DEATH MACHINE : Δημιουργώντας κάτι το στιβαρό και το φονικό από τα σκραπ των 80s 90s.

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“With weapons like mine, and authorization like yours, we can do some serious damage.”

Στο DEATH MACHINE, του 1994, ένας μανιακός Χακερ ~ Φακερ “ΤζόκερBrad Dourif κατασκευάζει έναν ρομποτικό… T~Rex Εξολοθρευτή και στην συνέχεια τον εξαπολύει ενάντια στους εργοδότες του, που έκαναν το λάθος να σκεφτούν να τον απολύσουν…

Εγκλωβισμένη σε ένα Industrial /Cyberpunk / “Die Hard” σκηνικό η προϊσταμένη του παλαβου και αιμοδιψή εφευρέτη Jack Dante καλείται να επιβιώσει, μαζί με ένα Dynamic Duo που αποτελείται από “πεζοναύτες” / nerdouλες / χακερς, όχι μόνο από τα αιχμηρά σαγόνια μιας φονικης και αμείλικτης μηχανής αλλά και από τις ανώμαλες ορέξεις του εκδικητικου και ανεξέλεγκτου (πρώην) υπαλλήλου της.

ALIENS, TERMINATOR, ROBOCOP, BLADE RUNNER…

Το DEATH MACHINE είναι ένα sci~fi / Horror φιλμ που τιμά τις (αρκετές ) επιρροές του και σε καμία περίπτωση δεν ντρέπεται να μας τις κρύψει.

Ο σκηνοθέτης Stephen Norrington κατασκευάζει μια άπληστη εταιρεία που δρα μέσα σε ένα σύμπαν που άνετα θα μπορούσε να αποτελεί κομμάτι των εταιρικών Βαβέλ που συναντώνται στους κόσμους των BLADE RUNNER και ROBOCOP . Οι τύποι αυτοί είναι μια πελώρια σκιά που συνεχώς πλανάται επάνω από τα κεφάλια της κοινωνίας και δεν δίνει την παραμικρή δεκάρα για αυτή. Για την εταιρεία η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία. Η μοναδική “αξία” που αναγνωρίζει είναι εκείνη που φέρει επάνω της το σήμα του δολαρίου.

Σε ένα, “όχι τόσο μακρινό“, μέλλον η πολυεθνική CHAANK INDUSTRIES έχει αναλάβει να εξοπλίζει τον Αμερικανικό στρατό με κάθε λογής όπλα και εξοπλισμό, καθώς ο πλανήτης φαίνεται να βρίσκεται στα πρόθυρα ενός ακόμη μεγάλου πολέμου.

Το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας αποτελείται από τόσο απληστα Λαμογια που μέχρι και οι συνάδελφοι τους στην OCP θα τους χειροκροτουσαν για τις εταιρικές πρακτικές τους.

Η CHAANK δεν δείχνει να παρουσιάζει τον παραμικρό δισταγμό στο να δοκιμάζει τα όπλα και τους εξοπλισμούς της απέναντι σε στρατιώτες ή ακόμη και σε μικρά παιδιά…

Ο Norrington μέσα από ένα ιλιγγιώδες μοντάζ (που φαντάζει ως Video Clip θανάτου και φρίκης…) μας δείχνει την εταιρεία να ρίχνει τα ρομπότ της στην “μάχη” απέναντι σε ανυπερασπιστα χωριά του τρίτου κόσμου και να τεστάρει τους εξωσκελετους της σε νεκρούς ή τραυματισμενους στρατιώτες των Η. Π. Α. Η εταιρεία σκοπεύει να δημιουργήσει μια ομάδα από CyborgSuper Soldiers” (σε φάση UNIVERSAL SOLDIER) όμως τα πρώτα πειράματα κρίνονται ως πλήρης αποτυχία. Οι φαντάροι / πειραματόζωα γκλιτσαρουν, τρελαίνονται και κατά συνέπεια είτε αυτοκτονούν είτε δημιουργούν παράπλευρες απώλειες και καταστροφές. Όμως το συμβούλιο της CHAANK αρνείται πεισματικά να αποσύρει το πρότζεκτ. Απλά φροντίζει να σβήσει αυτά τα “τεχνικά λαθάκια” και συνεχίζει το πείραμα της μέχρι αυτό να κριθεί “επιτυχημένο” ή τουλάχιστον μέχρι να μπορέσει να το πλασάρει στον στρατό ως τέτοιο…

Η παλιά, καλή, εταιρική απληστία είναι διάχυτη σε αυτό το φιλμ. Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μια σατιρική προσέγγιση σε φάση Paul Verhoeven όμως δεν είναι εξίσου αποτελεσματικός προβοκάτορας. Κάποια σατιρικά στοιχεία λειτουργούν άλλα όμως “γκλιτσαρουν“.

Το παραπάνω ισχύει και για το σκηνοθετικό κομμάτι. Ο Norrington δημιουργεί industrial, cyberpunk και κλειστοφοβικα σκηνικά και πρακτικά εφέ σε φάση ALIENS και TERMINATOR όμως θα έλεγα ότι το DEATH MACHINE κινείται περισσότερο σε HARDWARE ρυθμούς…

Το DEATH MACHINE είναι μια μικρού μπάτζετ παραγωγή (σε συνεργασία Βρετανίας και Ιαπωνίας) που στο τιμόνι της έχει έναν άπειρο σκηνοθέτη. Ο Norrington πολύ σοφά επέλεξε να μην αποπειραθει να μας δώσει “φιλόδοξα ” πλάνα, μιας και η έλλειψη εμπειρίας /μπάτζετ δεν θα του επέτρεπαν να τα αναδείξει όπως θα έπρεπε. Αντίθετα μέσα από “μικρές” εικόνες και λίγους χαρακτήρες κατορθώνει να μας δώσει την ψευδαίσθηση ενός δυστοπικου και βιομηχανικού κόσμου που ελέγχεται από άπληστες και αμείλικτες εταιρείες και οι οποίες συνεργάζονται στενά (ίσως και να ελέγχουν…) τις Κυβερνήσεις των κρατών. Σε αντίθεση με το HARDWARE του Richard Stanley εδώ η σάτιρα απέναντι σε ένα τέτοιο μέλλον δεν είναι και τόσο επιτυχημένη όμως από την άλλη οι σατιρικες “σφαίρες” του Norrington πετυχαίνουν διάνα το machismo που κατέκλυζε το 90s σινεμά. Εδώ οι “Space Marines” του σκηνοθέτη μεταφραζονται σε δύο σπασικλες χακερς και stoners που μάχονται για την “σωτηρία του πλανήτη από τις σατανικες εταιρείες” χωρίς καν να έχουν αληθινές σφαίρες μέσα στα όπλα τους! Οι τυπαδες αυτοί όσο Ultimate Badass και αν πασχίζουν να το παίξουν στην πραγματικότητα το μοναδικό “όπλο” που κατέχουν είναι το μυαλό τους και όσες φορές πάνε να το παίξουν ” Εξολοθρευτες “καταλήγουν να τρώνε τα μούτρα τους και πραγματικά να υποφέρουν.

Weyland”, “Yutani”, “Scott Ridley”, “Carpenter”, “Sam Raimi”

Τα ονόματα των όπλων και των χαρακτήρων του DEATH MACHINE φανερώνουν και τιμανε το σινεμά με το οποίο γαλουχηθηκε ο Norrington. Μάλιστα στον Raimi αποδίδει ίσως και τον πιο έξυπνο φόρο τιμής καθώς σε μια σεκάνς όπου ο (πλέον “Universal Soldier” ) nerd / ήρωας του εκτοξεύει έναν Heat Seeking πύραυλο απέναντι στον ρομποτικό T~Rex η κάμερα του σκηνοθέτη ακολουθεί την ρουκέτα με τόσο φρενήρη ρυθμό που μας παραπέμπει στα σήμα κατατεθέν πλάνα των δύο THE EVIL DEAD ταινιών!

Στο DEATH MACHINE η κεντρική ηρωίδα είναι μια γιαπησα με… συνείδηση η οποία μια μέρα αποφασίζει να ξεσκέπασει και να δώσει ένα “τέλος” στην εταιρεία που πληρώνει το πανάκριβο διαμέρισμα της. Η τύπισσα αυτή φαντάζει ως μια διαστρεβλωση της Ellen Ripley αν η δεύτερη αντί να αποτελεί μέλος της εργατικής τάξης κατέληγε σε γρανάζι του Καπιταλισμού!

Οι επιρροές από τo ALIENS και τον εμβληματικό χαρακτήρα της Ripley γίνονται κατευθείαν ευδιάκριτες ακόμη και από το ποστερ του DEATH MACHINE…

Όπως και στο ALIENS έτσι και εδώ η ηρωίδα καλείται να κάνει μια κατάβαση στην “Κόλαση” ώστε να αντιμετωπίσει “τέρατα” που την στοιχειωναν στο παρελθόν.

Και μιας και πιάσαμε τα “τέρατα” το DEATH MACHINE χτίζει δύο τέτοια και μας τα παρουσιάζει με υπέροχους και τρομερούς τρόπους!

Προφανώς το πρώτο “τέρας” είναι το θηριώδες ” T~Rex” Ρομπότ που καταδιώκει τους ήρωες της ιστορίας. Ακριβώς όπως έκανε ο Stanley στο HARDWARE έτσι και εδώ ο Norrington φροντίζει να μας αποκαλύπτει μονάχα μερικά κομμάτια από τον ρομποτικό φονιά του. Το μπάτζετ δεν σήκωνε πολλά “κόλπα” οπότε ο σκηνοθέτης φρόντισε να χρησιμοποιήσει με ευρηματικους και άκρως λειτουργικούς τρόπους την μεταλλική απειλή του. Ο σχεδιασμός του animatronic “τσακίζει κόκαλα”. Τα jump scares και τα Kills είναι μετρημένα και αρκετά αποτελεσματικά. Όμως αυτό που κρατάω κυρίως είναι η κατασκευή αυτού του κτήνους. Αιχμηρά, πελώρια νύχια και σαγόνια, σπασμωδικες κινήσεις, η δυνατότητα να εντοπίζει τα θηράματα / στόχους του μέσα από τις φερομονες που εκκρίνουν αυτά όταν αισθάνονται φόβο…

Στο DEATH MACHINE αντικριζουμε ένα αλλόκοτο και ανατριχιαστικο ρομπότ που κατασκευαστηκε με την προοπτική να “τσακίζει το ηθικό των αντιπάλων στρατευμάτων”. Και πραγματικά βλέποντας το σε δράση δεν γίνεται να μην παραδεχτείς ότι η παραπάνω ταμπέλα του αρμόζει απόλυτα!

Αλλά όπως γίνεται συνήθως σε κάθε καλή ιστορία με “τέρατα” το πραγματικό κτήνος έχει ανθρώπινο προσωπείο. Και διαολε ο Brad Dourif (και) εδώ φροντίζει να σου δώσει μια φάτσα που ΔΕΝ θα την ξεχάσεις ποτέ σου…

Ένας σινε ~θρύλος λέει ότι ο Tim Burton αρχικά ήθελε διακαώς τον Brad ως Joker στο Bat~Movie του. Τελικά το στούντιο έριξε άκυρο σε αυτή την προοπτική και επέλεξε τον, εξίσου ταλαντούχο αλλά σαφέστατα πιο λαμπερό και εμπορικό, Jack Nicholson. Στο DEATH MACHINE ο Dourif ενσαρκώνει έναν σπασικλα εφευρέτη και Χακερ που παράλληλα όμως σκέφτεται και λειτουργεί σαν ένα απόλυτο και ακατανόητο ΧΑΟΣ. Όσο και αν λατρεύω τον Nicholson και πάρα το γεγονός ότι ως παιδί αγάπησα τον Joker του, βλέποντας σήμερα το BATMAN του Burton δεν γίνεται να μην αναρωτηθω για το πόσο σπουδαίος θα ήταν ο Brad Dourif στον ρόλο του μανιακου εγκληματία. Ο Joker του Nicholson σήμερα μου δίνει την εντύπωση ότι απλά ένας σκηνοθέτης άφησε τον Jack ανεξέλεγκτο, αφού όμως πρώτα τον μασκαρεψε σε “κλόουν“. Στον αντίποδα ο Dourif του DEATH MACHINE ζεχνει από γνήσια “Τζοκεριλα” βγαλμένη κατευθείαν μέσα από τα comics. Ο τρόπος που μιλάει και γελάει , οι παλαβες ατάκες του, οι νευρωτικες κινήσεις του κορμιού του, οι χαοτικές του σκέψεις…

Υπάρχουν κάνα δυο στοιχεία και σκηνές γύρω από τον Villain του Dourif που μοιάζουν να άσκησαν μεγάλη επίδραση στον, τόσο δημοφιλή και επιτυχημένο, Joker των Ledger και Nolan. Προφανώς αυτό είναι καθαρά δική μου θεωρία όμως βλέποντας τις ομοιότητες ανάμεσα στις δύο ερμηνείες και την σκηνή όπου οι ήρωες ψαχουλευουν τον μανιακό εφευρέτη και βγάζουν από το παλτό του ένα σωρό από περίστροφα, μαχαίρια αλλά και ένα… Πλαστικό κοτόπουλο οι ομοιότητες αυτές δεν φαντάζουν και τόσο συμπτωματικες…

Βέβαια στην τελική είναι ίσως άδικο να κάνω αυτή την σύγκριση διότι ο Brad Dourif στο DEATH MACHINE μας χάρισε έναν τόσο απολαυστικό και γαματο Villain που του αξίζει ένα εντελώς δικό του (έστω μικρό και cult…) κεφάλαιο μέσα στην κινηματογραφικη ιστορία.

Ο Jack Dante πέρα από το εκκεντρικό παρουσιαστικο του και την εντελώς creepy συμπεριφορά του είναι παράλληλα και… ένας από εμάς! Ο τυπάς αυτός κυριολεκτικά ζει μέσα σε ένα υπόγειο το οποίο το έχει τιγκαρει σε Action φιγούρες (ανάμεσα τους εντοπίζουμε και τον Μαμμρα τον παντοτινό!) και πορνογραφία! Η διαφορά είναι (ελπίζω τουλάχιστον…) ότι δουλειά του είναι να κατασκευάζει όπλα μαζικής καταστροφής…

O Dourif εδώ είναι τόσο creeper που σε μια σκηνή κάνει μέχρι και τον εκφυλοφατσα Richard Drake να μοιάζει με έναν απόλυτα φυσιολογικό άνθρωπο…

Αυτό που εξυψώνει τον χαρακτήρα σε απόλυτο Μπασταρδο είναι ότι ΔΕΝ το κάνει για τα λεφτά. Ο τυπάς απλά το διασκεδάζει να φτιάχνει αλλόκοτα ρομπότ που η μοναδική τους χρήση θα είναι να μακελευουν πληθυσμούς. Το “ποιόν” και “γιατί” θα εξολοθρευουν τα μεταλλικά “παιδιά” του δεν δείχνει να τον απασχολεί ούτε στο ελάχιστο. Είναι ένας φουτουριστικος και Heavy Metal δοκτορ Φρανκενσταιν.

Ο Dante βλέπει την όλη φάση λες και είναι κάνα “Video Game“. Μάλιστα ο Norrington αναδεικνύει και σατιρίζει αυτό το ενδεχόμενο μέσα από POV πλάνα που δείχνουν τον ρομποτικό T~Rex να βλέπει τα θύματα του σε φάση 90s First Person Shooter!

Όπως έγραψα και πιο πάνω στο DEATH MACHINΕ δεν λειτουργούν άψογα όλα τα σατιρικά στοιχεία όμως εκείνα που όντως λειτουργούν (και τα οποία δεν είναι και λίγα) αποζημιώνουν τον θεατή προσφέροντας του μια φουλ ψυχαγωγική και καμμένη ταινία τρόμου και επιστημονικής φαντασίας.

Το DEATH MACHINE σε καμία περίπτωση δεν “κατασπαραξε” το Box Office. Είναι ένα φουλ 90s φιλμ που σφυρηλατήθηκε αποκλειστικά με στόχο να διασκεδάσει τους λάτρεις των B~Movies, να τιμήσει τις ταινίες και τους σκηνοθέτες που λατρεύει παθολογικά ο Stephen Norrington και να αποκτήσει ένα, μικρό αλλά και απόλυτα στιβαρό, Cult στάτους μέσω του VHS.

Πάντως ο Stephen Norrington ξεκάθαρα ποτέ του δεν αντιμετώπισε το DEATH MACHINE ως ένα ripp~off φιλμ, παρά το γεγονός ότι άνετα θα μπορούσε να το κάνει. Το φιλμ αυτό είναι υπέροχο δείγμα ενός καλοδουλεμενου B~Movie. Μάλιστα ο Norrington το αντιμετώπισε με τόση αφοσίωση και αγάπη που καταλήξαμε να έχουμε… τέσσερις διαφορετικές εκδοχές του και πάλι στο τέλος δεν έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα!

Το μεράκι και η λαϊκή μαστορια που επέδειξε ο κατασκευαστής του DEATH MACHINE του άνοιξε τον δρόμο ώστε να γυρίσει εκείνο το, θρυλικό και πλέον τόσο λατρεμένο, πρώτο φιλμ του BLADE. Να που καμιά φορά το Hollywood αναγνωρίζει και ανταμείβει την σκληρή δουλειά και την καυλα ενός νέου σκηνοθέτη! Εδώ θα λέγαμε άκομψα ότι ο σκηνοθέτης πήρε τα “σκραπ μέταλλα” των σπουδαίων Sci-fi και Horror παραγωγών του παρελθόντος και με αυτά συναρμολογησε ένα στιβαρό και γαματο B~Movie.

Βέβαια στην συνέχεια ο Stephen Norrington γύρισε και το… THE LEAGUE OF EXTRAORDINARY GENTLEMEN και αμέσως μετά “σβήστηκε”, άδοξα και απότομα, από τις λίστες της βιομηχανίας… Αλλά οκ αυτό το (όχι και τόσο) “extraordinary” κεφάλαιο της πορείας του θα τολμήσουμε να το ανοίξουμε και αναλύσουμε κάποια άλλη φορά…

Πάντως στο φινάλε θα χρισω το DEATH MACHINE ως μια ακόμη τρανή και πελώρια απόδειξη του πόσο έχει αδικηθεί ο Brad Dourif από τα μεγάλα στούντιο της βιομηχανίας αλλά ταυτόχρονα το ποσό τυχερό και ευλογημένο είναι το σινεμά των B~Movies που έχει έναν τόσο χαρισματικό πρωταγωνιστή στις τάξεις του.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: