Sam Peckinpah’s STRAW DOGS : Τα ‘σκυλιά’ του σκηνοθέτη εξακολουθούν να δαγκώνουν ανελέητα τον θεατή.

Τα 'σκυλιά' του Peckinpah δεν είναι σε καμία περίπτωση οι τυπικοί και κλισέ 'Κακοί' που συναντάς στις υπόλοιπες ταινίες. Δεν ' γαβγίζουν' ώστε να κάνουν ντόρο ή για να προκαλέσουν. Αντίθετα δαγκώνουν ύπουλα και ανελέητα τον ανυποψίαστο θεατή , θυμίζοντας του έτσι ότι κάτι το σκοτεινό και το πρωτόγονο πάντοτε θα καραδοκεί κάπου μέσα στον λαβύρινθο του υποσυνείδητου μας.

BRAWL IN CELL BLOCK 99 : Ειλικρινά ΔΕΝ θες να σου τσακίσει τα κόκαλα ο Craig Zahler.

Στο BRAWL IN CELL BLOCK 99 o Zahler ακολουθεί τις διδαχές του σινεμά με το οποίο γαλουχήθηκε. Ένα σινεμά δράσης, ξύλου, πιστολιδιού, macho αλλά και καυστικών διαλόγων και 'ακραίας' βίας που το ανέδειξαν θρύλοι της σκηνοθεσίας όπως υπήρξε ο Sam Peckinpah.

DEMONS : Εις το όνομα του Πατρός…

Με το DEMONS ο γιος Bava δεν συνέχισε μόνο την σπουδαία και Cult κληρονομιά της φαμίλιας του αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε μια ' δαιμονική' γραμμή υπεράσπισης εις το όνομα του πατέρα του και της τόσο μακάβριας αλλά και γοητευτικής τέχνης του.

NEKROMANTIK : Έρωτας και σήψη.

Στο φινάλε θα έλεγα ότι το NEKROMANTIK είναι ο σκηνοθέτης Jörg Buttgereit που βάζοντας δυο ηθοποιούς να κάνουν τρίο με ένα σάπιο ' πτώμα' προσπαθεί να τρομοκρατήσει ένα ολόκληρο έθνος , επειδή μια μέρα έτσι του την καύλωσε .

Blog at WordPress.com.

Up ↑

Design a site like this with WordPress.com
Get started