζες ζώνες. Οι πράξεις, τα φονικά τους, τα λόγια ή ακόμη και η απόλυτη σιωπή τους διακρίνονταν από θνητότητα, ρεαλισμό, είχαν την σημάδια τους και είχαν και τις συνέπειες τους. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και εδώ.

Το πάντρεμα που κάνει ο Mangold ανάμεσα στο νεο~νουάρ, το νεο~γουέστερν, το crime αλλά και το δράμα είναι απόλυτα στιβαρό. Σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα και το καλογραμμένο του σενάριο, το οποίο αποφεύγει τα κλισέ αυτών των ειδών, αναδεικνύει ακόμη και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες και θίγει σοβαρά ζητήματα που αφορούν τον νόμο και την κοινωνία και τα οποία εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να απασχολούν τον πλανήτη μας, σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Πέραν του ύφους και της ατμόσφαιρας ο Mangold ξέρει να χτίζει ωμές και ρεαλιστικές σεκάνς δράσης. Το πιστολίδι εδώ είναι μετρημένο όμως φαντάζει ανελέητο. Υπάρχει και τρομερή ψυχολογική βία. Σε μια σκηνή οι “βρώμικοι” μπάτσοι τιμωρούν τον Freddy για την “αυθάδειά” του ρίχνοντας έναν πυροβολισμό, με το περίστροφο κολλημένο στο καλό του αυτί. Μια απόπειρα να τον αφήσουν εντελώς κουφό. Αυτή η σκηνή είναι ένα από τα πιο σκατοψυχα πράγματα που έχω δει σε ταινία…

Εκτός από καλή σκηνοθεσία και σενάριο το COP LAND είχε στην διάθεση του ένα υπέρτατο cast. Μιλάμε για μια ταινία που έχει τον Robert DeNiro σε τρίτο ρόλο! Ο Harvey Keitel ενσαρκώνει με μαεστρία έναν μπάτσο που πλέον έχει εξελιχθεί σε “Νονό” και στο πλευρό του συναντάμε έναν σταθερά αποτελεσματικό και απειλητικό Robert Patrick.

Α και έχουμε και την ιδιαίτερη μορφή και περίπτωση που ακούει στο όνομα Michael Rapaport! O Rapaport παίζει έναν “Superboy” μπάτσο που μια νύχτα από “ήρωας” μεταμορφώνεται σε “ένοχο μυστικό”. Η παρουσία του λειτουργεί ως πόλος αντιπαράθεσης ανάμεσα στους Freddy και Donlan. Ο πρώτος τον βλέπει ως την ευκαιρία του να λειτουργήσει για πρώτη φορά στην ζωή του ως “αληθινός αστυνομικός“. Ο δεύτερος πάλι θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του ώστε να τον εξαφανίσει από προσώπου γης. Η ερμηνεία του Rapaport είναι ακριβώς ίδια με όλες τις υπόλοιπες ερμηνείες του σε όλες τις ταινίες που έπαιζε στα 90s και 00s.

Αλλά οκ το φαινόμενο ” Rapaport” θα τολμήσουμε να το ερευνήσουμε (ίσως) κάποια άλλη φορά…

Ανάμεσα σε όλους αυτούς έχουνε και τον “σπιντατο” Ray Liotta να παραδίδει ερμηνεία αντίστοιχα καλή με εκείνη που είχε στα Καλόπαιδα” του Scorsese. Πρόσφατα τον είδα να παίζει, μικρό ρόλο, σε παραγωγή των Netflix και Adam Sandler και στην συνέχεια βλέποντας τον εδώ πραγματικά δεν γίνεται να μην εκφράσω την εξής απορία :

“ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ RAY LIOTTA?!”…

Σε περίπτωση που έχετε αρχίσει να αναρωτιέσται γιατί δεν έχω αναφέρει ακόμη τον Sylvester Stallone και την παρουσία του σε αυτό το φιλμ, η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή :

Φύλαξα το καλύτερο για το τέλος.

Τον Sly τον είχα ανέκαθεν σε μεγάλη εκτίμηση. Μπορεί αρκετοί να τον έχουν ταυτίσει με macho ήρωες ή σε κάποιες περιπτώσεις με το Overacting (γκουχ, γκουχ “Δικαστής Ντρεντ”…) αλλά ο τυπάς στο παρελθόν, μέσα από ταινίες όπως τα ROCKY και FIRST BLOOD, έχει αποδείξει ότι “ξέρει να παίξει“. Μεγάλο υποκριτικό όπλο του αποτελεί το Body Acting, το οποίο αναπληρώνει την έλλειψη εκφραστικοτητας. Στο COP LAND ο Sly τράβηξε την προσοχή των θεατών και των κριτικών κυρίως επειδή χρειάστηκε να πάρει γύρω στα σαράντα κιλά για τον ρόλο του. Οι πλάκες περί “χοντρομπαλα Σταλονε” είχαν μεγάλο σουξέ το 1997. Στην πραγματικότητα εδώ έχουμε απλά την πιο θνητή εικόνα που μας παρουσίασε ένας τυπάς που έχτισε μεγάλο μέρος του μύθου του επάνω σε ένα “Απολλώνιο” κορμί αλλά και επάνω σε έναν πιο δυνατό και μεγάλο εγωισμό.

Στο COP LAND o Sly για πρώτη, ίσως και τελευταία, φορά στην καριέρα του μοιάζει με έναν απλό άνθρωπο που έχει αφεθεί λιγάκι. Έχει μπυροκοιλια, είναι διακριτικός και λιγομίλητος και μοιάζει κάπως ατζαμής και δειλός. Και να που αυτός ο άντρας καταλήγει να εξελιχθεί σε ήρωα.

Το φιλμ του Mangold ενώ αρχικά μοιάζει να ξεκινά ως η ιστορία του “Superboy” μπάτσου του Rappaport στην πορεία αλλάζει ριζικά κατεύθυνση και εστιάζει σε έναν τύπο που κάποτε είχε το όνειρο να γίνει αστυνομικός αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. Στην εισαγωγή της ταινίας ο “Superboy”, ένας αστυνομικός που οι εφημερίδες τον έχρισαν “ήρωα”, πανικοβαλλεται, ενώ διασχίζει μια γέφυρα με το αμάξι του, και κατά λάθος πυροβολεί και σκοτώνει δύο Αφροαμερικανους. Φοβούμενος μην διασυρθεί από τα μίντια, χάσει την δουλειά του και ίσως και να καταλήξει στην φυλακή ο “Superboy” σκηνοθετεί τον “θάνατο” του και στην συνέχεια τρέχει να κρυφτεί στο Garrison. Το περιστατικό αυτό σπρώχνει τον Freddy στην αναζήτηση του δικού του ηρωισμου. Ο Freddy μπορεί να μην έχει κάποιο ανάλογο παρατσούκλι, μπορεί να μην έχει μπει στο πρωτοσέλιδο κάποιας εφημερίδας, μπορεί να μην είναι καν “αληθινός” αστυνομικός παρόλα αυτά φαντάζει περισσότερο ήρωας από τον δειλό “Σούπερ Μπάτσο”. Οι πορείες των “Superboy” και Freddy εδώ είναι παράλληλες αλλά ακολουθούν αντίθετη κατεύθυνση.

Το COP LAND καταλήγει ως η ιστορία του Freddy. Ενός απλού άντρα που θα νικήσει τους φόβους και τις αμφιβολίες αλλά και τις αδυναμίες του ώστε να εξελιχθεί σε ήρωα. Για να εντοπίσει και να οδηγήσει στην δικαιοσύνη τον φυγα “Superboy” θα πρέπει πρώτα να μάθει πως να κάνει σωστή αστυνομική έρευνα αλλά και να αντιμετωπίσει μια μικρή αλλά εξαιρετικά κλειστή και στενομυαλη κοινότητα η οποία ακολουθεί αυστηρά τους δικούς τις “κανόνες“. Μια κοινωνία μπάτσων που έχει θεσπίσει κώδικες αφοσίωσης και σιωπής που θυμίζουν την περίφημη Ομερτα της Μαφίας.

Μέσα από την αναζήτηση του ο Freddy θα ανακαλύψει πέρα από τις αδυναμίες του και τα πρωτερηματα του. Ακριβώς το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για τον Sly με την συμμετοχή του σε αυτό το φιλμ.

Κάπου στα μέσα των 90s ο Sylvester Stallone ένιωσε την ανάγκη να αποτινάξει από πάνω του την εικόνα του macho και Action αστέρα. Ήθελε το κοινό και οι κριτικοί να σταματήσουν να τον βλέπουν ως τον “Ρόκι #5” ή τον “Ραμπο #6″. Η επιθυμία αυτή τον έσπρωξε να δοκιμαστεί, με σχετική επιτυχία, σε κωμικές ταινίες όπως πχ το Stop or My Mom Will Shoot

Αλλά για να επιτύχει αυτό που επιθυμούσε οι πιο σοβαροί και δραματικοι ρολόι αποτελούσαν μονόδρομο. Και έτσι ο Sly ψαχτηκε με σενάρια και ξεχώρισε εκείνο του Mangold. Μάλιστα ήταν εκείνος που προσέγγισε τον σκηνοθέτη! Αρχικά ο James Mangold ήταν διστακτικός στο να δώσει τον ρόλο του, ευγενικου και διακριτικού, Freddy στον Sly. Ο σκηνοθέτης οραματιζονταν τον ήρωα της ταινίας του “σαν μια χελώνα που διασχίζει αργά, αργά έναν αυτοκινητοδρομο, προσέχοντας συνεχώς μην την πατήσει κάνα αμάξι…” και κακά τα ψέματα ο Sly δεν έδειχνε να ταιριάζει σε μια τέτοια εικόνα. Να όμως που ο ηθοποιός ήταν εξαιρετικά επίμονος. Μάλιστα πρότεινε να λάβει τον μίνιμουμ μισθό, γύρω στα 50 χιλιάρικα, σε μια εποχή όπου η ταρίφα του ήταν τα 20 εκατομμύρια δολάρια!

Μπορεί πολλοί να εστίασαν τότε στην εξωτερική εμφάνιση του “πλαδαρου” Sly όμως στην πραγματικότητα η μεταμόρφωση στην οποία αξίζει να σταθούμε δεν είναι τόσο η σωματική του όσο η συναισθηματική του. Στο COP LAND ο Sylvester Stallone μας θυμίζει όχι μόνο ότι “μπορεί να παίξει” αλλά ότι έχει και μια εκφραστική γκάμα. Πέρα από την πιο “θνητή” είναι ίσως η καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του. Ήταν και η τελευταία ποιοτική ερμηνεία του, μέχρι τουλάχιστον να φτάσουμε στο πρώτο CREED φιλμ, αρκετά χρόνια αργότερα.

Όπως και ο ήρωας του έτσι και ο Sly χρειάστηκε να ξεπεράσει τις αδυναμίες του και να αφοσιωθεί στο να βρει και να εξελίξει τις ικανότητες του. Φρόντιζε να μένει στην ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα του ακόμη και εκτός πλατό. Μελέτησε άτομα με προβλήματα ακοής. Μίλησε με ειδικούς ενώ έβγαλε όλα τα γυρίσματα έχοντας στην τσέπη του το ανάγλυφο μιας χελώνας ώστε να μπει στο μυαλό της “χελώνας” του Mangold!

Η πιο τρανή απόδειξη όμως γύρω από το πείσμα, την σκληρή δουλειά και το ταλέντο του Sly είναι το γεγονός ότι στο COP LAND στέκεται επάξια ανάμεσα σε Τιτάνες της υποκριτικής όπως είναι οι DeNiro και Harvey Keitel. Η παρουσία τους ανάγκασε τον Sly να ρίξει στο “κελί” τον περίφημο εγωισμό του και να παίξει με απόλυτη σοβαρότητα τον ρόλο του. Και μπορεί να ήταν ψαρωμενος όμως ταυτόχρονα σε καμία περίπτωση δεν αποδείχθηκε και φοβισμένος. Ο Sly όχι μόνο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων αλλά ξεπέρασε και τον ίδιο του τον εαυτό.

Τελικά ο εγωισμός του Sylvester Stallone αποδείχθηκε ότι απλά δεν γινόταν να μείνει για πολύ καιρό φυλακισμένος. Το COP LAND βγήκε στις αίθουσες τον Αύγουστο του 1997. Το φιλμ διχασε τους κριτικούς αλλά έβγαλε ένα μικρό κέρδος στο Box Office. Το πρόβλημα ήταν ότι φάνταζε υπερβολικά “μικρό“, σχεδόν “ανύπαρκτο“, μπροστά στην πελώρια σκιά του “SuperstarSylvester Stallone

O Sly στα χρόνια που ακολούθησαν κατέληξε να παίζει σε παραγωγές μικρότερες σε σχέση με εκείνες του “ενδόξου” παρελθόντος. Έφτασε μέχρι και στο Voice Acting σε διάφορες animated ταινίες. Τόσο το σταριλικι όσο και το κασε του σημείωσαν θεαματική πτώση. Για τον ηθοποιό βασική αιτία αυτής της πτώσης αποτέλεσε η εμπορική αποτυχία του COP LAND.

Η αλήθεια είναι ότι η “πτώση” της καριέρας και του κασε του Sly οφείλεται κυρίως στις μετέπειτα επιλογές του αλλά και στο γεγονός ότι μάλλον κάπου είχε αρχίσει να χάνει ο ίδιος την αίγλη του. Στα 00s το σινεμά και οι θεατές ήταν έτοιμοι να δοκιμάσουν διαφορετικές “γεύσεις“. Ο εγωισμός του Sly δεν του επέτρεπε να διακρίνει αυτή την πραγματικότητα και κάπως έτσι κατέληξε να παίζει ξανά σε “αναλώσιμες” ταινίες και “αναλώσιμους” ρόλους.

Το COP LAND, του James Mangold, πέρα από ένα απόλυτα στιβαρό φιλμ είναι και ο Sylvester Stallone που επιτέλους ρίχνει τα μούτρα κάτω, στρώνεται στην σκληρή δουλεία και είναι διατεθειμένος να πάρει τεράστια ρίσκα.

Η ταινία τελειώνει με τον Robert DeNiro, που παίζει τον ερευνητή εσωτερικών υποθέσεων του τμήματος της Νέας Υόρκης, να ανοίγει τον δρόμο ώστε ο Σερίφης Freddy να μπορέσει να παραδώσει στον Νόμο τον “Superboy”. Στην τελευταία σκηνή ο DeNiro δείχνει στον Freddy την πόρτα του τμήματος και τον προσκαλεί μέσα :

Come on Inside.”

Η τελευταία ατάκα της ταινίας προσκαλεί τον Freddy σε κάτι που φαντάζει ως μια αλληγορία γύρω από την θρυλική “Βαλχάλα“. Περνώντας δια πυρός και σιδήρου ο Freddy κέρδισε το δικαίωμα να μπει στην αίθουσα των ηρώων.

Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους του COP LAND δεν γίνεται να μην χαμογελάσεις στην σκέψη ότι εκείνη την στιγμή ο DeNiro μοιάζει να υποδέχεται και τον Sly στην “Βαλχάλα” των μεγάλων ηθοποιών…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: