Design a site like this with WordPress.com
Get started

THE POSTMAN (Part II) : Το τελευταίο γράμμα των The Kevin Costner’s Epics.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

Στο πρώτο γράμμα “σκληρής αγάπης” που αφιερωσαμε πριν από μερικές ημέρες στον “ΤαχυδρόμοKevin Costner έγραψα στον επίλογο ότι ένα από τα βασικότερα προβλήματα αυτού του “έπους” εντοπίζεται στο γεγονός ότι ο δημιουργός του αδυνατεί ή δεν θέλει να διακρίνει την αλήθεια :

Αληθινός ήρωας της ιστορίας ΔΕΝ είναι ο ανώνυμος “ταχυδρόμος” / τυχοδιωκτης του Costner.

Στο φινάλε ο χαρακτήρας του Costner μοιάζει να έχει εξελιχθεί σε ύψιστο σύμβολο ελπίδας, Αμερικανιας και παράδοσης επιστολών και εύθραυστων δεμάτων αλλά η τελική εντύπωση που σου μένει είναι ότι αυτή η εξέλιξη έρχεται από το πουθενά και μονάχα επειδή ο καβαλημενος πρωταγωνιστής / σκηνοθέτης / σεναριογράφος και παραγωγός το θεωρεί δεδομένο ότι εκείνος και μόνο πρέπει να ναι ο απόλυτος ήρωας της ταινίας.

Κάτι που συμβαίνει εις βάρος του αληθινού ήρωα του THE POSTMAN…

O… Ford Lincoln Mercury είναι ένας νεαρός που γοητεύεται από τα παραμύθια που ξεφουρνιζει ο ανώνυμος ξένος, καθώς φτάνει στις πύλες της πόλης του μια μέρα. Τα λόγια του “ταχυδρόμου” Costner περί “επιστροφής της οργανωμένης Κυβέρνησης” και “σύστασης ενός ταχυδρομικου δικτύου” του παίρνουν τα μυαλά. Λογικό μιας και εξαρχής ο τύπος μας παρουσιάζεται ως ένας ρομαντικός ονειροπόλος. Ο FLM είναι ένα νέο παιδί που καλείται να βρει τον σκοπό της ύπαρξης του καθώς μεγαλώνει μέσα σε έναν χαοτικό και αβέβαιο κόσμο. Έναν κόσμο που φαινομενικά δεν προσφέρεται για όνειρα (ίσως μονάχα για εφιάλτες) να όμως που ο FLM όχι μόνο τα έχει άλλα τολμά να τα κυνηγήσει κιόλας!

Η ιδέα ενός οργανωμένου συστήματος που θα προσφέρει ρομαντισμό και ελπίδα στους συμπολίτες του και παράλληλα την ευκαιρία να αντισταθούν στους The Holnists (το μέχρι πρότινος μοναδικό και πραγματικά οργανωμένο σύστημα αυτής της Νέας Εποχής) συναρπάζει και γοητεύει τον FLM σε τόσο μεγάλο βαθμό που εκείνος αμέσως σπεύδει να γίνει κομμάτι του. Ο νεαρός ζητάει από τον ανώνυμο τυχοδιωκτη να τον κάνει και εκείνον ταχυδρόμο. Ο, απελπισμένος, Costner του λέει ότι “μονάχα ένας ταχυδρόμος μπορεί να χρίσει έναν άλλον πολίτη ως ταχυδρόμο” αλλά ο FLM επιμένει. Και κάπως έτσι ο Costner του ζητάει να ύψωσει το χέρι και να επαναλάβει μαζί του τον όρκο των ταχυδρόμων (που για καλή του τύχη βρίσκεται γραμμένος σε έναν τοίχο δίπλα τους, διότι αλλιώς θα έπρεπε να σκαρφιστεί έναν δικό του ” όρκο ” στα γρήγορα!) και εκείνη την στιγμή είναι λες και βρισκόμαστε στον μεσαίωνα και βλέπουμε έναν Ιππότη να χρίζει ως Ιππότη κάποιον ταπεινό αλλά εξαιρετικά γενναίο χωρικό! Ο FLM, μη έχοντας προφανώς γνώσεις γύρω από τον Ιπποτισμο και τον Αρθουριανο μύθο, παρομοιαζει αυτό το τελετουργικό ως “κάτι σαν και αυτά που κάνουν τα βαμπίρ!” και ο “μέντορας” Costner του λέει ότι ναι πάνω κάτω κάπως έτσι λειτουργεί η όλη φάση. Φυσικά ο πρώην “Σαίξπηρ” πιθανότατα διακρίνει τις Ιπποτικες αλληγορίες αλλά δεν τις εξηγεί στον επίμονο πιτσιρικά επειδή θέλει να τον ξεφορτωθεί γρήγορα και να την κοπανησει από την πόλη πριν οι κάτοικοι μυριστούν το ψέμα του…

Πάλι καλά κιόλας διότι αν ο FLM μάθαινε και για τους Ιππότες τότε δεν αποκλείεται να έφτιαχνε πρώτα μια MAD MAX πανοπλία από δέρματα και παλιοσιδερα και στην συνέχεια ξεκινούσε ώστε να βρει και να χτίσει το δικό του post Apocalyptic “Καμελοτ“! Αυτό όμως που τελικά χτίζει στην πορεία ο φιλόδοξος και επίμονος νεαρός διακρίνεται από ένα δικό του μεγαλείο.

Όσο καιρό ο “ταχυδρόμος” Costner περιπλανιεται από πόλη σε πόλη, γεμίζοντας την κοιλιά του και πιθανότατα λύνοντας το… δημογραφικό πρόβλημα των (πρώην) Η. Π. Α. ο FLM παίρνει το ψέμα του και όχι μόνο το εξελίσσει σε ιδεολογία αλλά χτίζει και ένα οργανωμένο σύστημα γύρω της.

Ω ναι, ένα παιδί ξαναστηνει, σχεδόν ολομόναχο, ολόκληρο το ταχυδρομικό σύστημα της Αμερικής!

Ο FLM παίρνει ένα ψέμα και το εξελίσσει σε ιδεολογία ελπίδας και ανάκαμψης για ένα διαλυμένο έθνος. Και στο φινάλε επισκιάζεται από έναν τυχοδιωκτη και απατεώνα που του κλέβει την δόξα. Βέβαια θα έλεγε κανείς ότι τέτοια σκηνικά αδικίας κατά καιρούς εμφανίζονται και στην αληθινή ιστορία του ανθρώπινου είδους…

Η ανάγκη του Costner να αναδείξει τον εαυτό του ως “All American Hero” γδυνει το φιλμ του από οποιαδήποτε σοβαρότητα, ουσία ή δυναμική. Το ρίχνει στο λεβελ του πατριωτικου μελοδραματος. Ακόμη και ο πατριωτισμος του δεν έχει κάποιον ξεκάθαρο στόχο. Σε κάποιες σκηνές εκφράζει φιλελεύθερες απόψεις. Όπως πχ όταν κάποιος τον ρωτάει αν ο “Πρόεδρος” ανήκει στους Δημοκρατικούς ή τους Ρεπουμπλικανους και εκείνος του απαντά ότι ” στην Νέα Κυβέρνηση δεν υπάρχουν παρατάξεις. Σημασία έχει το άτομο“, η κάτι τέτοιο τεσπα. Στον αντίποδα σε άλλες σκηνές ξεστομίζει κάτι φουλ πατριωτικους μονολόγους!

Στο THE POSTMAN o Kevin Costner υποφέρει από κρίση ταυτότητας, καθώς αδυνατεί να επιλέξει αν θα λειτουργεί ως ” βρώμικος ” αντιήρωας από σπαγγέτι γουέστερν ή σαν ένας “καθαρός” ήρωας, τύπου John Wayne, που θα εξελιχθεί σε σύμβολο της “Νέας Αμερικής“.

Οι Β’ ηθοποιοί / χαρακτήρες κάνουν αξιόλογη δουλειά αλλά και αυτοί υποφέρουν από τον διχασμό του σκηνοθέτη. Η Olivia Williams από την μία παίζει μια φουλ δυναμική και ικανή γυναίκα όμως σκηνές όπως αυτή όπου ζητά από τον “Ταχυδρόμο” να της φυτέψει ένα παιδί αποδίδονται με τόσο Cheesy τρόπο που μοιάζουν να την μειώνουν και ζεχνουν από αμηχανία. Στην πορεία χαραμίζεται σε ένα κλισέ Love Story μόνο και μόνο ώστε ο Costner να μας αποδείξει ότι ο χαρακτήρας του έχει κάποιες αρετές που θα τον εξιλεωσουν στα μάτια μας, δίχως να χρειάζεται πραγματικά κάτι τέτοιο.

Επίσης έχουμε και έναν σερίφη που αρχικά είναι ο μοναδικός αρνητής του “ταχυδρόμου” αλλά και αυτός τελικά εξελίσσεται σε νούμερο ένα θαυμαστή του, χαρίζοντας μας μια σκηνή φίσκα στο μελόδραμα…

Ενώ ένα cameo κάνει και ο μουσικός Tom Petty μόνο και μόνο για να αναδείξει (με αστείο τρόπο) το σταριλικι του Costner!

Γενικότερα οι Boomer αναφορές του σκηνοθέτη είναι αρκετές. Σε μια φάση ο “ταχυδρόμος” βαφτίζει μια πόλη “Έλβις” ενώ σε άλλη σκηνή μαθαίνει τους νεοσυλλέκτους ταχυδρομους πως να φοράνε ανάποδα τα κασκέτα τους ώστε να δείχνουν “cool“!

Βγαίνοντας στις αίθουσες το THE POSTMAN φλοπαρε άσχημα (μια ταινία που κόστισε πάνω από 80 μύρια για να φτιαχτεί και έφερε πίσω μόλις 20 και κάτι ψιλά…) και φακελωσε τελεσίδικα την οποία αξιοπιστία είχε απομείνει στον δημιουργό του.

Ο Kevin Costner δεν συνήλθε ποτέ του από αυτή την αποτυχία. Τα χρόνια που ακολούθησαν ξεπεσε σε ρομαντικές κωμωδίες και ταινίες δράσης αμφιβόλου ποιότητας. Στις περισσότερες από αυτές δεν είναι καν το πρώτο όνομα. Σήμερα η νέα γενιά θεατών παίζει να τον αναγνωρίζει μονάχα ως την σκοτεινή / ψυχωτικη εκδοχή του Jonathan Kent, από το MAN OF STEEL του Zack Snyder

Προφανώς κανένα στούντιο δεν τον εμπιστεύτηκε ξανά ώστε να γυρίσει νέα “έπη” ενώ υπέστη και μεγάλη οικονομική ζημιά, όντας και παραγωγός του THE POSTMAN.

Όταν στις αρχές των 90s o Kevin Costner τόλμησε να “χορέψει με τους Λύκους” η επιτυχία του εγχειρήματος του άνοιξε ξανά τον δρόμο για το Επικό Σινεμά. Ένα είδος κινηματογράφου που παραδοσιακά κάνει κύκλους. Στο παρελθόν ο, εξίσου μεγαλομανής, Michael Cimino καταδίκασε τα Epic Movies να ξεπεσουν στην αφάνεια, για πολλά χρόνια, εξαιτίας του HEAVEN’S GATE πονηματος του. Ένα Επικό φιλμ που αν και ξεκάθαρα πιο αρτιστικο και ποιοτικό σε σύγκριση με το THE POSTMAN κατέληξε επίσης να φλοπαρει άσχημα και να συγκεντρώσει το μένος των κριτικών επάνω του. Η αποτυχία του οδήγησε τα στούντιο στην απόφαση να πετσοκοψουν τόσο τα μπάτζετ των μετέπειτα παραγωγών τους όσο και τις δημιουργικές ελευθερίες των σκηνοθετών. Με το DANCES OF THE WOLVES o Costner φάνηκε ότι μπορούσε να αντιστρέψει αυτό το status quo. Με το THE POSTMAN πάλι απλά το επανέφερε και μάλιστα σε μια πιο στιβαρη και αυστηρή κατάσταση. Χρειάστηκε να περιμένουμε μέχρι τα 00s και την τριλογία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, του Peter Jackson, ώστε το Επικό Σινεμά να κάνει την επανεμφάνιση του.

Το THE POSTMAN σεναριακα και σκηνοθετικά διακρίνεται από αρκετές αστοχίες και ατοπήματα. Το μοντάζ είναι άκομψο και απότομο ενώ υπάρχει και αρκετό, αχρείαστο, slow motion. Παρόλα αυτά αποτέλεσε ύψιστη επιρροή για Video Games όπως το FALLOUT. Ειδικά το NEW VEGAS spinoff φέρει επάνω του πολλά στοιχεία από το φιλμ. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ένας άντρας με σκιερό παρελθόν και το μοναδικό πράγμα που γνωρίζουμε για εκείνον είναι ότι εργάζονταν ως “κουριερ“. Πολλές από τις στολές, τα όπλα και τις τοποθεσίες του παιχνιδιού μοιάζουν να έχουν ξεριζωθει κατευθείαν μέσα από την ταινία του Costner…

Επίσης στο NEW VEGAS ένας από τους βασικούς Villains είναι ένας άντρας που αυτοαποκαλειται “Καίσαρας“. Πρόκειται για έναν διανοούμενο που εξελίσσεται / διαστρεβλωνεται σε επίδοξο τύραννο. Ο άντρας αυτός επιστρατεύει τις γνώσεις του γύρω από την Αρχαία Ρώμη και τα συστήματα της ώστε να χτίσει την δική του “Λεγεώνα“, που αποτελείται από αμείλικτους φονιάδες και δούλους. Αποστολή του είναι να χτίσει μια “Αυτοκρατορία” που θα έχει τις βάσεις της επάνω στον εκφοβισμό, την βία, την σκλαβιά και θα κινείται σε φουλ απολυταρχικους ρυθμούς.

Ο “στρατηγός” Bethlehem σίγουρα αποτέλεσε πρότυπο ώστε να γεννηθεί ο Caesar!

Πάντως ότι αρνητικό και αν προσαψει κάνεις στον Costner ο τυπάς αδιαμφισβητητα ήξερε πως να χτίζει επικές εικόνες και σύμπαντα.

Το πρόβλημα του είναι ότι εδώ χάνεται ο ίδιος μέσα στον, χαοτικό, Post Apocalyptic κόσμο του. Αφηγηματικά δεν ξέρει πότε πρέπει να πατήσει φρένο.

“Dances with myself.”

Με την παραπάνω ειρωνική φράση είχε χαρακτηρίσει τότε ο κριτικός Gene Siskel το THE POSTMAN και διάολε δεν γίνεται να διαφωνήσω μαζί του.

Στο THE POSTMAN o Kevin Costner αδυνατεί να χαλιναγωγησει την φιλοδοξία και την μεγαλομανία του με αποτέλεσμα να αποτυγχάνει να παραδώσει στο κοινό του ένα κινηματογραφικο “γράμμα” που θα έχει κάτι με πραγματικό βάθος να σου διηγηθεί.

Για πολλούς εδώ έχουμε ένα φιλόδοξο Disaster Epic φιλμ να κατρακύλα στο στάτους του Epic Disaster.

Για μένα πάλι το THE POSTMAN είναι ένα Επικό παραμύθι μονάχα που ο αφηγητής του από ένα σημείο και ύστερα υποκύπτει στον πειρασμό και σου παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον απόλυτο ήρωα της ιστορίας και καταλήγει τελικά να χάσει την καθαρή ματιά που είναι αναγκαία ώστε να διατηρηθεί η, όποια, ουσία της.

Όπως και να χει κάθε φορά που πετυχαίνω το THE POSTMAN να παίζει στην τηλεόραση ή αντίδραση μου είναι δεδομένη :

“Ride Postman… Ride!”

Miley Cyrus εσύ?!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: