THE SUICIDE SQUAD : O James Gunn εξασφαλίζει την ελευθερία του μέσα από ένα Campy και εξωτικό “Bloodbath”!

By Αντρέι Κοτσεργκίν

“I Was Happy, Floating… Staring at the Stars…”

Στο THE SUICIDE SQUAD o James Gunn ενώνει ξανά την ομάδα Καθαρματων της Task Force X και την στελεχωνει με ορισμένα ακόμη πιο “εκκεντρικά” μέλη. Αυτή τη φορά η “ομάδα αυτοκτονίας” φαντάζει όντως αναλωσιμη και της δίνεται ένας εφικτός στόχος, επάνω στον οποίο τα στελέχη της καλούνται να εξαπολύσουν όλα τους τα φονικά ταλέντα, τις ικανότητες και φυσικά την αθεράπευτη τρελά τους .

Ο Gunn βγάζει τα περίστροφα του και εξολοθρευει όλες τις αστοχίες του προκατόχου του David Ayer, έχοντας βέβαια και την τύχη να συνεργάζεται με ένα στούντιο που φαίνεται πως έμαθε, έστω και λίγα, πραγματάκια γύρω από το πως πρέπει να αντιμετωπίζει τους σκηνοθέτες. Η ίσως απλά ο Gunn δεν επέτρεψε στους ανίδεους παραγωγούς να ζωσουν την ταινία και τους χαρακτήρες του με εκρηκτικά που θα τους περιορίζουν και θα τους διατηρούν “καθαρούς“. Στην τελική ένας σκηνοθέτης της προκοπής φροντίζει να κερδίσει από μόνος του την “ελευθερία” του. Εκτός αν φυσικά προτιμά να λειτουργεί ως “μισθοφόρος” ή “εργολάβος” των στούντιο. Η Warner Bros έχει αρκετούς τέτοιους στο ροστερ της αλλά ο Gunn σίγουρα δεν είναι ένας από αυτούς.

Οπως και να χει εδώ έχουμε ένα φιλμ όπου ΔΕΝ θα χρειαστεί να περιμένεις κάνα θρυλικό “τάδε Cut” μπας και απολαύσεις το όραμα του δημιουργού ολοκληρωμένο και όπως του αρμόζει. Εξαρχής παίρνεις αυτό για το οποίο πλήρωσες εισιτήριο.

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ενώ το THE SUICIDE SQUAD είναι μια φουλ διασκεδαστικη και καφρικη (για τα δεδομένα του mainstream σινεμά πάντοτε…) ταινία στο τέλος πιάνεις τον εαυτό σου να δίνει έστω και ένα δολάριο για την πλειοψηφία των χαρακτήρων!

Σε αυτή την ταινία ακόμη και ένας εξωγήινος…”Kaiju” Αστερίας / κατακτητής βιώνει την μικρή του “Σαιξπηρικη” τραγωδία…

Η Amanda Waller φέρνει ξανα την ομάδα για “προετοιμασία“. Αποστολή τους αυτή τη φορά είναι να παρεισφρησουν στο νησί Corto Maltese και να ανακτήσουν κάτι Top Secret φακέλους.

Οι Harley Quinn, Rick Flag και Captain Boomerang επιστρέφουν και πλέον στο πλευρό τους έχουν ακόμη πιο εκκεντρικές και μοχθηρες φυσιογνωμίες…

Επικό cameo από έναν πρώην “Firefly”!

Φτάνοντας στο νησί η “Suicide Squad” καλείται να δικαιώσει την φήμη και το παρατσούκλι της καθώς στις ακτές του Corto Maltese τους περιμένουν ο τοπικός δικτάτορας και ο στρατός του…

Ένα από τα ελάχιστα πράγματα που λειτούργησαν στο φιλμ του Ayer ήταν το casting και ο σχεδιασμός των χαρακτήρων. Βέβαια ακόμη και αυτα τα καλά στοιχεία τα “ανατίναξε” ένα εξαιρετικά κακό σενάριο. Ο διάδοχος πάλι (που λειτουργεί ως sequel αλλά και soft reboot ταυτόχρονα) σεταρει γρήγορα και αποτελεσματικά τους “ήρωες” (χωρίς να καταφεύγει σε “βίντεο κλιπ” σεκάνς…) και τους ντύνει όχι μόνο με τις cool αλλά και Campy στολές, χιούμορ παρειστικο αλλά ενίοτε και μαύρο, αλλά και με αρκετό συναίσθημα. Σε αυτό, πέραν σεναρίου και σκηνοθεσίας, τσονταρε τα μέγιστα ένα εξαιρετικά μάχιμο cast.

Idris Elba και Viola Davis ξεχωρίζουν προφανώς ποιοτικά. Ο πρώτος αναλαμβάνει ρόλο, απρόθυμου ως συνήθως, “ηγέτη” και σε κερδίζει με την παρουσία και το ύφος του. Και αυτό πάρα το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του Bloodsport φαντάζει ως ένα Μπασταρδεμα των Deadshot και Deathstroke. Μάλιστα η ταινία του δίνει ένα arc το οποίο είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο του Will Smith αλλά παρά την αίσθηση μιας επανάληψης ο Elba κερδίζει την εκτίμηση σου. Η Davis ως Amanda Waller περιορίζεται ξανά στον ρόλο ενός παρατηρητή που χειραγωγει και διατηρεί “σε τάξη” μια ομάδα που αποτελείται από ψυχοπαθείς, φονιάδες και μεταφυσικά κτήνη. Ένας ρόλος που της ταιριάζει γάντι όμως στο φινάλε έμεινα με την εντύπωση ότι η ιστορία θα μπορούσε να αξιοποιήσει καλύτερα τον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Στο πλευρό τους συναντάμε ξανά την Harley Quinn με το γνώριμο ύφος της Margot Robbie και τους “Captain BoomerangJai Courtney και “Rick FlagJoel Kinnaman. Μια απόδειξη του ότι αυτή η ταινία SUICIDE SQUAD έχει σενάριο και σκηνοθεσία της προκοπής είναι το γεγονός ότι μέχρι και ο, συνήθως, “άκαμπτος” και αδιάφορος Kinnaman έχει μια σχετικά ευχάριστη παρουσία.

Αλλά οι βασικές ατραξιόν της ομάδας είναι προφανώς τα φρέσκα της μέλη!

Στο φιλμ αυτό συναντάς έναν μεγάλο Λευκό Καρχαρία να φοράει βερμούδα, να κατασπαραζει οτιδήποτε βρει μπροστά του, να τσιλαρει και να μορφωνεται διαβάζοντας βιβλία (ανάποδα…) και να μιλάει με την φωνή του… Sylvester Stallone!

Από εποχής GUARDIANS OF THE GALAXY ο Gunn είχε δείξει ότι μπορεί να πάρει φαινομενικά εντελώς ανορθοδοξους και αλλόκοτους χαρακτήρες (όπως πχ ένα “δέντρο” που μας δηλώνει συνεχώς το όνομα του) και όχι μόνο φροντίζει να μην τους κάνουν να δείχνουν ψεύτικοι και γελοίοι στην οθόνη αλλά τους χαρίζει πνοή ζωής, γοητείας και συναισθήματος. Τους κάνει να δείχνουν γαματοι αλλά και “ανθρώπινοι“.

Διαολε εδώ ένας από τους πιο συμπαθής χαρακτήρες είναι ένας… αρουραίος!

Επίσης έχουμε έναν John Cena να αποδεικνύει ότι το έχει με τους Action Comedy ρόλους. Σε όσες ταινίες έπαιξε και που είχαν παρόμοια προσέγγιση (ΠΧ βλέπε BUMBLEBEE) ο τυπάς λειτουργεί ως ένα αρκετά δυνατό υποκατάστατο του Arnold Schwarzenegger. Η ικανότητα του να πετάει ατάκες είναι αξιοθαύμαστη ενώ προφανώς μπορεί να υποστηρίξει και το Action. Το μειονέκτημα του είναι ότι όσες φορές δοκιμάστηκε σε πιο straight / Action ρόλους ο Cena φάνταζε κάπως “δυσκοιλιος“. Για παράδειγμα δεν θα με έπειθε ποτέ ως “Βάρβαρος” ή “Εξολοθρευτής“…

Αλλά σαν ένας βιτζιλαντης που πιθανότατα ψηφίζει Ρεπουμπλικανους, φοράει ένα… “γυαλιστερό καπάκι τουαλέτας” στο κεφάλι του και το μότο / φιλοσοφία ζωής του είναι “θα σκοτώσω όσες γυναίκες και παιδάκια χρειαστεί ώστε να εξασφαλίσω στην Αμερική την ελευθερία της” ε ο Cena είναι ότι πρέπει!

Ο Peacemaker είναι λες και μεγάλωσε βλέποντας μανιωδώς το DEATH WISH το τρία και αποφάσισε να γίνει ο meta~human “Charles Bronson”! Ειλικρινά βλέποντας τις πορείες των Dwayne Johnson, Cena και (κυρίως) του Dave Bautista να που τελικά το WWE αποδεικνύεται μια αρκετά παραγωγική “σχολή υποκριτικής” τα τελευταία χρόνια!

Ως μπόνους έχεις τον Michael Rooker να εισέρχεται στην SuperVillain έκδοση του “Χένρι”, σκοτώνοντας ένα άτυχο πουλάκι με όπλο ένα τρελομπαλο και υπό τις μουσικαρες του Johnny Cash και γενικότερα ένα ροστερ γεμάτο θεοπάλαβους, ποικιλόμορφους και γοητευτικά αλλόκοτους χαρακτήρες.

Προσωπικά ξεχωρίζω πάντως την, σχεδόν απόκοσμη, μορφαρα που ακούει στο όνομα David Dastmalchian

Ο τύπος αυτός μόλις πριν από μερικά χρόνια ήταν άστεγος και τοξικομανης. Σήμερα δεν έχει εξελιχθεί απλά σε “nerd” είδωλο αλλά σε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα περίπτωση ηθοποιού και καλλιτέχνη γενικότερα .

Ο Dastmalchian εκπέμπει εκείνα τα αλλόκοτα, εκκεντρικά και γαματα Vibes που εξέλιξαν σε θρύλο τον Crispin Glover…

Dastmalchian και Gunn κατορθώνουν να πάρουν έναν, εντελώς Campy, C~List Villain από τα comics του BATMAN και τον εξελίσσουν όχι μόνο σε “Superhero” αλλά και σε εξαιρετικά ενδιαφέρον αντικείμενο ψυχιατρικής μελέτης!

Η σκιαγραφηση / ψυχαναλυση που κάνουν στον Polka Dot Man ηθοποιός και σκηνοθέτης βγάζει χαβαλέ αλλά διακρίνεται και από δραματικές πινελιές. Εδώ έχουμε μια ευρηματική αναθεώρηση του Villain, παρόμοια με εκείνη που έκανε ο Tom King στα Bat~Comics του και προς όφελος ενός άλλου Villain ο οποίος επί δεκαετίες ολόκληρες αποτελούσε αντικείμενο απαξίωσης και χλευασμου…

Οι χαρακτήρες του φιλμ δεν λειτουργούν καλά μονάχα ως μονάδες. Αυτή τη φορά διακρίνεις όντως ένα δέσιμο ανάμεσα στα μέλη της Task Force X. Φυσικά σε κάποιες στιγμές το δέσιμο αυτό δεν αποκλείεται να διαστρεβλωθει σε αγχόνη ή σκοινί που να προσφέρεται για στραγγαλισμο. Στην τελική πόση αφοσίωση και τιμή μπορούν να υπάρξουν ανάμεσα στους “χειρότερους των χειρότερων“?!

Σε αντίθεση με τους αντιήρωες του το φιλμ δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα στην ψυχοσύνθεση των ανταγωνιστών τους. Εδώ οι Villains ακολουθούν πίστα τις 80s διδαχές που θέσπισε η ένδοξη CANNON, μέσα από τα Action πονήματα της. Είναι οι, μοχθηροι, τρελαμένοι για εξουσία, απάνθρωποι , ψυχροπολεμικοι και εντελώς στερεοτυπικοι δικτάτορες που θα ξεκληριζε ο Dolph Lundgren σε κάποιο sequel του RED SCORPION…

Τόσο οι θνητοί Villains όσο και ο μεγάλος μεταφυσικός Κάκος aka Starro λειτουργούν ως μικροί φόροι τιμής του σκηνοθέτη στο σινεμά με το οποίο γαλουχηθηκε και αγάπησε.

Το THE SUICIDE SQUAD περιλαμβάνει άφθονες επιρροές από το βρώμικο, βίαιο αλλά ενίοτε και ρομαντικό σινεμά του Sam Peckinpah. Σε αρκετές σκηνές η “σκόνη” των γουέστερν και των War Movies κατακλύζει την ατμόσφαιρα. Στον αντίποδα οι εξωγήινες και μεταφυσικές προεκτάσεις που παίρνει στην συνέχεια το story εξυμνούν το sci~fi / Horror σινεμά των 70s και 80s και φυσικά το στούντιο της Troma. Ένα στούντιο που ο Gunn όχι μόνο το λατρεύει αλλά έχει συνεργαστεί μαζί του στα πρώτα βήματα της καριέρας του, γράφοντας ταινίες ~ έπη όπως το “Tromeo and Juliet“!

Όταν ανακοινώθηκε ότι ο Gunn αναλαμβάνει την SUICIDE SQUAD αρκετά fanboys του την είχανε στημένη στην γωνία περιμένοντας να τον “καταδικάσουν” επειδή θα αντιμετώπιζε τα Καθάρματα της DC με την ίδια light και χιουμοριστικη μέθοδο που εφάρμοσε επάνω στους “Φυλακές του Γαλαξία της MARVEL”. Προφανώς όλοι αυτοί πήραν τα “τρελομπαλα” του Michael Rooker διαπιστωνοντας ότι το φιλμ αυτό δεν έχει ως επιρροή του τους GUARDIANS ή τους AVENGERS.

Η βασικά τώρα που το σκέφτομαι έχει όντως πρότυπο έναν “Avenger“…

Αλλά οκ άμα δεν μπαίνεις στον “κόπο” να τσεκάρεις τις ρίζες, το ύφος και την φιλμογραφια ενός σκηνοθέτη και ακολουθείς μονάχα την MARVEL ή DC “καριέρα” του αυτά παθαίνεις!

Το THE SUICIDE SQUAD είναι ένα φιλμ που ζεχνει από comic αισθητική, την οποία δεν ντρέπεται να την αγκαλιάσει και να την αναδείξει ακόμη και στις πιο κιτς και “ανέμελες” εκδοχές της, και Μπασταρδευει ευρηματικά το camp με το Gore. Σε κάποιες φάσεις νιώθεις λες και αυτή η ταινία θα εξελιχθεί / διαστρεβλωθει σε “Exploitation” θέαμα (καθώς έχουμε μέχρι και “Ναζιστικες” πινελιές μέσα στην ιστορία) ! Προφανώς κάτι τέτοιο δεν γίνεται αλλά πραγματικά έχει ενδιαφέρον και πλάκα να βλέπεις έναν σκηνοθέτη να σπρώχνει συνεχώς ένα μεγάλο στούντιο στα όρια του!

Μα την πολύτιμη “ελευθερία” του Peacemaker εδώ έχουμε μια mainstream παραγωγή αξίας πολλών εκατομμυρίων που σε αρκετές φάσεις έχει το θράσος να συμπεριφερεται λες και είναι B~Movie!

Κάτι που προφανώς δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ υπό την σκεπή της σύγχρονης Disney…

Το ντεμπούτο του James Gunn στο σύμπαν των Warner Bros & DC είναι ένα πέρα για πέρα ψυχαγωγικό και αιματηρό θέαμα. Μια (ελαφρώς) Gore Campιλα που θα λουσει την οθόνη σου όχι μονάχα με αίμα και ανθρώπινα (και όχι μόνο…)μελή αλλά και με θεοπαλαβους αντιήρωες.

Ανάμεσα στις στιβες από πτώματα που αφήνουν πίσω τους θα ακούσεις μουσικαρες και θα διακρίνεις και κάνα δυο ελπιδοφόρα και θετικά μηνύματα και μερικές μελοδραματικες αλλά διόλου άσχημες προσωπικές ιστορίες . Φυσικά αυτά θα καταπλακωθουν γρήγορα από περισσότερα πτώματα…

Και έτσι πρέπει διότι στην τελική το φιλμ αυτό είναι μια ξέφρενη διασκέδαση που δεν γουστάρει να απολογείται σε κανέναν.

Στο THE SUICIDE SQUAD μια ομάδα τρελαμενων Καθαρματων θα ΜΑΚΕΛΕΨΕΙ ένα ολόκληρο νησί της Λατινικής Αμερικής έχοντας ως στόχο “την υπεράσπιση της ελευθερίας μας“. Αλλά δεν θα αγαπήσεις για αυτό το φιλμ και τους “ήρωες” του .

Εδώ θα εκτιμήσεις την “ελευθερία” που διακατέχει τον σκηνοθέτη και τους χαρακτήρες της ταινίας. Η πραγματική δύναμη αυτής της SUICIDE SQUAD είναι η άγνοια κινδύνου που διακρίνει τα μέλη της.

Ο Gunn λειτούργησε ως ένας “Peacemaker” απέναντι σε ένα στούντιο που σε πολλές περιπτώσεις αντιμετωπίζει τους σκηνοθέτες με ασέβεια και τους μοστράρει “καρότο και μαστίγιο“…

“I Think Liberty’s Your Excuse To Do Whatever You Want.”

~Peacemaker

Βαθμολογία : Τσιλαρα υπέροχα με τους, συναισθηματιες “The Worst of The Worst”!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Create your website with WordPress.com
Get started
%d bloggers like this: